Vísir - 12.01.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 12.01.1953, Blaðsíða 7
Máimdaginn, 12.:jamiar 1953. nnninHnmiiiMiiHiiniinniHnuniBUHiiHUHw I i 5 THOMAS B. eOSTAIN: I Ei má sköpum renna. | 76 „Enginn var ákveSnari í því en eg, að koma Napóleon frá," sagði Wilson af hinni mestu ákefð; ,,eg get ekki fundið orð til þess að lýsa gremju minni yfir framferði þessara apakatta, sem heimta blóð vaskra drengja. Hvað gerði þetta fólk, þegar menn voru að vinna sér frægð í Evrópu og lifðu sem sníkjudýr í Eng- landi, þar sem gnægð var af öllu. Það voru Englendingar, Hol- lendingar og Þjóðverjar, sem lyftu þessum púðruðu hárkollu- hetjum upp úr niðurlægingunni." „Jæja, það kemur ekki okkur við," sagði Austurríkismaður-' inn. „Meðal annara orða, — þekkið þér Lavalette? Skemmtileg- Ur maður — og í rauninni bezti maður. Hann var fyrr aðstoðar- liðsforingi Napóleons. Þegar Louis Bonaparte vildi kvongast frænku Josefinu fór hinn mikli maður með Lavalette í skóla Mme. Campan og sagði við Emilie: „Hérna er mannsefnið þitt, stúlka litla." Og hún hafði ekki þrek til þess aS segja nei, og þau voru gefin saman, en allt fór vel. Þaú urðu ástfangin hvort í öðru. Louis Bonaparte fekk Hortense í staðinn og vildi hana ekki, asninn sá." Wilson notaði tækifærið til þess að hverfa frá þeim, meðan þeir voru niðursokknir í umræður um þetta, og dró Fank með sér í áttina til danssalarins. „Ef hertoginn er einhvers- staðar nálægur kveð eg hann, þakka fyrir mig og fer," sagði Wilson. „Fregnirnar um Ney hafa komið ónotalega við mig. Eg lenti næstum í klónum á honum eitt sinn á Pyreneaskaga — og síðan hefi eg borið mikla virðingu fyrir Le Rougeaud (svo var Ney kallaður)." Það var bjart í danssalnum, enda hafði hertoginn ekkert til sparað, að þar yrði sem hátíðlegast. Logaði þar á 700 kertum á veggjum og í hengistjökum. Þarna voru tvær her-hljómsveitir og sú þriðja frá Palais-Royal. Verið var að leika menúet og að minnsta kosti voru hundrað danspör á góíf inu. Frank hafði engan áhuga fyrir neinu, sem þarna gerðist og ákvað að fara með Wilson. Og þá kom hann auga á Margot. Hún.var að dansa við grann- holda, miðaldra Frakka, sem var þurrlegur og hátíðlegur á svip. Hreyfingar hennar voru mjúkar og tígulegar — og virðuleika- blær yfir henni allri, eitthvað sem hóf hana upp i veldi sem var ofar venjulegri kvenlegri fegurð, Það var engu líkara en að hún skemmti sér í dansinum og hin fjólubláu augu hennar ljómuðu. Vitanlega var hún hvítklædd, í Hinriks IV. stíl. Hvernig hafði Gabrielle lýst henni? Já, hún hafSi líkt henni við mærina frá Orleans. Hvað sem samlíkingunni leiS var hún svo fögur, aS hún bar af öllum öðrurn konum i salnum. Hann starði á hana langa hrið, hrifinn, næstum agndofa. Breytingin var svo mikil, að það var sem kraftaverk hefði gerzt. Dansin- um var lokið og danspörin gengu til sæta sinna. Margot og fé- lagi hennar fóru skammt frá þar sem hann stóð. Allt í einu kom hún auga á hann. „Herra Frank," hrópaði hún. „Eg vissi ekki, að þér væruð kominn til Parísar aftur." „Eg kom síðdegis í dag," svaraði hann, „og — ungfrú Mar- got — það gleður mig að hitta yö'ur aftur." „Fyrst þér komuð ekki fyrr en í dag verð eg að fyrirgefa yður," sagði hún. „Eg hefði orðið injög sár, ef þér hefðuð ekki komið og-heilsað upp á mig." „Eg haf Si gert mér vonir um, að geta heimsótt ySur ámorgun." ,Það er mér mikið gleðiefni aS hitta yður aftur." Hún kynnti dansfélaga sinn fyrir honum — markgreifa með nafni, sem hann festi sér ekki í minni. „Komið þá klukkan fjögur," sagSi hún. „Eg á enn heima við Lorient-torg." Hún brosti til hans svo hlýlega, að það yljaði honum um hjartaræturnar og hann var stoltur yfir endurfundagleði henn- ar, en hann hafði aldrei lagt minnsta trúnað á það, sem Gabri- elle hafSi sagt um þaS hve hrifin Margot væri af honumu „ÞaS verður gaman að spjalla um það, sem á dagana dreif forðum í London. Þetta virðist svo óra langt aftur í tímanum, en samt stendur allt svo lifandi fyrir hugskotsaugum mínum sem hefði þaS gerzt í gær. Eg þarf aS spyrja ySur um margt og mikið." „Og eg þarf líka margs aS spyrja yður — þig, Margot." „Þakka þér fyrir, Frank. Já, við þurfum margt aS ræSa." Dansfélagi Margot var farinn aS verSa óþolinmóður og hann var farinn að hnippa í hana til þess að herða á henni að fara aS kveSja Frank, en hún veitti því enga athygli. „Mig langar svo til þess aS sjá London aftur. Mig langar til þess að koma á alla þá staði, sem mér urðu kærir meðan eg dvaldist þar. Mig langar líka til þess að koma í litla gistihúsið, sem viS gistum í, áður en við fórum yfir sundið." „Eg," sagði félagi hennar, „óska þess ekki, að sjá Englendinga aftur." Maðurinn kom Frank kunnuglega fyrir sjónir, en gat ekki komið honum fyrir sig. Vafalaust hafði hann séð hann í Eng- landi. Ekki lét Gabrielle óþolinmæði markgreifans hafa nein áhrif á sig. Vafalaust hafði hann verið meðal gesta í Towers. „London er óþreytt með öllu," sagði Frank, „og er skugga- leg og óhrein borg í samanburSi við París." „Það er vægt.til orða tekið, að kalla Lundúnaborg skugga- lega og óhreina borg," sagði markgreifinn. „Áttuð þér lengi heima þar?" „Átta löng, köld og rök ár. Undir engum kringumstæðum mundi eg hverfa þangað aftur." „Nema," sagði Frank, „að stjórnarbylting yrði aftur gerð í Frakklandi, og þér þurftuð á hæli hjá vinarþjóð að halda. Þá munduð þér feginn hverfa aftur til Englands." „ÞaS verSur aldrei hafin stjórnarbylting aftur í Frakklandi," sagSi markgreifinn, og starSi kuldalega á Frank. „Eg er yður sammála. —Englendingar, sem féllu viS Waterloo, hafa tryggt landi yðar frið um langan tíma." Markgreifinn ætlaSi aS fara að svara heiftuglega, en Margot sá hvert stefndi og greip fram í fyrir honum: „Þeir eru farnir að leika nýtt danslag." Þau bjuggust til aS fara, en Margot vildi auðsjáanlega ekki skilja við Frank nema vinsamlega, og leit um öxl og sagði um leið og hún nam staðar aftur: „Getur það verið, að Gabrielle sé í París!" „Nei, eg er viss um, að hún er hér ekki. En seinast þegar eg frétti til hennar var hún hér." „Hvað er langt síðan þaS var?" „Um þaS bil þrjár vikur." „Eg hefi ekki séð hana í mánuð. Heldurðu, að hún geti verið hér ennþá." „Eg vona, að hún hafi ekki haldið hér kyrru fyrir." „Það væri óhyggilegt af markgreifafrú de Vitrelle, að halda kyrru fyrir í París," sagði hinn franski markgreifi. „Eg ætla að fylgja yður til næsta félaga yðar." „Á morgun klukkan fjögur," sagði Frank. Hún bjrosti aftur til hans og augu hennar ljómuðu. „Það er furðulegt," hugsaði hann með sér, „að sama fjöl- skyldan skuh hafa getað eignast tvö svona sjaldgæf og fögur blóm, eins og Gabrielle og Margot." Hann var enn mjög kvíðafullur af tilhugsumnni um Gabri- elle og hann gat ekki stillt sig um að doka við, til þess að geta horft enn um stund á Margot. Hann ákvað að svipast um eftir Dulrænai Beiftagrindin í Vatns- holti það, fer fram með askana, em svo líður góð stund, að húm- kemur ekki aftur. Tekur kon— una þá að lengja eftir stúlk-- unni og fer fram að gæta a^ henm. En er hún kemur fram^ sér hún hvorki stúlkuna né? askana. Er hennar leitað og" leitaS allsstaðar um bæinn og: annars staðar, þar er líklegt- þótti, en allt kom fyrir ekM- Fannst ekki svo mikið sem urm— ull af stúlkunni eða neitt, sem- bent gæti á, hvað af henni! hefðfc orðið, og loks var leitinni hætt.. Um lokin barst sú fregn meðS sjómönnum, aS unnusti hennair hefði drukknað á vertíðinm,. og er að var gætt hafði hanr*- drukknað þann sama dag, sem:. stúlkan hvarf. Þótti mönnumt þessir atburðir einkennilegai saman bera.-------Nú liðu svo» mörg ár, að enginn varð.neins: vísari um hvarf stúlkunnar íl Vatnsholti og fyrntist smám1-- saman yfir það. Þá var þa?P eitthvert sinn, að veggurinn fk taðkofanum, sem fyrr vair nefndur, var í fálli og þurftí. að' byggja hann upp aftur. Þá er" hann var rifinn brá mönnum:- heldur en ekki í brún, því a»: inm í miðjum veggnum fannst beinagrind stúlkunnar uppí: standandi með askana kringumi sig, og sneri höfuðið þannig,.. eins og hún hefSi verið að líta um öxl. Skildu menn nú, hvaðí orðið hafði stúlkunnar að fjör— lesti. Hafði hún auðsjáanlega-. gengið rakleitt inn í taðkofann^, áSur en hún lét af sér askana^, en þar opnuðust fyrir henni: viliudyr, sem hún hefur gengið; inn í. í dyrunum hefur hún þó- hikað og litið við, en veggurinm þá fallið saman og umlukt- hana á augabragði. Þóttust- menn og skilja, að stúlkan hefðil- orðið fyrir þessum germngum;. af völdum unnusta síns. Vegg- urinn var síðan hlaðinn upp>» aftur og bein stúlkunnar lögðí þar til og veittur sá umbúnað— ur, sem áður er lýst, er Þor~- leif ur f ann . þar beinin löngu- síðar. — (Frásögn húsfrú Jón— Framh. á 6. síðu^ (£r&Mwm$k& ¦¦¦ i /%l%HfLr«ná ""^ /3/9 1(Þegar Tarzamvar laus við Bjorn- inn snérist hann sér við í loftinu, pg tókst að ná taki á kletti, sem skagaði frám 'úr* 'klettavegghúm'. " Og " með miklum erfiðismunum kleif Tarzan upp á stiginn aftur. Volthar hafði verið skelfdur, er hann horfSi á Tarzan og björninn vera að því komna að steypast niður. Volthar og Tarzan klifu nú niður- í gjánna, og förú þárigáð seíri bjárrf-- dýrið lá. Tarzan tók hnífinn úr dýr— inu. , I

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.