Vísir - 10.03.1953, Blaðsíða 4

Vísir - 10.03.1953, Blaðsíða 4
VlSIR Þriðjudaginn 10, marz 19-53. DAGBLAÐ Ritstjóri: Hersteinn Pálsson. Skxifstofur Ingóifsstræti 3. tJtgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIK HJP. Afgreiðsla: Ingóifsstræti 3. Símar 1660 (funm línur). Lausasala 1 króna. Félagsprentsmiðjan hi. firetlandsför Titos. TF»að hefði áreiðanlcga þótt saga til næsta bæjar fyrir um það -*- bíl tíu árum, ef því hefði verið spáð þá, að Josif Broz — öðru ri'afni Tito marskálkur og forseti — járnsmiðurinn, sem gerzt háíði á stríðsárunum foringi skæruliðasveita kommún- ista í Júgóslavíu, ineðan Þjóðverjar réðu landinu að mestu, mundi fara með fríðu föruneyti til Bretlands, til þess að heimsækja þar ýmsa fyrirmenn og skála við þá og þjóðhöfðingja Breta. Þó gerðist sá atburður á því herrans ári 1952, að brezka ríkisstjórnin bauð einræðisherranum Tito í heimsókn, og hann er nú á leiðinni til Bretlands. ', Tito hefði varla trúað slíkri spá frekar en aðrir, og jafnvel enn síður, því að hann hefur lengst ævi sinnar verið „góður'•' kommúnisti, það er að segja hann hefur hlýtt dyggilega skip-,* unum þeirra, sem hafa fengið sjálfum sér það vald að hugsai fyrir hina óbreyttu flokksmenn. Lenin og Stalin voru guðii/ hans, eins og svo margra annarra, um langt skeið, og hann eri enn kommúnisti, þótt vinfengj hans og annarra Kominform- ríkja hafi kólnað til muna, og jafnvel snúizt upp í fullan f jand- skap, enþau ríki, sem eru fjandsamleg, eða að minnsta kosti á ¦öndverðum meiði við kommúnistaríkin, orðið vinsamleg honum.. Þegar heimsstyrjöldin síðari brauzt út, var Tito áð kálla' óþekktur maður utan ættlands síns. Meðan Hitler færði sig smám saman upp á skaftið, og lagðimndir sig Balkanskagann, fór ekki mikið fyrir honum, enda voru Hitler og Stalín þá mestu mátar. "En við innrás Þjóðverja i Rússland breytist við- horfið, enda er þá svo komið, að nauðsynlegt er að vinna allt, sem hægt er til þess að hjálpa Sovétríkjunum. Þá gerðist Tito skæruliðsforingi, annar tveggja, sem mest bar á í Júgóslavíu um hríð. Hinn var Mikailovitsj, yfirmaður Chetnikanna.Æanda- menn studdu þá í byrjun, en þeir fóru sér víðast rólega í baráttunni við Þjóðverja, gerðu einskonar vopnahlé við þá eða jafnvel bandalag sumsstaðar, svo að Bretar beindu aðstoð sinni til Titos og manna hans, þar eð aðaláhugamál þeirra var að gera Þjóðverjum sem mestan miska. Varð aðstaða Titos þá mjög sterk, og svo fór um síðir, að hann lét taka Mikailovitsj af lífi. í stríðslokin var það eðlilegt, að kommúnistar yrðu ofan á í Júgóslavíu, þar sem þeir nutu fulltingis Rauða hersins, og fyrstu árin eftir stríðið voru kærleikar miklir með Rússum og Júgóslövum. Árið 1948 gerðíst svo það, að Tito fór að verða, óþægur við Stalín, og var lýstur í bann. Orsök þess var þó ckki fyrst og fremst sú, að Tito væri svo mikíll ættjarðarvinur, •að hann gæti ekki þolað ó'ðrum yfirgang gagnvart þjóð sinni. Hún var vitanlega sú, að hann var sjálfur svo ráðríkur, að hann vildi ekki leyfa neinum að hafa hönd í bagga með $ér við stjórn Júgóslavíu. Hann er kommúnisti eftir sem áður, og ef hinn nýi húsbóndi í Kreml fyndí upp á því að taka hann í sátt, mundi Tito ekki vera lengi á sér að þiggja það boð og snúa baki við þeim, er hafa raunverulega tryggt sjálfstæðis lands hans með allskonar aðstoð síðustu árin. Það má mikið vera, ef lýðræðisþjóðirnar eiga ekki eftir að sjá eftir aðstoð sinni við þenna einræðisherra, og það gæti ¦einmitt verið, að Malenkov léti það verða eitt af fyrstu verkum ÆÍnum. að h'laða í það skarð, sem myndazt hefur í varnir Rússlands í vestri með því að taka Tito í sátt aftur. Þá kæmi víst svipur á suma meðal lýðræðisþjóðanna. ffeað finwist yður? Námstíihöguii íornærma barna. Hvað teljið þér, að þurfi að gera til hjálpar tornæmum börnum á skólaskyldualdri, umfram það, sem nú er gert? Jónas Eysteinsson, kennari: Efni spurningar þeirrar, sem hér liggur fyrir, er svo víðtækt, að ekki er rúm til að svara því til fulls hér. Vil eg þó nota tækifærið og biíta hér nókkur atriði úr skoðunum mínum, sem kennara við skyldunám gagnfræðastigsins, varðandi þetta mál. í gagn- fræðaskólana koma ,nú ekki þau börn, sem lakast eiga með nám í 'batnaskólunum, fyrir þau er þröskuldur barnaprófs- ins of hár. Þrátt fyrir það koma á hverju hausti inn í fyrStu bekki gagnfræðaskólanna, einstaklingskerinslu, en hægt er að koma við í fjölmennum deildum, og helzt þyrftu kenn^ arar þeirra að vera sérmennt- aðir í kennslu vangefinna barna. Höfuðatriðið tel eg þó, að fyrir þessa némendur séu ekki sífellt lögð viðfangsefni, sem þeir hafá lítil eða engin skilyrði til að leysa, og til þess eru sérdeildir með frjálsu námi naúðsynlegar. Jón Þórðarson, kennari: 'ÖUum er fjós sú staðreynd, að mikið djúp er staðfest milli v barna hvað snertir gáfur og aðra hæfi- leika. Aftur Lesandi Bergmáls í Hafnarfirði hefur sent mér stuttan pistil og gagnrýnir þar skoðanir „kollega" mins, ThS, sera lét Ijós sitt skína i Bergmáli s.l. föstudag. Var þar rælt um útvarpsþáttinn „Hver veit?" Var ThS harðorSur út af viðbótinni við þáttinn, sem bon- um fannst mesta léttmeti, og alls. ékki eiga heima i þættinum. En það eru ekki allir á sama málí um það, og ber eftirfarandi bráf vott-um það: ósanngjörn gagnrýni. „Mig langar til þcss aö þér birtið þessar linur, sem á óftir fara, það er að segja, hafi ekii komiS annaS bréf um sama tífui og ySur þótt þaS betra. ThS ritajr i Bergmál þann 6. marz um þáít- inn „Hver veit?" og lastar hann mjög, suint að minum dómi af a moti gerir mikilli ósanngirni. I einu atriöi námsskrá J er eg ;þó sammála, að sá, söii bamaskólanna sf jórnar 'þættinum og leggur fyr- ekki ráð fyrir. ir ýmsa hópa spurningar, þurfi að þar á sé a^ v'ta-örugglega svörin.við þeini. nemn munur. Öllum bðrhum er gert að skyldu að neraa það og ljúka þar tilskildu nokkur börn í hvern skóla, serm sama algerlega er bfvaxið að fylgjast. prófi með vissri lágmarkseink- með því bóklega námi, sem þar unn- er kennt. Þessi böm eru svo Þar af leiðir að hinum tor-, fá, að eg tel ekki ástæðu til að, næmari bömum er alger of-, raun að uppfylla þær kröfur, sem gerðar eru til þeirra. Hér er vissulega þörf róttækra breytinga. Vil eg benda á nokkur atriði: Á fyrsta sk51a- ári ætti að velja úr þau börn,- sem ekki eiga samleið með öðr- um börnúm við venjulegt itil- skilið nám og hafa þau í sér- breyta námstilhögun gagn- fræðastigsins þeirra vegna, heldur álít eg, að þurft hefði frá því fyrsta, áðiþau hófu nám, að hafa þau í sérdeildum við nám, sem hæfði 'þroska þeirra. Björn þessi ættu að komast próflaust upp úr bamaskólan- um, enda yrði dvöl þeirra ^víð skyldunám gagnfræðastigsins beint framhald áf undirstöðu barnaskólans, og námið þar hvorki miðað við námsskrá né próf annarra nemenda, heldur væri það þroski þeirra, sem réði, hvað -tekið yrði til með- ferðar. Nemendur þessirþyrftu Viðbótin við þáttinn. En TliS ritar um viðbótina, sensi hefur verið tekin upp í báttinn, og telur hana fyrir neðan allar hellur. Fólkið, sem á mínu heim- ili er, hlustar alltaf á þáttinn, og hlustaði einnig á viSbótina seinast, og er eg mjög efins i því, aS því hafi þótt viSbótin nokkru verri en þáttarinn sjálfur (fyrri hlutinn). Eftir að eg las Bergmál þ. 6. marz hef eg spurt flesta nábúa anina, hvernig þejnx liafi likaS viðbótin. Voru flestir- á sama máli — þ. e. a. s. þeir^ sem hlustuðu — að hún væri á- gæt, réglulega skemmtileg, og deild. Það val mætti t. d. fram-býst eg við að meginþorri leik- kvæma méð vitprófun. Einn oginanna séu á sama máli. Virðing- sami kennai-inn þyrfti að ann- arfyllst, Hans Linnet, 'Hafnar- ast hverja deild og nemenda-^r®'-" fjöldi mætti ekki vera mikið ^ yfir 10 börn. Er það mjög mik- pfr tvennum ilvægt þar sem árangursogum af- kennslunnar fer allmjög eftir '"'" "r sannast, að all- mikið hefur verið rætt um þessa að vera fair saman í deild, þar þvi, hve mikið er hægt að smna,.»,.. ., , . , .. , . y_ _j.- .,_, . . , „ . , _ ,s viðbot við þenna vmsæla xitvarps Frh. á 5. siðu. þíittj og mjög skiptar sk0ganir sem þeir þurfa miklu meiri) Hjálp í viðlöpgn. Tf?yrir mörgum árum, þegar mannskaðar höfðu verið miklir •* á vetrarvertíð, og margt kvenna stóð uppi með mikla ómegð, var stungiðupp á því hér í blaðinu, að stofnaður yrði sjóður, er safrtaði fé meðal landsmanna aJlt árið, svo að hægt væri að hlaupa þegar undir bagga, þegar óhöpp steðjuðu að, hvoit sem væri á sjó eða.landi. Það mun ekki þurfa stóran hóp manna, er legðu af mörkum fimm eða tíu krónur mánaðarlega, til þess að hægt mmidi að leysa nær hvers mánns vandræði, þegar eldsvoði svifti ein- hverja öllum eigum sínum —; eins og átti sér stað rétt fyfir jólin — eða bátur ferst með mörgum mönnum, ííkt og kom íyrir í mánuðinum sem leið. Herða mætti róðurinn, þegart sjóðurinn þyrfti að sinna mörgum hjálparbeíðnum, en hánn! ' væri' alMaf reiðubúinn til þess að hlaupa undir bagga, án þess ^átS éfna þyrfti til-sérstakraf sarriskota. Rauði krossinn ætti að hafa forgöngu í þessu máli, og mundi hann eiga vísa liðveizlu- «tllra góðra manna. Pakisíaiiar ótíast, að Inciverjar „skrúfi fyrir," Þeir geta ráðlð vatnsrennsBi É Bndus neðarlega. um, hvort hún (viðbótin) sé til bóta eða ekki. Mörgum finnst hún ekki eiga heima í þessumt þætti, og þykir þeim þátturinn tapa sínum virðulega blæ.T þætt- inum hafa margir kunnir menn leitt saman hesta sina, og virSast menn aðallega greina á um, hvort þátturinn eigi að vera alvarleg- ur og fræSandi eSa einungis létt- ur skemmtiþáttur. Annars væri gaman aS heyra fleiri raddir um þáttinn, og gæti þaS orSið leið- beining fyrir þann, sem hefur hann á hendi. — kr. Þeir virðast seint ætla að geta orðið sammála um nokk- urn skapaðan hlut — Indverj- ar og Pakistanar. : Allir kannast við deiluna um Kasmír, sem staðið hefir árum saman pg ekki sér fyrir endann á ennþá. Nærri jafnlengi hafa þessar þjóðir deilt um það, að Indverjar geta „skrúfað fyrir" vatnið hjá Pakistönum, því að Indusfljót rennur um lönd beggja, en Tndverjar hafa upp- spretturnar og efri hluta far- vegarins á valdi sínu. Mikill hluti Vestur-Pakist- ans fæ'r áveítuvatn úr índus, ög mundu stór svæði á þeim slóð- um verðá óttýggileg, ef Ind- til muna. Þarf ekki að fara í grafgötur um það, að Pakistan- ar mundu vera reiðubúnir til að láta vopnin skera úr, ef.þeir ættu að missa áveituvatnið. ; Mál þetta er svo alvarlegt, að Sameinuðu þjóðirriar hafa boð- izt tll þess að leggja til mfenn, er hafi umsjá með því, að vatni fljótsins verði jafnt skipt milh landanna — það er að segja fyrst og fremst að gæta þess, áð Indverjar táki ekki svo mik- ið, að efnahag og mátvæla- framleiðslu Pakistans verði haítta búin. Þegar .þetta var gert heyrin kumiugt, tilkynnti Nehru for- sætisráðherra Indlands, að eng- verja r v§íítu"';^átM;!úr fljórnití^ 'iri"ástæða Væri'-til þess 4*9 4æná svo að vatnsborð í því lækkáðiilndverja "'¦" órii það, áð þeir Gáta dagsins. Nr. 381. Eg er ei nema ho.raður hryggur, þó ber eg hold og be'm, og mer eg hold og bein. Svar við gátu nr. Una. 380. mundu „skrúfa fyrir". Það værii rétt, að Vatnsborð hefði lækk- að mikið í Indus undanfarið, era orsakirnar væru ofur eðlilegar, því að svo lítið hefði rignt til; fjalla, að líkja mætti við þurka. Var Nehru reiður yfir því, alí stjórn Pakistans skyldii j.hlaúpa" með málið til New |yOTKí-stJáð'þessiað ráðfæra sig viS stjórnin»-í Nýju ©e&i. '• f ¦ *

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.