Vísir - 15.04.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 15.04.1953, Blaðsíða 7
Miðvikndagirin 15. apríl 1953 VfRTH »¦¦«»¦¦¦»-»¦¦»»¦¦¦ ¦¦¦¦•¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦•¦»» »¦»«¦¦-¦¦¦¦•?»») ¦SV'-'"*';J. ¦ '^nnifer 40 SkuTOar í súlarátt. riema vonbrigðum, farmst henni nú, síðan er hún kom þangað, og henni fannst einnig, að það væri nærvera hennar sem hlyti að baka Bernice erfiðleika. Hún var svo einkennileg þessa daga, dul og fáskiptin — gerólík því sem hún hafði verið forðum daga. Verst var, að Lebrún hafði borgað farið fyrir hana, og hún átti ekki einu sinni fyrir farinu heim — en kannske Sir Harry Fernborough gætið hjálpað henni. "Hún var sannfærð um, að hún var miklu betri til heilsunnar síðan er hún fór frá Englandi, og vissulega mundi hún nú geta tekið að sér eitthvert stríðs- tímastarf eftir heimkomuna. Hún hafði heyrt, að í vissum til- fellum greiddi brezka stjórnin götu manna í þessum efnum, til þess að komast heim. Létti nú heldur yfir henni, og hún var staðráðin í að fara til tedrykkjunnar, en er hún var farin að hátta mundi hún eftir því, að hann hafði sagt henni að hún skyldi vera með vegabréfið sitt. Hún opnaði skúffu til þess að ná í það, en í skúffuna hafði hún lagt það eftir komuna til þess að vera viss um að finna bað, er hún þyrfti að grípa til þess, en þó hún rótaði öllu um í skúffunni og leitaði alls staðar, þar sem henni gat dottið í hug, gat hún ekki fundið það. Það var gersamlega horfið. En hún hélt áfram að telja sjálfri sér trú um, að einhvers staðar hlyti það að vera. Loks gafst hún upp á leitinni, hallaði sér á svæfilinn og reyndi að gera sér grein fyrir, hvar það gæti verið, og óðara en henni hafði dottið eitthvað í hug hent- ist hún fram úr rúminu til þess að leita, en fann aldrei neitt. Og svo lagðist hún fyrir aftur og reyndi að hugsa málið betur. Hún gætti þess, að minnast ekkert á það um morguninn við nokkurn mann, að hún gæti ekki fundið vegabréfið. Það kynni að verða tekið svo sem hún vildi gefa í skyn, að einhver heimamanna hefði stolið því. Hún huggaði sig yið það, að það hlyti að koma í leitirnar. Þar að auki — að hvaða gagni gat vegabréf hennar komið nokkrum öðrum en henni sjálfri? Iris kom um hádegisverðarleytið og virtist vera hin óánægð- asta með heimsókn sína hjá Maillot-hjónunum. „Það er blátt áfram hræðilegt að vera gestur hjá fólki, þar sem allt snýst um nýfæddan krakka. Og svo er eins og ætlast sé til, að maður sé alltaf að dásama þessa nýju viðbót við mannkynið, en eg gat núlítið annað sagt, en að mikið væri barnið líkt pabba sínum, og meira'var vissulega ekki hægt að segja með sanni. Ó, herra trúr, eg varð að tala um himnesk augu, engilbros og guð veit hvað — og að hann væri svo gáfu- legur — allt út í bláinn og gegn sannfæringunni. Eg segi ykkur í allri einlægni, að eg hefði getað snúið krakkaangann —" „Svona, ^svona, Iris mín," sagði Mark, „vertu nú ekki að kunngera á svona áberandi hátt, að þig skortir móðurtilfinn- ingar. Hvað mundi maðurinn þinn segja, ef hann heyrði til þín? Hefirðu sagt honum, að þú kærir þig ekkert um litlar Irisar og litla Benna?" Hún horfSi á hann þeim augum, að éf hægt væri að drepa mann með tillitinu einu, hefði Mark hnigið niður dauður á sömu stund. Sannast að.segja hafði Mark ekki aðeins verið ósvíf- inn, heldur og með dylgjur — og það; komu fyfir stundir, að Sara furðaði sig á hvernig Mark .kom, fram við Iris. Fram- koma hansbar því yitni að engu var líkara,; en að miklu nán- ara samband væri hiiíli þeirra, en þaú'vildu láta uppi, og ¦— að hann vissi vel hvernig hann gat gert hana öskureiða, og blátt 'áfram naut þess, að gera það. Sir Harry Fernborough og systir hans bjuggU'í húsi, sem' var áfast sendiráðsbyggingunni, og var verönd á framhliðinni, éfns og tíðkast í Vestur-Indíum. Þegar Sara kom var allt tilbúið til tedrykkju og þau systkin hvíldust í legustólum á veröndinni. Sir Harry reis þegar á fætur og heilsaði Söru með handabandi. ¦ ¦ | „Velkomnar, ungfrú Siddley," sagði hann brosandi, ,,og leyfið mér að kynna yður systur minni." i :Hann srieri sér að koriunni, sem var allmjög'farin að reskj-' ajt, há og grannvaxin, og næstum skoplega lík bróður sinum. Hjar hennar var stálgrátt orðið og augun Ijósblá og, gáfuleg, elris.'fg.augu bróður hennar. Seinna komst Sara að því, áð þau' systkih v'oru tvíburar og hafði hún;verið ráðskona hans frá' því, er hann gerðist starfsmaður utanríkisþjónustunnar. Alkunnugt j var, að hún veitti honum mikla aðstoð við hið. opinbera starf' ha'ns. „Ungfrú Siddley 'er fyrir skömmu komin hingað," sagði Sir Harry, ,,og er gestur Lebrún-hjónanna." Framkoma beggja og ekki síður konunnar var slík, að Sara fann í ollu, að hún var hjartanlega velkomin, og er þau voru sezt að tedrykk'unni leið Söru svo vel, að hénni fannst hún nú í fyrsta skipti geta notið hugarhvíldar, síðan er hún kom til eyjarinnar. Skemmtileg hefði dvöl hennar á Kristófersey orðið, _ -ef.. andrúmslof tið hefði verið hið' -sama..í- La. Toiffette' og' 'hés'.' Hér yar, ekkert dularfullt á seyði — ekkeri:geigvænlegt, sem eins og lá í loftinu, og boðaði hættur og fár. „Og þér hafið ekki- farið neitt burt frá eynni síðan þér kom- uð?" spurðiSir Hárry allt í einu. „Vitárilega ekki," svaraði hún, „eg hefi ekki verið hér svo lengi." • Furðaði Sara sig á spurning^nni. f.-.-._¦. '¦>..* < j^jí^'í q« Þegar þau voru áð'ljúka við tedrykkjuna varð Sara þess vör, að hann horfði á hana athugunaraugum og mjög hugsi, alveg eins og þegar hann fyrst leit hana augum. „Munduð þér eftir vegabféfinu yðar, ungfrú- Siddley?" sagði hann loks. „Eg mundi eftir því, vissulega," sagði hún og roðnaði lítið eitt, „en þótt eg hálfskammist mín fyrir að játa það get eg ekki með nokkru móti fundið það. Eg hlýt að hafa lagt það frá mér í ógáti — þóttist vera alveg viss um, að eg hefði lagt það í skúffú í herbergi mínu. Eg fór að leita þegar í gærkvöldi, eh gat ekki með nokkru móti fundið það." „Eigið þér við það, að það finnist hvergi?" spurði hann all- hvasslega. Hún hristi höfuðið og svaraði: „Eg hlýt að hafa Iagt það einhversstaðar." „Sögðuð þér húsráðendum frá því, að þér gætuð ekki fundið það?" spurði Sir Harry eftir nokkra þögn. „Nei, eg kunni ekki við það — fannst, að það gæti litið svo út, að eg væri að þjófkenna einhvern heimilismanna." „Eg held eg ætti ekki að minnast á það," sagði Sir Harry lágt, eins og við sjálfan sig, en útskýrði ekki hvað hann meinti með þessum orðum. Ungfrú Fernborough færði talið að öðru og án þess að Sara vissi af sagði hún þeim systkinum frá ýmsu úr lífi sínu, og hvað fyrir hana kom, er hún lenti í sprengjuárásinni. „Það var þess vegna, sem eg þá boð Bernice, og læknirinn blátt áfram krafðist þess, að eg gerði það, en mér líður miklu betur nú, og mér hefir flogið í hug, hvort ekki væri hægt að greiða fyrir mér að komast aftur til Englands að einhverju' stríðsstarfi." „Eg held ekki, barnið gott," sagði ungfrú Fernborough, „að þér séuð búnar að safna kröftum — og fjarri því." „En eg er alltaf að hressast," sagði Sara, „og eg mundi halda áfram- að safna kröftum á heimleiðinni. Eg hresstist mjög í sjó- ferðinni hingað. Gætuð þið ékki stungið upp á einhverju. Eg hálfsé eftír, að eg - kom hingað. Eg get ekkert gert hér að gagni." Eftir nokkra þögn sagði Sir Harr'y lágt: „Þér hafið hug á að taka að yður starf fyrir land yðar, vegna þess að styrjöld er háð'?" „Já, vissulega, hvað sem væri, og ekki er kröftum mínum ofvaxið." „Eg skil . . . ." og Harry leit á systur sína. „Hvað Ieggur þú til málanna, Freda?" Hún kinkaði kolli tvívegls. „Já, eg held það, Harry. Eg er ekki mannþekkjari, ef ekki er hægt að treysta henni." „Systir min góð," sagði ha.nn, ,.mér mundi ekki hafa heppn- SKIPAUTGCRÐ RIKISINS vestur um land í hringf erð hinn. 20. þ.m. Tekið á móti flutningi til áætlunarhafna vestan Akur- eyrar, svo og til Svalbarðseyrar í dag og á morgun. Farseðlar seldir árdegis á laugardag. M&. Herðubreið austur um land til Raufarhafn- ar hinn 21. þ.m. Tekið á mótL flutningi til Hornafjarðar,. Djúpavogs, Breiðdalsvíkur,. Stöðvarfjarðar, Borgarfjarðar, Vopnafjarðar, Bakkafjarðar, Þórshafnar og Raufarhafnar á morgun og föstudag. Farseðlar seldir á mánudag. Sigurgeír SigurjónssoB hœstaréttarlögmaður. Skrifstofutími 10—12 og 1—S. ASalstr. 8. Sími 1043 og 80950. I ;; Skipstjóra- og týrima .inafélagið „Aldan— A kvöldvökunni Pabbi, hann Óli var að blóta. — Nú, hvað sagði hann þá? Hami sagði: Far í — Æ, það er nú ekki beint að blóta, góði minn. — Nei, en hann sagði staðar- nafnið líka. © Churchill kom á vopnasýningo í Tower nýlega. Voru vopnin frá 18. öld og eign hertogans af Brunswick. Hefur Churchill ef til vill vænst þess áð sjá þar eitthvað af vopnurd, sem við kæmu hinum fræga forföður hans, ¦ hertoganum af Marlbor- oogh. En hann skeirimti sér bezt yfir flintbyssu, sem smiðurinn hafði greypt á þessa áletrun: „Þessi byssa þrumar svo hræði- lega að hún hlýtur að verða til þess að binda endi á allar styrj- aldir og gétur þá gullöld hafi'st af nýju." © Vegreið var í vetur á leið tif Rovannie í Finnlandi og ók fram á úlfahóp. Hélt ökumað- urimi í fyrstu að þetta væri hreinhópur, en sá brátt hvers kyns var. Hann ók yfír eínn úlf- inn en hinir flýðu'. tit skógár. Ökumaðurinn fékk 750 krónur í verðlaun. niíii.!!!¦•<,<;.; % .;{iiíUtUlHi'iW?M — Ert þú orðinn bindindis- maður? — Ónei, ekki er það nú.'Eg ber bara hérna á jakkahorninu merki bindindismanna, því að þegar kunningjar mínir sjá það, reyna þeir alltaf að freista mín með því að bjóða mér í staupinu. EM€j€ll*» ¥ styrktarsjóðsins fást hjó undirrituðum: Veiðarfœraverzluninni Geysir, Hafnarstrœii. Verzl. Guðbfargar Bergþórs- • > dóttur, Öldugötu 29. Verzl. Málning og Járnvörur, Laugaveg 23. Verzl. Jason og Co., Efstasundi 27. og Verzl. Gísla Gunnarssonar, * Hafnarfirði. «•0 >%•»»' • g' ¦ » m c • ' íhu Mmi $a& I bæjarfréttumVísis fyrir 35 árum eða l'5."apríl 1918 stóðu m'. a. þessar fréttir: Frú Laura Finsen efnir til söngskemmtunar í Bárubúð á þriðjudagskvöldið. Ætlar lærisveinn hennar, Bene- dikt Árnason, sem talinn er mjbg efnilegt'HsöriJgíijiannsefni, aðaðstoða" frúna. En þó að frú-. in hefði verið ein, þá mundu Reykvíkingar hafa fagnað þess- ari söngskemmtun, svo góð- kunn er frúin orðin fyrir söng sinn hér í bænum, og allt of sjaldan hefir hún látið til sín heyra. Dýrtíðarlög, ný, er'sagt að stjórnin hafi | prjónunum og að í þeim séu áætlaðar;T5 •krönúf" a'hvern mann í landinu til dýrtíðar- hjálpar almenningi. Fyltur með vatni — \ 5" skrifar með bleki. inkaumboð: ÞÓRÐUR H. TEITSSON Grettisgötu 3. S ,Nrt^jvsri^sívvrw^jvwv%jsnjvvwu%f'' Grímsstaðaholt. Leiðin er eklti lengri en f Fálkagötti 2 ]>egar þér þurfið að setfs smáauglýsingu í Vísi. •?— I>ær hrífa jafnan — - ^mááuglýsmgarnar í VísL

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.