Vísir - 26.05.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 26.05.1953, Blaðsíða 7
 ¦¦:.-¦,-:¦¦'¦ ¦¦:. •¦¦:¦:¦.:-¦¦:. Þriðjúdagiríri. '28." 'rrí'áf Í953" VlSIB iHiiinumnuiuiHunumiuMHHiiM • Æ §1 áí ÚÉ' Skiifppr í ! súlarátt. I <m»HHiiM»MuiHmHBHimiimiHHfni«»««i sakir, og haiði lág eftirlaurí til að lifa á. Bróðir h'erínar" var að- stoðargjaldkeri í útbúinu. Lebrún var staddur á heimilinu, þegar bróðir hennar reyndi að fremja sjálfsmorð, en honum misheppnaðist það. Bugaðist hann þá og játaði fyrir Bernice, að sjóðþurð væri hjá- honum, og ef hann gæti ekki útvegað peningana þegar yrði honum varpað í fangelsi. Þar sem hún vissi hversu þessi vanvirða murídi falla foreldrum þeirra þungt, bað Bernice Lebrún í örvæntingu sinni að lána sér íéð. Lebrún kvaðst mundu gera það með því skilyrði, að hún giftist honum. Hún hlustaði á hann sem agndofa — hana hafði ekki dreymt um, að hann vildi fá hána fyrir konu, og reyndi hálfstamandi að útskýra fyrir honum, að hún elskaði hann ekki, en hann kvaðst þá sætta sig við að bíða, þar til hugarfar hennar breytt- ist. Og þannig fórnaði hún sjálfri sér, bróður síns og ættar- heiðursins vegna, og innan sólarhrings höfðu þau verið gefin saman, hún og Lebrún. „Ef við Tony hefðum ekki deilt mundi aldrei hafa til þessa komið," veinaði hún, ,,eg elskaði hann svo heitt, en mér fannst svo skelfilegt að hugsa til þess, að vanheiður félli á foreldra mína, og eg yrði að afstýra því, ef eg gæti." Sara sagði henríi eitthvað fleif a, hvernig grunur kvíknaði í hug hennar til Irisar, Marks og manns síns, en vegna þess að harín var eiginmaður hennar, neitaði hún í lengstu lög að játa fyrir sjálfri sér, að grunurinn væri réttur. Hún elskaði 'hann ekki, en taldi sér skýlt að sýna honum hoilustu í lengstu lög. Það, sem'hana grunaði, var skelfilégra en orð fá lýst'.... en Lebrun mun hafa séð, að hún ól grunsemdir, því að um þetta leyti fór hann að gefa henni eiturlyf. I hvert skipti, sem leynifundur var háldinn, gaf hann henni sterkt svefnrnéðal, og það var ekki fyrr en þeir þóttust hafa ráð hennar í hendi sér, að þeir töídu óþarft að dylja hana neins. Það var þégar Mark háfði komizt á snöðir um, að Tony væri stríðsfangi í Þýzkalándi, og þá hótuðu þau henni, að Tony yrði drepinn, ef hún hiýddi þeim ekki í einu' og öllu. Mark hafði hugboð um, að Söru væri farið að gruná eitthvað, og hann skipaði Bernice að draga úr þeim grunsemdum, en það gat hún ekki nema með því að eitra hug hennar í garð Bens. „En þú fyrirgefur mér, „sagði Bernice grátandi, „eg var sve skelfd af tilhugsuríinni um Tony." „Eg skik" sagði Sara, „konur vilja víst alltaf vernda þann, sém þær elska — það er ekki nemá eðlilegt. Hafðu éngar áhyggj- ur, Bernice. Vafalaust héfir Mark komizt að því sarína, að. Tony sé stríðsfarigi í Þýzkalandi, og eg er viss um, að eiríhvern tiiria að lokinni styrjöldinni, mun fundum ykkar béra saínarí aftur. Og það'er ekki víst að það verði svo langt. Það leggst einhvern veginn í mig, að þessum ósköpum fari að linna." Bernice reyndí að svara, en hélt dauðahaldi í handlegg Söru. „Eg elska hann svo heitt," sagði hún. „Ög hann elskar þig," svaraði Sara af viðkværnni. „Það var mér ljóst, er eg lá í sjúkrahúsinu, og hánrí heimsótti mig og bað mig fyrir næluría, sem móðir hans hafði átt. Hann. bað mig að fá þér haná; »ét eitthvað kæmi fyrir sig?" „Og hefir ekkert komið fyrir hann — veiztu það, Sara, með öruggri vissu?" Sara var því fegin, að getá orðið Bernice til huggunar, því að við það dró úr hennar eigin sviða, en annárs var hún vissu- lega hughreystingar þurfi sjálf. Henni hafði fundizt sem hlið paradísar væru að opnast fyrir henni, er hún hvíldi við barm Bens — þótt á þeirri stundú væri, er þau bæði máttu búast við að verða að ganga dauðanum á vald á næsta andartaki. En hún var á lífi og sálarkvöl hennar meiri en húrí hafði nokkurn tíma áður verið. Bérí f orsmáði hana — vildi ekki við henni líta. Það var sem hann iðraði sárlega þess, sem gerst hafði þessu fáu, unaðslegu augnablilc í kafbátnum. Hún þurfti ekki að fara í neinar grafgötur um það, eftir það, sem gerðist í káetunni á tundurspillinum Clovis, að öllu var lokið þeirra milli. Henni varð lítt svefnsamt og um niorguninn hafði ungfrú Fernborough á orði hversu föl hún væri. „Þéf megið ekki láta of mikið á yður fá það, sem fýrir vin- konu yðar kom," sagði hún hressilega en vinsamlega. „Það — það geri eg ekki," sagði Sara og roðnaði upp í hárs- rætur. Vitanlega gat hún ekki trúað ungfrú Fernboröugh fyrir sínum eigin þjáningum. „Eg ge't fullvissað yður um," sagði ungfrúin, „að þetta fór eins vél og hugsast gat, að því er hana áhrærir. Bröður mín- um geðjastist ekki að Lebrun frá upphafi. Grunaði hann þegar um græzku. Bróðir minn ér væntanlégur frá Karputi þá og, þegar. Mér skilst —" — og hún lækkaði röddina, — ,,að vegna upplýsinga þeirra, sem Weston höfuðsmaður gat látið í té, hafi um 50 stuðningsmenn • Möndulveldanna verið handteknir." ;. „Þáð er fyrirtak," sagði Sara. „Hann er hygginn maður þessi Weston," sagði ungfrú Fem- boi-ugh og kinkaði kolli. „Harírí hefuf vérið samverkamaður bróður míns seiríústu vikurnar og hefif mikið álit á honum. Eg símaði til ha'ns og bað harí'n að sitja smá-hóf, sem hér vérður haldið í kvöld, fyrif liðsforingjana á Clovis." „Ke — kémur hanrí hirígað?" hálfstamaði Sara. En ungfrúin hlýtur að háfá verið sökkin niðuf í sínar eigin hugsanir, því að hún virtist ekkert teka eftif því hvér áhrif orð hennar höfðu haft á Spru. „O, já, hann kvaðst hlakka til að líta inn einhvem tíma kvöldsins," helt hún áfram. „Hann hefir sjálfsagt ærnu að sinna, meðan verið er að ljúka handtökunum." Sir Harry kom nokkru eftir hádegi og þessi grannholda, virðu- legi maður var allþreytulegur, og virtist enn vera önnum kaf- inn, en gaf sér þó tíma til þess að skiptast á nokkrum orðum við Söru. „Þér sýnduð mikið hugrekki, ungfrú Siddley," sagði hanrí. „Eg verð að játa, að þegar þér fyrst sögðuð mér frá, að þ'ér vær- uð að ^efa Haskin undir fótinn, fannst mér að þér værúð að leggja höfuð yðar í rjónsgin — en hamingjunni sé löf þa'slupp- uð þér óskaddaðar." Hann hló við og klappaði á öxl hérí'nar, þarínig áð það bar hlýleik og þakklæti vitni, en svo hvarf hann á brott skyndilega, eins og hann væri þVí óvaríur, að láta í Ijós þakklæti, og vissi ekki hVernig ætti að brjóta upp á öðru, og legði því á flótta. — — Bernice tók að sjálfsögðu ekki þátt í boðiríu, og Sara reyndi að bera því við, að hún hefði höfuðverk og þyrfti að vera hjá vinkonu sinni, en ungfrú Fernborough mátti ekki heyra það nefnt, og þessi hressilega og hlýlega kona varð næstum gremju- leg: „Vitleysa," sagði hún. „Var það ekki áhöfnin á Clovis sefn kom sem af himnum send og bjargaði lífi yðar? Og þér getið sannarlega ekki minna g'ert en að fara í fallegasta kjólinn yðáf og brosa vinsamlega, og' ræða við liðsforingjana. Þar að auki er ekki svo margt um ungar og fagrar stúlkur hér á eynni, að það komi til nokkurra mála, að þér sleppið." Síðdegis ók bifreiðarstjóri Sir Harrys söru til La Tofrette, en þangað fór hún til þess að sækja föt sín og annað. Hún varð gripin einkennilegufn tilfinningum við komuna þangað. Húsið autt og flestar dyr læstar, en til að sjá var húsið jafnfagurt sem fyrrum, fannst henni, með pupurabálar hæðirnar í baksýn og þar yfir blár himinn. Sem snöggvast varð henni litið til kletta- dfanganna — þar undir var neðanjarðarbyrgið — „musterið" — „musterið" — og er hún leit þangað fór sem hrollur um hana. Hún flýfti sér að tína saman það, sem hún átti, því að henni fannst sem einhver helkuldi nísti sig — flýtti sér sém mest hún mátti til þess að komast burt úf þéssu húsi. í kvöld ætlaði hún að vera í silfurskreytta, græna kjólnum sínum, því að hann fór henni bezt. í þessum kjól hafði hún eitt sinn verið, ér þau dönsuðu saman Ben og hún. SilfufMtað beltið féll þétt að grönnu mitti hennar. Hið fágurjarpa hár sitt greiddi hún aftur frá enninu. — Hún varð að taka á öllu sínu þreki til þess að fara niður, þaf sém Sir Hafry og sýstir hans tóku á móti gestunum.~Harín kémUr, hanrí kémur ekki —• sagði hún æ ofan í æ við sjálfa sig, og hún hafði ákafan rrjartslátt. Og ef harín kæmi, irtundu þau ræðast við? Kannske muni hann aðeins kinka kolli — ekki vitjað við hana ræða? En hann var þar ékki.«Það fann hún á sér urídir eins og hún .var komin inn úr dyrunum, áður en hún hafði litið í kringum sig. Vissulega mundi hún hafa vitað það, án þess að líta í kring- um sig, hefði hann verið þar nálægur. — Ungi skipslæknirinn á Clovis kom þegar til hénnar og hafði á orði, að hún hefði verið furðu fljót að ná sér. Og þau ræddust við, og Safa átti erfitt méð að'leyhá hve' mikið henni var niðri fyrir-. Hún reyndi að telja sjálfri sér tru um, að henni væri hugarléttir að því, að VATNABÁTUR Sænslair vatnabátuf' til sölu. — Upplýsingar í síxna 5904, . '. i.»»A, $.«>:«>,..«)•'*>'< BEZTABAUGLYSAÍ'VISJ •'%:-;? •*:*'' »¦¦•*>?> Á kvöldvökuniii Sonur Picassos vaf 4 áf a og önnum kafinrí við að mála rautt áklæðið á húsgögnum heimil- isins. Vinur meistarans kom að í þessu og sá skemmdirnar, hann hrópaði á f öSur drengsins og sagSi: „Hver ösköpin eru aS sjá þetta! Komdu Pablo og líttu á — krakkinn er bara búinn að klíría út öll húsgögnin þíri. — Þett'a kostar þig laglegan skild- ing!i( , - Picasso hló og sagðí: „Hafðu eríg'ar áhyggjur af því — eg fæ málninguna ódýru verði — eins og aðrir listamenn!" •' ; „Nei," sagði Skotinn ' við sölúmanninn. „Eg vil.íénga ný- tízku-vog. Eg veg svinin mín eins og eg alltaf hefi gjört. Eg tek bbrð legg það yfir oka og set vænan stein á annan end- ann. Svínið legg eg þversum á hinn endann og færi svo til stéininn þarígað til steinn- og svín eru í jafnvægi. Þá gizka eg á hvað steinninn sé þunguf og veit þá líka hvað svínið veg- ur___" áimi töfk í bæjaffréttum Vísis fyrir 35 árum eða 26. maí 1918 stóð þetta meðal annars;: Kvöldúlfs botnvörpungafnir. eru allir komnif tii Fleet- wood og hefur afli Skallagríms og Snorra Sturlusonar verið seldur, en verðið vafð afar lágt. Afli Skallagríms var seldur fyrir um 1400 sterlingspund, en Snörra fyrh? 700. — Segir í skeytinu, sem félaginu barst í morgun um söluna, að mikill fiskur sé á markaðnum og heitt í veðrinu og þess Vegna hafi verðið vefið svo lágt. Snorri Göði var að korría í höfrí þegar skeytið var s©nt. llbblUllu eru mjög- íraustar og éin- f aldar í hotkun. Potturinn tekur um 5 kg. af þv'dtti. Vefðið ef ffá kr. 3.58S.20. Sfrativéiar eru mjög skemmtiiegar að vinna með, þái- sem heita má að þær seu al- gerléga sjálfvirkár, óg að lokinni vinhu líta þser út eins og snötfasta börð. — Kosta kf. 3.315,80; Arnsstrong stfauvélin. er lítil og handhæg, þar sem húsnæði er litið, því henni má alltaf stingainn í skáp. Enginn hefUr boð- ið sambærilega strauvél jafn ódyfa; aðeins kr. 1.635.00. — Allar heim- ilisvélar seljum við með afborgun,- og með éins til fimm ára ábyrgð. tmiiiig Laugaveg 166.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.