Vísir - 23.07.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 23.07.1953, Blaðsíða 7
Fimmtudagian 23. júlí 1953. ? ISÍS J -»¦* *V"«»ir > ,i i 11 mnn t » »» «¦«««»» ***** « « » » « »»»»«« ««« » tjuátaua ÍSén'eaXhÍidóltir: A stofu fímm „Nú, nú, hvað ernú að," sagði. Gróa er hún kom í dyrnar. „Viltu gera svo vel að taka af henni gleraugun," sagði Elín. „Sjáðu, hún ef sofnuð." „Nei, nú dámar mér ekki. Heldurðu kannske að sú gamla hafi einhvern til að taka af sér gleraugun, þegar hún hefur sofnað með þau. Hún yrði nú sennilega hrífin af því eða hitt þó heldur, ef við færum að skipta okkur af því, hvernig hún prílar með þessi gleraugu sín." „Bara þessi fremri, Gróa mín. Eg sé í'eigð á þeim, hvað lítið sem hún hreyfir sig." „Láttu nú sem þér kómi þetta ekki við, Elín, og vertu ánægð að þú ert búin að fá stofusystur. Eg spái að hitt i-úmið standi ekki heldur lengi autt úr þessu." „Ekki er nú að tala um liðlegheitin í henni Gróu," tautaði Elín, þegar Gróa var farin. „Engir hugsa um þessa vesalinga. Hver myndi leggja henni til gleraugu, aumingjanum, ef þéssi brotnuðu?" — Og Elín, sem var óvenju hress þessa stundina, tók annan inniskóinn úr náttborðinu sínu, sétti hann upp og sté varléga á gólfið. Hún lét hinn fótinn vera uppí, seildist yfir bilið milli rúmanna og í gleraugu gömlu konunnar. Um leið og hún snerti þau, hrökk sú gamla við og opnaði aug- un. Tillitið var hreint ekkí frýnilegt, er hún leit' á Elínu. „Ætlar þú áð stela þeim af mér?" sagði hún hvasst, þreif af sér gleraugun, stakk þeim undir koddann og snéri sér á hliðiria. Þétta var nu verr farið en heima setið, hugsaði Elín. Viss var hún um, að gleraugun myndi gamla konan aldrei framar setja uppj sér til gagns og ánægju. — En hún varð að vera sjálf- ráð, kerlingin, og bezt var að láta hana eiga sig. Elín gekk frá inniskónum og lagaði teppin sín. Hún óskaði bess af heilum huga, að hún gæti losnað við þessar hitakomm- ur, svo hún fengi leyfi til að fara á fætur og í bæinn. Hún var svo óviss^í þvf, hvérnig það myndi ganga til hjá Sveini, eí hún væfi hvergi nærri marga daga í röð. Hann haf ði; ekki heimsótt hana svo lengi. Hönum gat mæta vel dottið einhver önnur í hug. — Ó, þeir voru svo veikir fyrir, þessir karlhienn. Læknirinn hélt henni í rúminu bara fyrir þessar fáu komm- ur, en hún þekkti fólk, sem stundum var á fótum með miklu hærri hita. Sumir mældu sig aldrei þó þeir væru lasnir, það hefði hún líka átt að gera, þá hefði þetta ekki verið tekið! svöna alvarlega. Tilfinningár Elínar sveifluðust til og frá eíns og lauf fyrir vindi. Nú greip hana þessi blessuð þrá, sem gaf henni von um fyrralíf og meifi gleði én húnhafði getað notið til þessa. Hugsa sér gömlu konuna, sem lá hérna við hliðina á henni, hvað hún var orðin öldfuð. — Þannig vildi hún verða. Betur að Guð gæfi henni það. — Nú var Margrét farin að lifa aftur í sínum gömlu, góðu endurminningum, og hún þurfti ekki annars með, þæf véittu henni frið óg unað og fullnægðu ástríðum hennar. — Sú gamía vár jafn sæl: nú og á liðnu, góðu dögunum, þegar sólin skein í heiði. — Alveg þannig mundi Elín óska sér þess í ell- mni. — Blessuð gámla konan. Það var góð sending að; fá hana héfna við hliðina á sér. Þétfa gat verið táknrænt fyrir Elínu, áð einmitt svbna yrði það fyrir henni. — Ó þessir duttlungar llfsins, en hvað þeir komu til manns í margvíslegum myndum. „Já; góðah daginri," sagði- hún rám í í'öddinni. „Ef þáð koha, sem- þið eruð méð?" „Já, súkrahúslæknirinn sehdi okkur með hana á stofu fimm." „Jú', stendUf heima, þar er autt rúm." Það mátti nærri geta, að ekki yrðu lengi auð rúmin þar, hugsaði Dóra og flýtti sér upp á ganginn. Hún þreif rauðan hitapoka úr skápnum í baðinu, lét á hann heitt vatn, fór méð hami irm og setti hann í auða rúmið við hliðina á Steinhildi. „Þið verðið nú fyrir ónæði," sagði hún lágt, eins og við sjálfa sig. „Það er að koma sjúklingur." Steinhildur heyrði hvað hún sagði en arizaði engu. Mennirnir komu inn með konuna á milli sín á sjúkrabörunum. Allt gekk fljótt og hljóðalaust hjá þeim, hvert handtak þeirra var visst og fyrirfram æft, svo engu þurfti þar við að bæta. Sjúklingurinn virtist sofa. Hann bærði ekki á sér, frekar en enginn flutningur hefði átt sér stað. — Vonandi verður hún í þessu móki fram á dagvaktina, hugs- aði Dóra vökukona. Eflaust hefir læknirinn gefið henni sprautu. Nokkru seinna vaknáði Elín, hún hafði ekki einu sinni rumsk- að, þegar sjúkilngurinn var borinn inn. — En hvað hún var fegin, að rúmin stóðu ekki lengur auð. — Og blessuð gamla konan var að vakna. Hún leit upp og horfði dökkum augum í kringum sig. „Þú hefir sofið vel," sag'ði Elín hlýlega við hana. „Sofið. Nú hvað átti eg annað að gera en að sofa?" Húri rétti kreppta höndina upp í hnakkann og klóraði sér. Síðan geisp- aðl hún svo að andlit hennar lengdist um þriðjung. — Henni var eitthvað óglatt í skrokknum, það var fiðrúigur urri hana alla. '¦* i ¦ „Allt gerir þessi besítis sápa," sagði hún nöldrandi. „Stelpu- fiðrildið hefir brennt á mér húðina, það hefir hún gert. Eg hefi alltaf haft svo fína og fallega húð. Ekki er von þær skyn- beri það, þessaf dömur, sem ekkert gera nema smyrja sig. Nei, það er ékki vori. Hvernig ætti það að vera? — Já, já, eg fann svo sem að mig vantaði eitthvað. Hvar skyldi nú tóbaksglasið mitt véra í öllum þessum hringsnúningi?" — Hún tók yfirlakið sitt, kuðlaði því saman og henti því á gólfið. „Þetta er lakið þitt, blessuð fnanneskja," sagði EHn. „Ekki máttu henda því á gölfið. Það á að vera næst þér undir tepp- unurri." . „Eg þarf engan að láta segja mér fyrif verkurri," sagði gamla konan. „Nei, enginn héfir leyft sér það. Eg kunni mín verk, þegar eg var ráðskona hjá honum Þórði mínum sáluga."1 Margrét brölti á fjóra fætur. „Sennilega kærai mér betur að finna tóbakið. Það er nú orðið nógu; skorpið og þurrt þetta nef á mér, eftir aHan þennan, svefn." Á IltöMvöIluiuií Unaðsleg ró gféip Elínu, sem hún hafði ekki öðlazt í marga sólarhringa. — Allt vár svo þréytandi fýrir hana á meðan þessi breyting var að fara fram í stofurini. Húri var ekki eins j ög þeir, sem ekki viknuðu einu sinni hvað serii á gekk, eins og. hún Steinhildur hérna við dyrnar. Hún sá það ekki einu sinni, þó þær væru bornar út, stífar og stirðar, hún Stína og hún Fríða.' Fyrr mátti nú vera kuldinn. Elín gat þakkað fyrir, að henni hafði verið gefin meiri hjarta- hlýja eníáu stúlka sýndi, og hún sofnaðisæl og örugg og þreytt eftir þennan erfiða tíriiá, sem loksins var liðinn hjá. Nú sá hún ekki, þégar mánaskinið gægðist irin um gluggann hennar og gerði auðu rúmin undarlega ógnandi. — f svefninum var Eiín ung ög hamingjusöm og naut lífsins, — ekki þó með Sveini, heldur bara einhverjum, sem vildi eiga góða stund eins og hún. ííaðyác ávo lángt'liðið á hvíldartífnann að nótt' og dagur höfðu mætt tilliti hyors annars og himin og jörð Jóku á sig annan lit- blæ af nálægð þessarái urinenda, seni sáust í svip tvisvar áé sólarhring. Það var þeim fullkomin fullnæging og gerðu þau ásátt með sitt hlutskipti. Á þessum tíma sólarhríngsins, þegar þetta þögla tillit dags og nætur hafði átt sér stað, rann hvíttur 'bill uþp að sjákra- húsinu. Út úr horium hlupu tveir dökkklæddir menn með gyllta borða á ermunum og svortu derhúfunum. Anriar þeirra fó'r'að dyrunum og hringdi. Nœturvaktin kom fram í gluggann og leit út. Já, }á, það var þá sjúkrabíUinn. Hann hefði nú mátt koma í hlut þeirra á dag- vaktinni, það hefði harin mátt gera. — Hún var sein til að opna hiifðmá^ því að lásinri--váfc stirðtlf.éri loks tókstþað/1-' !:: „Þið þyrftuð að fá nýja læsingu hérria á hurðiá," sagði sjukra- vörðuririn. ~ „Góðan daginri, ætlaði eg að segja, ungfrú Dóra." Þeir hittust við barinn dag- inn éftir veizluna, og vörú þá ekki alveg búnir að ná sér. „Héývðu," sagði annar, „eg held að eg verði að fara yfir á antabus. ...." „Hví þá það?" . " ^ „Jú, sjaðu til. Þegar. eg var loksins að sofna í gæfkvöldi sá eg eiria af þessum sýnum, þú veizt: Skyndilega dönsuðu hundruð dverga alls staðar á mér. Þéir voru agnarlitlir, í gfænum fötum og með gylltar bjöllur á stígvélunum." „Já, bætti hinn við^ „Stíg- véli'ri voru rauð og hattarnir á ská á höfðinu." '* „Hvernig í ósköpunúm veiztu þetta?" . „Jú, það eru énn nokkrir á hægri öxlinni á þér." ' • I Oakland í Kaliforníu var Enoch nokkur Bershofski tek- inn fastur fyrir að gangá með hlaupsagaða haglabyssu innan fata. Hann reyndi að sannfæra lögregluna um, að hann gengi með skotvopnið eingöngu til að verjast ræningjurri. Síðar kom í ljós, að hann gekk aðeins írieð 7 dollara ár sér. ' 'if ¦ Koptar ei"u ijú notaSír í ná- grenrii NéWilfork ¦tíi'vopálufri'- inga milli flugvallaima í New- ark og Idlewiíd, en fhxgið tek- ur 18 mínútur. Sparar þálí fjög- urra klukkastunda aksíur í bif- reiðí ® Tilráunastððvaraaii: á White Sands í USA ná yfir 1600 ha., eri 'þar eru prófaðar fjarstýfð loftskeyti og langfleygar rak- ettúr. ÚMi MHHi éto-. Eftirfarandi gat að líta í bæjarfréttum Vísis. Kartöfhiræktiur. Af kartöfluökrum stjórnar- innar á Garðskaga eru sagðar góðar fregnir. Þar er allt kom- ið upp og lítur vél út. Af Braut- arholtsökrunum eru fregnirnar lakari, einkum þó bæjarstjórn- arinnaf, og er sagt að þar sé allt í kalda koli. Það kunna þó að vera ýkjur. Betfi horfur eru sagðar um uppskeruna hjá h.f. „Akri". Á Reykjum í Mos- fellsveit hafa bændurnir þaf sett mikið niður af kartöflum og hafa þær komið vél upp óg vaxið betur én annars staðar, jafnvel farið að taka þær eitt- hvað upp tii átu. En yfirleitt munu uppskeruhorfur á land- inu slæmar, sem von er. 30« tiésta ', á'Bbtriía að flytia-i fil "Dan- merkur '--'0.: þessari -;féfð. '¦ AIls verða, ítuttlf .þáftgáð.jWP 'hest- ar í.isufriar- ogJá'Botaiía að flytja þá: alla í' þfem' férðuni. Skemmtifefð geta menri farið með vélskíp- inu Úlfi á morgun til Flatéyj- ar á Breiðafirði. SMpið kernrir við á Stapa á SnæfelIsíséM; B4903 - Akráné^ 10:0. Danska liðið lék þriðja leiK sinn hér í gærkveldi og sigraðl riteð geysilegum yfirburðum,, tíu mörkum gegn engu. j Fyrir leikinn var almennS búist við skeriimtilegum ogí jöfnum leik, og var það ekkf óeðlilegt, ef miðað var við úr-« slit þeirra leikja, sem áðufl voru leiknir. Þetta fór þó á annan veg, og er leitt til þess að vita, að jafn sterk vörri og| Akurnesingar hafa á að skipa, skuli fá tíu mörk á móti ekki' sterkara liði. Fyrri hálfleikurinn endaðí með tveim mörkum gegn engu, en þau úrslit voru engan vegin, sanngjörn, þar sem Akurnes- ingar áttu mun meira af hori* um. í Er 13 mín. voru af leik konisí Guðm. Jónsson (hægri útherji)] inn fyrir vít'ateig með boltanií og skaut föstu skoti í mark- súlu, nokkrum sek. síðar ét! dæmt vítaspyrna á Danina, sem' Sveinn. Teitsson tekur, ens markmaður ver. SVeinn næifl þö bolt'anUm aftrir en skýtúin í mafksúlu. Á 37: m'ín. myndásÉ' þvaga framan við mark Akur-« nesinga og^ skorar ' HolgeiJS Petérsen með skalla. í Aðeins nokkrar sek. eru»éft-« ir af fýrri hálfleik, en* þá; f«j. Vagn Bifkelarid með boltanri upþ vinstri kant og gefUr síð-* ah fyrir markið mjög göðaii bolta, og Carl Holm skorat. auðveldlega. I síðari hálfleik er vörn Ak~ urnesinga alveg í molum ó$ skora Danir átta mörky þaÖ fyrsta á 10. fníri., en það síðastáÉ á 34. mín. og skal ekki fafið fleiri orðum Um þau. Ekki þarf að efa, að merin spyrji hver annan, hvað valdí slikum úrslitum. Flestir munis svara því til, að í lið Akurnej^ inga vantaði Ríkharð Jónsson, Þórð Þórðarson og Þórð Jóns1- son. Það svar getur engan, veginn talizt f ullkomið, þar sem þessir þrír menn leika allir f framlínu liðsins og verður þvf vörnin ekki afsökuð méð þvL- Að vísu lék Sveinn Teitssöni nú í framlínu, éri í stað haáSí í vörninni lék nýliði; Jóri ÍLeo's- sori; en leikur hans var rrijðg góður, og verður þéirri bréýt* ingu ekki kennt um. Það er einkennilegt að Ák- urnesingar skuli ekki fá lánaðai nokkra menn til styrktar, sér- staklega þar sem í lið .þeirrá vantar þrjá góða leikmeriri. Það er staðreyndi, sérri ekki verður neitað, að erlend lið, sem hirigaS koma, standa sig- yfirleitt betur í síðustu leikj-^ um sínum, en þeim fyrstu, og; þarf að taka tillit til þéss, þég- ar lið erú send tjl keppni viðí þau. • : :'"'.; Dómafi var. ¦Haukur' i^sk'afs- sónrig dæriidi hariirVel: , "' ','' Þ.T. Vesturhöfnín Sparið yður tima *g ómak — Mðiið Sjobuðina ' fyrir:' 'Bmáaufjiýsíngar ( yðaf f Vfal, Þær borga úg afltaf

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.