Vísir - 06.08.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 06.08.1953, Blaðsíða 7
Fimmtudaginn 6. ágúst 1953. ? ISÍB l éfheifkóii e s eftir EMILE ZOLA að vita að hún hefði verið frilla Philippes Cayols, en að hún hefði verið gift honum mátti ekki vitnast undir neinum kring- umstæðum. Frænka de Cazalis giftist ekki metorðálausum ör- eiga. Til þess að ná tilgangi sínum varð hann að brennimerkja þetta barn sem skækju. Og afbrot hennar mundi verða auglýst á öllum götum Marseilles! Því að de Cázalis hafði látið prenta stórt upplag af auglýs- ingum, og þár var lofað tíu þúsund franká verðlaunum hverj- um þeim sem gæti fært de Cázalis Blanche og Philippe, bundin á höndum og fótum. Málið vakti miklár æsingar, líka rheðal fólks'af skárra tag- inu. De Cazalis augiýsti bræði sína — og hún kom allstaðar f ram. Hann notaði sér öll þau áhrif sem vinir hans innan prestastétt- ar og aðalsins höfðu. Sem fjárhaldsmaður Blanche — serh var foreldralaus — iét hann hjól réttvísinnar fara að snúast. Blan- che var enn barn að aldri. Og það var atriði sem gat orðiðj Philippe hættulegt. Það fyrStá sem de Cazális gerði var að kref jast þess að móðir Philippes yrði handtekin. Þegar dófnarinri kom til hennaf gat veslings konan ekki sagt annað en að hún hefði ekki hugmynd um hvað orðið hefði.af syni hennar. Annað svar fekk hann ekki upp úr henni. En örvænting hehnar og eðlilegar móður- áhyggjur út af syninum voru túlkaðar þannig að hún væri með- sek. Hún var handtekin sem gisl í von um að sonurinn mundi gefa sig fram til að bjarga móður sinni. Þegar Márius frétti um fangelsun móður hans þyrmdi yfir hann. Hann vissi hve bág heilsa hennar var og í huganum sá hann hána kveljast af kulda og raka í ísköldum Mefa. Hún hlaut að déyjá í fangelsinu. Hún rnundi seigkveljast af ör- væritingu ög harmi. Sjálfur var hann líka í hættu staddur um skeið. En það bjarg- aði honum ffá fangelsun að hann svaraði öllu hreinskilnislega og að húsbóndi hans setti tryggingu fyrir hann. Hann varð að geta farið frjáls ferða sinna til að geta bjargað fjölskyldu sinni. Smám saman fór hann að skoða staðreyndirnar í nýju ljósi. f fyrstu hafði hann orðið uppvægur út af þessu hættulega til- tæki Philipes og. skellti allri skuldinni á hann. En þegar hann heyrði allar syívirðingasögurnar um Philippe, sem de Cazalis kom á kreik, snerist hönum alveg hugur. Frændi Blanche reyndi að láta líta svo út sem Philippe hefði þröngvað Blanche til að fara með sér — að henni nauðugri. Marius vissi að þetta var lygi. Marius haföi talað við strokufólkið. Hann vissi að Blanche hafði strokið af frjálsum vilja, og honum leiddist að heyra bróður sihn kallaðan hundingja og ofbeldismann. Hann fór að verja strokuhjúin. Fyrst og fremst til þess að taka svari bróður síhs. Og svo vegna þess að hann brann af reiði til de Gazális fyrir aðfárir hans í málihu. Hvað sem öðru leið var þetta mál, sem varðaði örlög ungrar stúlku, og það var ranglátt að ofurselja hana vargakjöftunum. Hann sagði þetta ekki vegna þess að hann óskaði að bróðir hans .slyppi við refsingu heldur vegna þess að framferði de Cazalis særði siðgæðistilfinningu hans. Honum blöskraði meðferðin sem Blanche sætti. Það var fjarri öllum sanni að auglýsa hrösun þessa barns fyrir öllum almúga. Og smátt og smátt varð honum ljóst hver hinn eiginlegi til- árunum. Hann hafði fengið hið bremiandi „1793" með móður- rírjólkinni og dálítið af sótthita byltirigarinnar ólgaði í blóði hans. Hann kunni ekki við sig í Aix. Skoðun hans var sú að aðallihn þar væri hlægilégá hrokafullur og um leið kyrrstæður og sljór, svo að hann kaus að komast í annað umhverfi. Hann var hlutlaus í skoðunum, uhni öllu réttlæti og bar virðingu fyrir hinum virinandi stéttum og þóttist því knúirin til að fýlgj- ast með rás viðburðanna og framvindunni. Þess vegria skipaði hann sér sjálfur í flokk og rétti alþýðunni höndina. Einu sinni datt honum í hug að stofria verksmiðju og afsala sér greifatitl- inum en gerast „handverksmaður" í staðinn. Harin skildi að að- allinn var deyjandi stétt. í raun réttri mundi aðeins ein tegund aðals verða viðurkennd í framtíðinni — aðall erfiðisins og skynseminnar. Hann kaus að vera einn og þess vegna dvaldi hann mestan hluta ársins á eign sem hann átti skammt frá Lambescþorpi. Og þar var það sem hann tók á móti flóttahjón- unum. Maríus varð hryggur þegar hann fékk bréf Philippes. Spari- sjóðseign hans var tæplega sex hundruð frankar, og nú hljóp hann milli vina sinna næstu tvo daga til að fá láriað það sem á vantaði. . Einn morguninri þegar hann var að fara út körh Fine. Harin hafði trúað henni fyrir áhyggjum sínum dagiriri áður. Síðan J lingunum lengst inn undir rúm,, Philippe flýði hafði Maríus verið að mæta henni hvar sem hann hann vildi ekki sjá þá, ekki fór. Hún var alltaf að spyrja hann frétta af Philippe, og hvört þann daginn að minnsta kosti. — Aðgát skal höf 5 Framhald af 5. síðu. *fi gráta ofsalega, fullur örvænt-: irigar. Móðir hans reyndi þegari að hugga hann. Hún fullvissaðí hann um að hún hefði ekki tek- ið peningana, hún hefði bara sagt' það að gamni sínu. En Óli trúði henni ekki. Hvers vegna' átti hann að trúa seinni frá- sögninni fremur en þeirri fyrri?, Hann grét og gráturinn virtist óstöðvandi. Og móðir hans gat ekki sýnt honum að peningarnir, væri ósnertir, því að hún hafði ekki hugmynd um hvað var af peningum í sparibyssunni. Þegar kvelda tók sefaðist hann dálítið. Hanri spurði affur, og aftur hvort það væri satt, að mamma hans hefði tekið rjéií- ingana. Og hánn fleygði vétt-. aðalsmærin væri með honUm ennþá. Fine lagði fimm hundruð franka á borðið. — Hérna, sagði hún og roðnaði. — Þér getið borgað mér það aftur þegar yður sýnist. Þetta eru peningar sem eg lagði til hliðar vegna hans bróður míns, svo hann gæti keypt sig lausan ef hann yrði kvaddur í herþjónustu. Maríus rieitaði að taka við peningunurii. — Þér eyðið dýrmætum tíma fyrir mér, sagði unga stúlkan með töfrandi hreinskilni. — Eg verð að korriást til blómanna Svona hugsunarlausar mega mæðUr ekki vera. * „Aðgát ska-l- höfð í nærvera sálar," segir skáldið. — Stórstúfcan Frh. af 4. s. flutning í útvarpinu á eriridum, eða þáttum, sem innihalda á- heyrði hann ekkert í hálfan mánuð. Hann vissi ekkert hvað gerðist. Það eina sem hann vissi var að leitin áð Philippe var ákafari en nokkurn tíma áður. Hann lét kjaftasögurnár eiris og . róður fyrir neyzlu eða meðferð mmna undxr ems En ef þer leyfið þá langar mig til að mega J á£engis eða annarra eiturlyfja. hta mn herna a hverjum morgni til að spyrja hvernig gengur. n Fer fram á bað við ut 2ífV°^ÓÍ^Áb^:^ar'" að lagt verði algert ,bann við „drykkjusörig" í út- varpinu. Telur að ölæði og of- drykkja sé svo alvarlegt þjóð- vmd um eyru þjóta, hann hafði nóg að bera, þar sem hans eigin arbölj að drvkkjuhneigð marma hugrenningar voru, þó að hann léti ekki hitt æsa sig. |dgi ekki að hafa j flimtingum Aldrei hafði hann liðið aðrar eins þjáningar. Horium lá við eða að gera að skemmtilegu að- að bugast. Hann hrökk við ef hann heyrði smáhljóð. Hann var hlátursefni. síhlustandi og bjóst alltaf við því versta. Harin komst að því að 10 t - +• - • • • *¦ ™ .,. , ° .^ , _, , fcí . A „ , * : 12. Lysti anægju sihta yfir. PhUippe hefði venð i Toulon og munaði minnstu að hann vænL,^ Bindindisfélags ís- handtefann þar. Siðar V1rtust strokuhjuin hafa haldið áleiðis lenzkra ke væntir að til Aix. Þar hurfu oll spor. Hofðu þau reynt að komast fBtmas. samtök fari að dæmi landamænn eða voru þau fluin upp í fjöli? Það vissi enginn. I beirra Eitt af því sem kvaldi Maríus var að hann hafði neyðst til að 13 Lýsti samþykki sinu við sla sloku við starf sitt hjá Martelly. Ef hann hefði þótzt mega gefa sér tíma til þess hefði hann á svipstundu farið á stúfana til þess að reyna að hjálpa Philippe. En hann þorði ekki að yfir- gefa húsbóndann alveg, því að einmitt núna hafði hann meira en nóg við hann að gera. Martelly sýndi honum f öðurlega samúð. Á kvöldvöknnni. Tveir frægir sálfræðingar í Adeiaidc í Ástraiiu var nýlega hittust að morgni dags, og mælti haflátéktnn. Vár honum gefið þá annar: !að sök að hafa látið falsa inn- „Góðan dag. Yður líður á- stæðu bankabókar siniiar. Inn- gætlega mér?" en hvernig líður Stúlka ein í Pyreneafjöllum stakk fyrrverandi(?) elskhuga gangur de Cazalis var. Með því að ná sér niðri á Philippe náði' sinn með rýtingi, og var kærð hann sér fyrst og fremst niðri á lýðveldissinnunum. Allur flokk urinn mundi bíða tjón við þetta. Og nú fekk gremjan smátt og smátt yfirhöndina hjá Maríusi. Hann var orðinn einstæðingur. Móðir hans var í fangelsi. Bróð- jrinn hundeltur eins og villidýr. Þeir drógu helgustu tilfinningar 'hans niður í skítinn, afbökuðu þær og notuðu þær sem ákæru jgegn honum. Og nú bjóst Maríus til að andmæla. Sá seki var jnú ekki aðeins þessi ungi elskhugi, sem hafði flúið með ríkri íaðalsstúlku. Sá seki var. ekki síður maðurinn sem hafði æst jalla borgarbúa upp,.og'riataði nú'hin miklu völd sem hann hafði 'tilþess að svála særð'ri.'fórdild sinni. Ög ef réttlætið afneitaði sjálfu sér og refsaði þeim fyrir, þá heitstrengdi Maríus að sjá til þess að sá síðari fengi refsingu líka, fyfr eða síðar. Og 'meðan hann yrði að bíða eftir tækifærinu til að hefna sín, ætlaði hann 'að nota tímann til að eyða þeim áhrifum'sem de Cazalis hafði, bæði sem auðmaður og sem aðalsmaður. Upp frá þessu rieytti hann allrar orku. Hann helgaði sig all- an þessu hlutverki: að bjarga móður sinni og bróður. Verst 'þótti honum að hafa ekki hugmynd um hvað orðið var af Phil- ippe. Tveimur dögum eftir flóttann hafði hann fengið 'bréf frá honum, og þar bað hann Maríus um að senda þeim flóttahjón- unum þúsund franka svo fljótt sem unt væ'ri. ÞaU, vöru prðin ;'peníngáláus. Þettá bréf vár sen't frá'Labesc, én'þar íháfði Philipþe fengið húsaskjól nokkra daga hjá de Girouse, syni fyrrverandi þingmanns í Aix. De Girouse hafði fæðst á stjórnarbyltingar- eign hans nam raunverulega 22 sh., en í bókinni stóð, að hann ætti 3422 pund. Bryis hafði lát- ið frægan skjalafalsara, sem var meðal f anganna, er hann átti aS gæta, framkvæma falsanir þess- ar. mu Mmt í bæjarfréttum Vísis um þetta leyti fyrir 35 árum var m. a. þetta: H.f. Vörður er ennað láta taka upp:trió á Kjalarnesinu. Eru móvélar þar fyrir. Dómarinn sýknaði meyj- una^ og voru forsendurnar þæv, að ekki yæri hægt að kref jast þess að fögrum og blóðheitum konum, að |þær hefðu einnig skynsemi tii að bera! . ,.¦: © Sir Winston Churchill var einhverjusinni beðinn.aðihalda ræðu í hófi 'félags stórskotaliðs- foringja, og talaði um heilagan Geofge,. verndardýrling Eng- lendinga: Komst hinn^ aldni stjórnmálajöfur þá m. a. svo að orði: ,En öðru vísi mundi%eilagur Georg fara að í dag, ef hann ætti að berjast við dreka. Fyrst mundi hann leggja frá sér vopn sín, en' síðan byði hann drekan- um til ráðstefnu, og að endingu muhdu'þ'eir gera með.ser yið- skiptasarrining." bátar frá Siglufirði hafa ailað Fangavörðurinn Lew Bryis [ sæmilega. samþykktir Uppeldismálaþings ins í sumar. Telur að lands- mönnum öllum beri að standa öflugari vörð gegn þeim hy.t'- um, sem þjóðerni okkar og sjálfst'æði stafar af dvöl erletíds herliðs í lándinu. 14. Leggur ríka áherzlu á nauðsyn skipulegrar bindindis- fræðslu í öllum skólum lands- ins. Telur nauðsyn á nýrri handhægri námsbók til notkun- ár í framhaldsskólum, en stuttri og glöggri lesbók í barnaskól- um, um skaðsemi áfengis og tóbaks. 15. Skorar á Alþingi að veita ríflegan byggingarstyrk til ný- byggingar þeirrar,. sem góð- templarar í Reykjavík hyggjast reisa hér á næstuniii. 16. Lýsir eindregnu fylgi við afstöðu og aðgerðir ríkisstjórn- arinnar í landhelgismálinu: og leggur áherzlu á, að frá þeirra afstöðu verði í engu hvikað. Framkvæmanef nd Stórstúkunnar næsta ár skipa þessir msnn: . Stórtemplar: Björri Magnús-' son. Stórkanzlari: Sverrir Jóns- að vinnu undir stjórn Þorkelsson. Stórvaratemplar: Sigþrúð- Clementz, og bauð hann nokkr- ' ur Pétursdóttir, Stórritari: um mönnum með sér upp eftir í Jóh. Ögm. Oddsson. Stórf'regn- gær til að sjá vélarnar að vinnu. ritari: Þorleifur Bjarriason. i Stórfræðslustjóri: Hanrres .J. Síldveiðarnar Magnússon. Stórgæzlum.. ung- ganga að sögn mjög tregt herja: Þóra Jónsdóttir. Stór- ennþá nyrðrá,"frá Eyjafirði og.kapilán: Kristinn J.'Magnús- Siglufirði. Einkum hafa botn- son. Stórgæzlum. löggjafárst.: vörpungarnir orðið illa úti og Haraldur I^prdah.1, .Fýi-rv.. .stór-» hafa þeir fengið npkkru mimii templar: -Kristinn Stefánsson. afla en vélbátarnir. Nokkrir Stórgjaldkeri: Jón Hafiiðason. Samþ;/kkt var að-halda næsta ' 'I þing á ísaf irði.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.