Vísir - 12.08.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 12.08.1953, Blaðsíða 7
Miðvikudaginn 12. ágúst 1953 VISIH 9f uetf n Marseilles efUr E3MILE ZOLA •WWWVWJ skjálfandi og vissi ekki sitt rjúkandi ráð. Unga stúlkan, sem enn hafði ekki nuggað stýrurnar úr augunum, vafði utan um sig lakinu og grét af blygðun og örvæntingu. Philippe sá að nú var öll von úti og að ekki var um annað að velja en að gefast upp. Draumur hans um auð var að engu orðinn — hann mundi aldrei verða viðurkenndur eiginmaður Blanche. Hann hafði numið á burt ríkan érfingja og ekki haft annað upp úr því en að vera fleygt í fangelsi. í stað ríkmann- legu sálarkynnanna sem hann hafði dreymt um átti hann nú f angaklefa í vændum. Svo datt honum dálítið ragmannlegt í hug. Hann gat yfirgefið ástmey sína og flúið um Vauvenargues upp í gljúfrin í Saint-Victorie. Ef til vill gat hann sloppið út um gluggann bakatil á kofanum. Hann laut niður að Blanche og sagði henni hvíslandi frá þessu áformi. Unga stúlkan, sem var hálfvöknuð af gráti, skildi hann ekki. Honum gramdist er hann sá að hugarástand hennar var þannig að hún mundi ekki geta leynt flótta hans. í sömu andránni heyrði hann ískra í þjófalyklinum, sem lása- smiðurinn var að reyna fyrir sér með. Þessi kve]jandi harm- leikur sem var að byrja þarna uppi á loftinu hafði nú staðið tvær eða þrjár mínútur. Philippe fann að hann var tröllum gefinn, en stærilæti hans blés honum þor í brjóst aftur. Hefði hann verið vopnaður mundi hann hafa reynt að verjast. Nú huggaði hann sig við að hann væri enginn kvennabósi, að Blanche hefði sjálf kosið að fara rneð honum og giftast honum og að hann þyrfti alls ekki að skammast sín fyrir hvernig komið var. Og svp hrinti hann upp gluggahleranum í bræði og spurði hvað þeir vildu sér. — Opnið dyrnar fyrir okkur! kallaði lögreglufulltrúinn. — Eg skal segja yðnr síðar hvert erindið er. Philippe kom niður stigann og opnaði dyrnar. — Eruð þér PhilippeCayol? spurði fulltrúinn. — Já, svaraði ungi maðurinn hiklaust. — Þá tek eg yður fastan fyrir konurán. Þér hafið numið á burt stúlku innan sextán ára, sem þér hafið hjá yður á laun. Philippe glotti. — Fyrrverandi ungfrú Blanche de Cazalis,, sem nú er konan mín, er hérna uppi, sagði hann. — Hún getur skýrt frá hvort um ofbeldi hafi verið að ræða af minni hálfu. Eg veit hvað fyrir yður vakir þegar þér eruð að tala um konu- rán. Eg er boðinn og búinn til að fleygja mér fyrir fætur de Cazalis og biðja hann um samþykki til þessa ráðahags. Nú kom Blanche niður stigann, föl og skjálfandi. Hún hafði klætt sig í flýti. — Ungfrú, mér er skipað að fara með yður til frænda yðar, sem bíður yðar í Aix, sagði fulltrúinn. — Hann grætur. — Mér þykir leitt að hafa bakað frænda mínum raunir, svar- aði Blanche, sem var nú orðin rólegri. — En enginn má áfellast Philippe Cayol, sem eg fór með af frjálsum vilja og giftist. Svo sneri hún sér að Philippe, svo hrærð að henni lá við gráti: — Vertu hughraustur, Philippe, sagði hún. — Eg elska þig, og eg mun ,grátbæna frænda mmn um að verða okkur góður. Við verðum ekki aðskilin nema fáeina daga. Philippe horfði raunalega á hana og hristi höfuðið. — Þú ert kvíðið og veikt barn, sagði hann hægt. Svo bætti hann við, byrstur í rómnum: — Mundu aðeins að þú ert konan mín, að þú ert mín eign, bæði líkami og sál. Ef þú yfirgefur mig mun endurminningin um mig kvelja þig dag og nótt. Þú munt finna heitan þrýsting kossa minna á vörum þínum, og það skal verða refsingin sem þú færð. Blanche grét. — Elska þú mig eins og eg' elska þig, bætti hann við í mýkri tón. Lögreglufulltrúinn setti Blance upp í vagn, sem hann hafði látið sækja, og fór með henni til.Aix, en lögregluþjónarnir tveir fóru með Philippe milli sín i fangelsið í sama bæ. VII. BLANCHE AFNEITAR PHILIPPE. Fregnin um handíökuna barst ekki til Marseilles fyrr en daginri eftir. Þóttu þetta mikil tíðindi. Síðdegis sést de Cazalis á gangi með frænku sinni á Cannebiére. Stórstraumsflóð var í kjaftasögunum. Allir töluðu um sigurdramb þingmannsins, um hörmungar og hneysu Blanche, sem nú hafði verið auglýst alþjóð. Herra de Cazalis hafði það á valdi sínu að neyða Blanche til að ganga um allar götur Marseilles, og hann lét hana gera það svo að allir gætu séð að hún var undir hann gefin. Marius, sem Fine hafði látið vita um atburðinn snemma um morguninn hafði verið á þönum um ( bæinn í marga klukku- tíma. Almannarómur staðfesti að, fregnin var sönn. Smám saman komst hann að nokkru samhengi í kjaftasöguútgáfunum, og nú gat hann myndað sér skoðun á hvernig allt hefði atvikazt. En sagan var þegar farin að fá á sig þjóðsögublæ. Hún var svo: ótrúleg. Þetta hefði gefað verið fræg ástarsaga frá fyrri öld. Maríus varð dauðþreyttur á öllu þessu skvaldri. Þegar hann fór á skrifstofuna hafði hann fengið afleitan höfuðverk. Og hann vissi ekkert hvað hann ætti að taka til bragðs. Því miður var Martelly fjarverandi og ekki von á honum fyrr en annað kvöld. Maríus sá að hann varð' að hafast eitthvað að fyrir þann tíma. Hann langaði til að gera eitthvað til að fá vissu sína um hvaða örlög biðu bróður hans. Fyrsta hræðslu- kastið var nú liðið hjá. Hann þóttist viss um að ekki væri hægt að höfða mál gegn Philippe og dæma hann fyrir könurán, því að framburður Blanche, sem alltaf yrði tiltækur, mundi nægja til þess að verja hann. í barnslegu sakleysi sínu datt honum í hug að hann skyldi heimsækja herra de Cazalis. Hartn ætlaði fyrir hönd bróður síns að biðja hinn volduga aðalsmann að leggja blessun sína yfir hjónbandið. Morguninn eftir fór hann í beztu svörtu sparifötin sín og var kominn niður í stigann þegar Fine kom, eftir umtali. Vesl- ings stúlkan varð náföl þegar Maríus sagði henni hvert hahn ætlaði og í hvaða erindum. — Lofið mér að verða yður samferða, sagði hún biðjandi. — Eg get staðið á götunni og beðið meðan þér talið við frænda ungu stúlkunnar. Hún fór með honum. Þau komu að Cours Bonaparte og Maríus hljóp upp stigann í húsi þingmannsins cg bað um að láta segja til sín. Ofsabræði herra de Cazalis hafði náð hámarki. Nú var hann viss um að ná hefndum. Hann sýndi mátt sinn og mikilleik með því að kremja einn af þessum blövuðu frjálslyndu spjátr- ungum. Og nú vildi hann gjarnan leika sama leikinn og köttur- inn sem kvelur mús. Hann sagði þjóninum að láta Maríus koma inn. Hann bjóst við térum og brennheitum bænum. Maríus hitti hann á miðju gólfi í stóra salnum, drembinn og þjóstmikinn. Ungi maðurinn gekk djarflega fyrir hann, og án þess að gefa ríka manninum tækifæri til að verða fyrri til sagði hann: — Herra de Cazalis. Mér veitist sá heiður fyrir hönd ;bróður míns, Philippes Cayol, að biðja um samþykki yðar á hjónabandi hans og ungfrú Blanche de Cazalis frænku yðar. Það var líkast og de Cazalis hefði orðið fyrir eldingu. Hon- um fundust þessi tilmæli svo fjarri öllum sanni að hann gat ekki einu sinni orðið reiður. Hann steig nokkur skref aftur á þak, starði á piltinn og hló fyrirlitlega. Svo svaraði hann: — Þér eruð brjálaður. .Eg veit að þér eruð ærlegur og á- stundunarsamur- piltungi, þess vegna skipa eg ekki þjónum mínum að reka yður út. Bróðir yðar er þorpari og skítmenni, og mun*fá refsingu fyrir glæp sinn. Hvað er það eiginlega sem þér viljið? Þegar Maríus heyrði bróður sínum hrakmælt svo eftirminni- lega, sárlangaði hann til að ráðast á þennan fyrirmann.og slá hann í rot. En hann stillti sig á'síðustu stuntíu. Röddin skalf af reiði er hann svaraði: - — Eg hefi sagt yður hváð eg vil, herra de Cazalis. Eg kom hingað til að bjóða ungfrú Blanche de Cazalis einu uppreisnina sem möguleg er fyrir hana — lögmætt hjónaband, samþykkt af Danskir blaðamenia! þakka forseta. Forseta íslands hefur nýlega borizt bréf frá Andreas El- snab, formanni dönsku sendi- nefndarinnar, er hingað kom á ársfund Norræna blaða- mannasambandsins um daginn, og hefur skrifstofa forseta góð- fúslega gefið leyfi til þess að það yrði birt. Fer það hér á eftir í lauslegri þýðingu: 1 „Sem forustumaður dönsku |nefndarinnar á norræna blaða- mannamótinu í Reykjavík bið ég forsetann að veita viðtöku innilegu þakklæti fyrir aiúðieg- ar móttökur á Bessastöðum. Eftir íslandsförina erum viS öll hugfangin af hinu fagra landi yðar og frelsiselskandi1 þjóð. Við vonum, að ísland hljóti bjarta og hamingjuríka framtíð, eins og öll skilyrði virðast benda til, og við finn- um til persónulegrar ábyrgðar um að vinna að því, að sam- bandið milli dönsku og íslenzku þjóðarinnar mótist af gagn- kvæmum skilningi og nánti samstarfi." A kvöMvHkttiiiií, Kommúnisti var gerður landrækur og var hann í káetu nr. 350. í hafi andaðist farþeg- inn í káetu 250; var skipverjum fyrirskipað að búa um líkið og varpa því fyrir borð. Þegar allt var um garð gengið kom það í ljós, að líkið var enn í káetu 250. Kallaði skipstjórinn þá bátsmanninn fyrir sig, og við rannsókn málsins varð ljóst, að. manninum í káetu 350 hafði verið varpað fyrir borð í mis- gripum. „Það hefir verið kommúnist- inn," sagði skipstjóri. „Og hann hefir verið lifandi." „Já, hann sagði okkur það, en þér vitið nú, hvernig þéir eru. Það er ekki einu orði trúandi, sem þeir segja." • Maður og lítil dóttir hans voru á ferð í strætisvagni. Allt í einu vatt kona ein, sem stóð fyrir framan manninn, sér að honum og rak honum löðr-ung. Aður en manninum gæfist tóm til að spyrja konuna, hverju þetta sætti, var hún farin úr yagninum. Telpan gaf hinsveg- ar fulla skýririgu á þessta ér hún sagði; „Mér e/r líka ii4a við hana, pabbi. Hún steig ofan á mig og eg kleip hana." Qm Mmi $&?*»» Islenzk kol. Úr Vísi 13. ágúst 1918: — „íslenzku kolin hafa yfirleitt reynzt miklu ver en við var bú- izt, en ef til vill er það að nokkru leyti því að kenna, að menn kunna ekki að fara með þau. Nú er farið að flytja til. bæjarins „kol" úr námu einni á Skarðsströnd, er um langan ald- ur hefir verið tekinn eldiviður úr þar vestra til heimanotkun- ar, og hefir það yerið talinn ágætur surtarbrandur, en kol hefir engum komið til hugar að kalla þetta vestra. Reynt hefir verið a§ brenna gas úr kolum úr Dufansdal og nú ný- ! lega úr Stálfjallskolum, en þau reynast mjög léleg til þess og koksið er alónýtt. i Páfinn talar máli keisaraekkjunnar. Ur símskeyti til Vísis frá . Khöfn fyrir 35 árum: .... ! „Páfinn hefir tekið að 'sér að , tala ' máli •' keisara«kk}unna.r 1 rússnesku." unaour sma- báta bæftur í - höffiiiiðii hér. Smábátaútvegur í Keykiavífc fer nú ört vaxandi og hafa-eig- endur smábáta undanfarin títt ár haft með sér b,á4afe.lagáS Björg. Berst félagið nú fyrir bættum skilyrðum fyrir útgerð. Fyrat og fremst vantar tilfinnanlega við- legupláss fyrir bátana á-höfn- inni, en úr því er nú verið að bæta. Fram að þessu hefur verið ókleift að fá smábáta tryggða^ en Samvinnutryggingar hafa tekið að sér að tryggja bátana fyrir 5 a'f hundraði af matsverði. Einn fullkomnasti smábá.t.ur- inn hér er „Reykvíkingur", eign Bjarna Kjartanssonar, Al- freðs Þórðarsonar og Jóns Hall- dórssonar. Báturinn er 4,19 rúmlestir, smíðaður í Hafnar- firði hjá Sveinbirni Zaphonías- syni, knúinn 24 ha. dieselvéL Meðal öryggistækja er sjálfrit- andi dýptarmælir, er sýnir botn og dýpi á hverjum stað, frá Bendix-verksmiðjunum i Bandaríkjunum, og fer vart meira fyrir honum, en útvarps- tæki. Verð hans er 535 dollaratí með varahlutasetti. , BÉsSgjS \kmk Skjólabúar. Það er drjúgar spölur bus í Miðbæ, ea tii að k«ms smáauglýsingti f Vísi, þarf ekki að fara ícngra es í SpariS íé rosS \tm a§ seija ssnáauglýíiago í Yíst

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.