Vísir - 24.08.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 24.08.1953, Blaðsíða 7
Mánudaginn 24. ágúst 1953. rlsiK T BWffWWW—m fl<w%^^JWA^^^i^tfvw%í^i?v^^i^ivwi^^rt^vrtrf^j"j^^'i^*íviunjv^ keakjíi í 2® arsElIles i eiiim EMILE ZOJLÆ Blanche tók í höndina á henni. Gráturinn titraði í röddinni er hún sagði: — í G'uðs bænum, ákærðu mig ekki! Viltu ekki verða vinur minn? Má'eg trúa þér fyrir öllu? Ef þú vissir hve sárt eg kvelst þá mundir þú haf a meðaumkun með mér. Eg get engu ráðið. Eg verð nauðug viljug að hlýða frænda mínum, sem heldur mér í járngreipum. Eg veit að eg er bleyða en mig brestur orku til að vera annað. Og eg elska Philippe. Hann er alltaf í huga mér. Einu sinni sagði hann: „Ef þú yfirgefur mig þá mun endurminn- ingin um mig kvelja þig hverja stund sem þú lifir. Varir þínar skulu ávallt finna hitann af kossum mínum, og það skal verða refsingin þín!" Hann er hjá mér núna. Hann brennur í mér allri! Hann drepur mig! Þegar hann var dæmdur áðan, fannst mér eitthvað bresta í mér. Það var líkast og eg væri slitin sundur í tætlur. Eg græt .... þú sér það. Eg grátbæni þig um miskunn! Hatur og reiði Fine var horfið. Hún hljóp til og studdi Blan- che því að hún sá að hún riðaði við og var að detta. — Þú hefir rétt fyrir þér, sagði þetta veslings barn. — Eg á enga miskunn skilið. Eg hefi eyðilagt líf mansins sem eg elska, og hann mun aldrei elska mig framar. Lofaðu mér því, fyrir miskun Guðs að ef hann verður einhvern tíma maðurinn þinn, þá að segja honum frá tárum mínum og biðja hann um að fyrir- gefa mér. Það sem iiggur við að valdi mér sturlun er þetta, að eg fæ aldrei tækifæri til að sannfæra hann um að eg elska hann og dáist að honum. Hann hlær að því. Hann mundi aldrei skilja hve mikil gunga eg var. Nei, það er bezt að þú minnist ekki á mig við hann. Látum hann gleyma méý.— það verður hollast. Láttu mig eina um að gráta. Þögnin varð þung og sár. — Og barnið ykkar? spurði Fine lágt. • — Barnið mitt? sagði Blanche. Það var líkast og hún ætlaði að tryllast. — Eg veit ekkert hvað um barnið mitt verður. Frændi segist ætla að taka það frá mér imdir eins og það er fætt. — Viljið þér að eg taki þa§ að mér og gangi því í móður stað? Rödd blómastúlkunnar var»alvarleg og þýð. Blanche faðmaði hana innilega að sér. — En hvað þú ert góð! Þú veizt, hvað það er aS elska. Reyndu að hitta mig í Marseilles. Eg vil trúa þér fyrir barninu mínu þegar þar að kemur. í þessum svifum kom gamla konan sem hafði fylgt Blanche másandi. Hún hafði leitað árangurslaust að Blanche í fólks- þvögunni. Fine hélt burt hið fljótasta og flýtti sér yfir torgið. Þegár hún kom á Place des Carmelités sá hún Maríus spölkorn frá sér. Hann var að tala við verjanda Philippes og var mikið niðri fyrir. Ungi maðurinn var ekki mönnum sinnandi af harmi. Honum hafði aldrei til hugar komið aS Philippe fengi svona hræðilega þunga refsingu. ÞaS var hræðilegt að hugsa til þess að Philippe ætti að vera í þrælkunarvinnu í fimm ár, en hitt þótti honum þó ennþá sárari tilhugsun að hann ætti að standa í gapastakkn- um og þola spott og spé á almannafæri. Þetta síðara ákvæði dómsins gekk alveg fram af Maríusi. Og hann þóttist sjá fingraför de Cazalis á þessu. Því að hann vildi umfram allt gera Philippe sem mesta háðung, óvirða hann. svo að engin kona fengist til að unna honum. Hann heyrði fólkið ki-ingum sig hrópa að þetta væri blóðugt óréttlæti. Allur lýðurinn mótmælti einum munni þessari grimmilegu refsingu. Og meðan hann stóð þarna reiður og vonlaus og talaði við málaflutningsmanninn, var mjúkri hönd stutt varlega á hand-! legginn á honum. Hann leit snöggvast við og sá Fine standaj hjá sér, rólega og brosandi. ; " — Verið húghraustur óg komið með mér, sagði hún lágt. Bróður yðar er borgið! XII. FINE LEGGUR Á RÁÐlN. Maríus notaði hverjá stund þangað til málið gengi til ónýtis frá Heródesi til PUatusar — til æðri réttar — til að fa. hjalp' handa bróður, sínum. Én samtímis vann Fine kappsamlega að undirbúningi björgunarstarfsins — en með allt öðru móti. Húh hóf skipulagða umsát um „frændá" sinn, Revertégat fangavörð. Hún hafði sezt að á heimili hans. Hún var allan daginn í fangelsinu. Frá því snemma á morgnana og fram á nótt reyndi hún að verða að eins miklu liði og henni var unnt. Hún sló gamla manninum gullhamra ogheillaði hann -r- þennan mann sem áður hafði ekki vitað af neinum nema litlu telpunum sín- um. Hún gerði árás á föðurást hans með því að gæla við telp- aö þær. Hún eyddi öllum sínum aux'um í leikföng handa þeim, sylíraðar plómur og stáss. Telpurnar voru ekki vannar svona atlæti. Þær urðu elskar að frænku sinni, sem lét þær ólátast á hnjánum á sér og gaf þeim svo margt gott og skemmtilegt. Faðir þeirra komst við af þessu. Hann var stór og þunglama- legur eins og björn, og ekki sérlega fljótur að hugsa. Hann var afar þakklátur Fine. " • á frænku sína til að ganga úr skugga um hvort þetta væri al- vara. Og þegar hann sá hana hrærða og alvarlega, varð hann niðurlútur, — sigraður og gat ekki neitað henni um neitt. — Ef svo er þá skal eg gera eins og þú vilt, sagði hann. — Þú ert betri og fallegri stúlka en svo að eg geti neitað þér. Fine faðmaði hann og fór svo aS tala um eitthvaS annaS. Nú þóttist hún viss um sigurinn. Hvenær sem hún komst höndun- um undir var hún að tala um Philippe. Og henni tókst að iáta fangavörðinn sætta sig við tilhugsunina um að láta Philippe flýja. En af því að hún vildi ekki koma þessum ættingja sínum á kaldan klaka bauð hún honum fimmtán þúsund franka í skaðabætur fyrir atvinnumissirinn. Og þá gaf hann sig alveg henni á vald, bundinn í báða skó. Þess vegna gat Fine sagt við Maríus: — Komið þér með mér. Bróður yðar er borgið! Hún fór með Maríus með sér í fangelsiS. Á leiðinni sagði hún honum frá baráttu sinni út í æsar. Hún lét hann skilja hvernig hún hefði unniS bug á frænda sínum meS hægðinni. Fyrst í\ stað andmælti Maríus eindregið þessum, skrípaleik, sem ekki var í samræmi við djarft og hreinskilið skaplyndi hans sjálfs. Honum fannst viðurstyggilegt að hugsa til þess að bróðir hans ætti að fá frelsi sitt með vel skipulögSum flótta — fyrir náð manns sem hafði látið kaupa sig til að bregðast skyldu sinni. kSylduræknin var svo rótgróin í Maríusi að hann skammaðist sín er hann hugsaði til þess að Revertégat yrði borgað fyrir að svíkja það traust, sem aðrir höfðu sýnt honum. En svo varð honum hugsað til de Cazalis og allra þeirra refja, sem hann hafði beitt. Og hann huggaði sig við að þegar öllu væri á botn- inn hvolft notaSi hann aðeins sömu vopnin og andstæðingurinn notaði gegn honum. Og við þá tilhugsun sefaðist hann. Hann var Fine innilega þakklátur. Sannast að segja vissi hann ekki hvernig hann ætti að lýsa tilfinnngum sínum. En unga stúlkan sem var í vígahug og ósegjanlega glöð, hlustaði varlega á hann þegar hann var að segja að hann stæði í eilífri þakkarskuld við*hana. Þau gátu ekki hitt fangavörðinn fyrr en um kvöldið. En þegar þau voru sezt í dimmu stofuna hans, benti Revertégat á lilu telpurnar sínar sem voru að leika sér úti í horni. — Herra Cayol, sagði hann ofur blátt áfraro. — Þarna sjáið þér afsökunina mína. Eg mundi aldrei hafa beðið yður um einn eyri. En eg varð að hugsa um börnin mín. Frh. af 4. s. en legna og grútmáttlausa 4' eða 5 punda laxa. Laxveiðiárnar eru allar í leigu, og það er líil von fyrir fleiri að komast þar að á sæmi- legum tíma en nú er. Hinir verða meira og minna útundan. Og þeir, sem eru svo heppnir, að hafa aðstöðu til veiða í lax- veiðiánum, geta ekki fengið þar góðan tíma nema á margra ára fresti, ef gera á öllurn aðilum jafnt undir höfði. Það' er því sýnilegt, að við verðum að f ara að stunda silungsveiðina meira en gert hefuj- verið, enda eru víða svo góðir veiðimöguleikar í vötnum, að menn væru ó- sviknir af að taka þann kostinn. Loks er sú hætta fyrir hendi, að góð silungsvötn verSi komin í hendur útlendinga áSur en við vitum af, ef viS sýnum lítinn eSa engan áhuga fyrir að nota þau sjálfir. V. M. Á kvöldvökuniti Einstein heimsótti einu sinni stjörnuturninn fræga á Wilson- tindi í Kaliforníu og var kona hans með honum. „Herra minn trúr," sagði hún, er inn var komið. „Til hvers er þessi ægi- lega stóri sjónauki notaður?" Forstöðumaður stofnunarinn- ar svaraði: „Hann notum við til þess aS gera okkur grein fyrir alheiminum." „Jæja," svaraSi frú Einstein. „Það getur maðurinn minn gert, ef hann hefir bara umslag til að skrifa á." • Smith bóndi í K&liforníu hafið orðiS fyrir því óhappi, aS vinnumaSurinn hans hafSi hlaupiS úr vistinni. Kunningi hans spurði, hvernig á því stæði. „O, hann var ítali," svaraði Smith, „og það er einhver ó- eirni í þeim. Þeir eru alltaf á sífelldum flækingi, og; geta aldrei verið um kyrrt á nokkr- um stað nema örstuttan tíma." „Hve lengi var hann eigin- lega hjá þér?" „í september hefðu verið f jórtán ár frá því að hann kom." ímyndunarveikur maður frétti einu sinni, að kunningi hans væii orðinn nýrnaveikur, og leið þá ekki á löngu, að hann þaattist hafa fengið þann sjúk-, <Jóm, svo að hann lét kalla á um, að hann fyndi ekki til neins sársauka með þeim sjúkdómi, er hann taldi sig haf a tekið. „Já, vissi eg ekki," stundi sá íroyndunarveiki. „Það eru ein- mitt einkennin, sem eg verð var viS....." . heimiliskekni sinn. Læknirinn urnar og láta allt eftir þeim. Enda hafði hún gersamlega töfr- reyndi að sannfæra Bötoinn Ghu Mmi *&?«.*. S|æm spretía. Frétt úr Vísi 24. ágúst: — „Svo illa voru sum tún sprottin hér í bænum, að nú er verið aS slá þau í fyrsta sinni, en snemm- slegnustu túnin verða slegin öðru sinni upp úr helginni." 3000 króna ársleiga. Hver yill nú leigja 5 her- bergja íbúð fyrir 3000 krónur yfir árið? Fyrir 35 árum er í Vísi auglýsing, þar -sém boðin er 3000 kr> ársleiga fyrir 4—5 herbergja íbúð auk stúlknaí- herbergis og geymslu. Útflutningur hesta. Frá þyí var skýrt í ágúst- mánuði 1918,* að með Botníu hafi verið sendir 270 hestar. „Þeir eru úr Skagafu-ði og Húnaþingi," segir í fréttinni, og ennfremur: „Samkvæmt brezku sainningunum, má ekki flytja nema 1000 hesta úr landi á þessu sumri. Er, það tilfinnan- legt í grasleysinu, að ^ta ekki s'elt fleiri, því að stóð er ná með flesta móti í hrossahéruðunum." Frh. af 4. síðu. um lífshamingju hænunnar'% sagði talsmaður félagsins í blaðaviðtali, „en viS eigum ekki að hætta á neitt fyrir vafasam- an hagnað af fáeinum eggjum. Við vitum að hænurnar riða. og geta varla gengið, þegar þær koma úr búrunum, a£ því að fætur þeirra missa máttinn af hreyfingar leysi — vöðvarnir rýrna". Landbúnaðarráðuneytið brezka vill þó ekki banna þessa nýju aðferð, sem gefur af sér. 150 milljónir eggja á árj, og samband egg j af ramleiðenda ætlar að hefja gagnsókn á hendur dýravendunarfélaginu. Talsmaður félagsins ræddi því málið við blaðamenn og sagði m. a.: „Hænan kann þvi vel að vera „varpvél". Mesta hamingja hennar er fólgin í að verpa eggjum, og væri hún ekki ánægð, mundi hún alls ekki verpa eins roikið og hún gerir roeð þessu nýja fyrir- komulagi. Auk þess eru þær hænur lausar við allskonar ó- væru, sem gera „úfigangs- hænurn" lífið leitt, sjúkdómar hrjá þær ekkj, og þær þurfa ekki að sitja í dragsúg, Þær |4 auk þess hreint fóður og vatn. Líf þeirra er ekkj ó- eðlilegra en hunds, sem býr í íbúð húsbónda síns í London". Og talsmaður eggjafram- leiðenda bætti við tveim rökum, til þess að slá botninn í þessar umræður: í fyrsta lagi verða slíkar hænur aldrei blautar. í fætur, „en það er mjög nauð- synlegt fyrir vellíðan hænsna- að þau sé þurr í fæturna." f öðru lagi verða hænurnar ekkí fyrir grimmd kynsystra sinna, ien þar sem tíu hænur eru saroankoronar í garði, kjQppar ein í allar hina;-, önnur í átta — allar nema þá ráðríkusty^ — og svo frarovegis — þannig að ein verður fyrir „barðinu1' á öllum hinum en þorir eða má ekki kroppa ** í neina aðra. „Þetta nýja fyrirkpmulag kernur þess vegna í veg fyrir, grirnrod hæna gagnyart hæn- um". " .,.,!.,, Að endingu: Daily, MaU hef- ur skorað á stjórnarvöJdtn að rannsaka rriáuð vandlega ogút í æsar".

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.