Vísir - 15.09.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 15.09.1953, Blaðsíða 7
 Þriðjudaginn 15, september 1953 ? 181 * f^f^^^^^i^i^^^J%J^^^^^^^^tf\i^^^i^J^ft^Íi^i^J%J%ft^%^%rf^Wi^^^rf%rtrfSlft^%J^J\^*W*M*h^^ViW^hft^^^^ Mneijkáti í 3S Marseilles eftir EMELE XOL.A wwyvwwwwwwi^wwwvuwwwvwwwwv' mwtMwA það. Undir eins og þér varð frjálst að gera það sem hugur þinn bauð þér, flýttir þú þér að hjálpa mér og bæta fyrir óréttinn sem þú hafðir gert mér. Eg hef fyrirgefið. þér fyrir löngu og nú bið eg þig að fyrirgefa méf. . Philippe talaði með alvöruþ.rungnum þunga og Bianche hrærðist. — Eg hef líka fyrirgefið þér fyrir löngu, svaraSi hún og það hljóp kapp í röddina. — Eískaðu mig þá og vertu konan mín, sagði Philippe ákaf- ur. — Hugsa þú þér hina hreinu hamingju hjónabandsins. Hugs- áðu til þess að barnið okkar verði skilgetið. Blanche fór að gráta. Philippe faðmaði hana að sér og þrýsti brennandi kossi á varir henni, — Hrintu mér ekki frá þér, sagði hann biðjandi. — Mér er þetta alvara .... eg vil gera yfirbót fyrir allt það illa, sem orðið hefur. Unga stúlkan reyndi ekki að losa sig úr fáðmlögunum. Hún iá hreyfingarlaus í faðmi eiskhuga síns, en hún grét eins og hjarta hennar væri að springa af harmi. — Ætlar þú að lofa mér að verða konan min? hélt hami á- fram. — Viltu gef a mér tækif æri til að sönna að eg elski þig sjálfrar þín vegna? — Já, svaraði Blanche. — Því að nú veit eg að þú segir satt! í þessum svifum var barið laust á dyrnar og nú kom Chast- anier ábóti inn. Hann sá þegar í StaS hvernig ástatt var, og gÍeSisvipur lcom á andlitiS á honum. . - ;, • — Börnin mín, sagði hann. — Það er- hérria-roaSur með mér, sem langar afar mikið til að tala -viovykkur, tilþess að reyna að bæta úr ógæfunni sem hann hefuf .bakað ykkur. Má hann koma inn? v ,'¦:' Blanche og Philippe kinkuðu kolli og voru bæSi jafn hissa. Og furða þeirra varð enn meiri er presturinn opnaöi dyrnar og yísaSi de Cazalis inn. Tveir fangelsisþjónar gættu hans. Hinn fyrrverandi þingmaður var auðmjúkur og iðrandi. Blanche hljóp til hans. Hann tók um hendur hennar og rödd hans var gersam- lega laus við hið gamla þurradramb, er hann sagði: — Barnið mitt, eg er kominn til að sýna þér réttlæti, þó um seinan sé. Mér finnst á mér að þú munir aldrei geta fyrirgefið mér allt það illa sem eg hef gert þér, en eg ætla að reyna að gera mig verðugan þess að þú hugsir að minnsta kosti einhvern tíma hlýlega til mín. Svo bætti hann við um leið og hann sneri sér að Philippe: — Þér fáið nú bráðum hefndina, því að eg verð dæmdur bráðlega og settur í fangelsi. En áður en þessi síðasti ærumissir varpar mér í dustið langar mig til að segja, aS eg tek aftur allar mót- bárur mínar gegn því aS þér tengist frænku minni .... eg sam- þykki með glöðu geSi hjónaband ykkar. Hann sneri frá þeim og gekk út úr herberginu aftur milli varðmannanna. Blanche og Philippe reyndu árangurslaust að stöðva hann, — LátiS hann fara, sagði Chastanier ábóti. — Hann hefur iðrast og gert yfirbót, Guð mun afmá afbrot hans. Nokkrum dögum eftir þetta kom Maríus heim til Fine á. Place aux Oeufs í Marseille. Hann var auðsjáanlega mjög uppvægur þó hann reyndi að láta bera sem minnst á því. Hann mætti Cadet, bróSur blómastúlkunnar í dyrunum. — Cadet, sagSi hann talsvert skjálfraddaSur þó að hann reyndi að tala sem borginmannlegast. — Er hún systir þín heima? —; Já.isvaraSi pílturinn. — En hún er ósköp bág ¦ •núna.. Eg er hræddur um aS það standi í sambandi viS það að Philippe ætl- ar að fara aS kvænast ungfrú de Cazalis, bætti hann við íbygg- irm. — Aumingja stúlkan! sagði Maríus. — Eg veit að henni þyk- ir vænt um.hann. Fine'var í óSa, önn að setjá saman blómaveridhW'sina til næsta dags þegar hann kom inn. En það var Kkast og fingurnir á henni hreyfSust sjálfkrafa: Það var-^tjSatíl sem bróSíf henii- ar sagSi: hún var skelfing bág. . ¦ . I Þingmaðurinn nýbakaði taláði nokkur hughreystingarorð yf- ir henni, en gat ekki leynt þvihvað honum var. mikið niðri fyr- ir, því að Fine tók eftir því óg sagði: — Hvað gengur að yður í kvöld? HafiS þér einhverjar slæm- ar fréttir? — Nei, svaraði hann. — Allt í bezta Isgi,. en það stendur svo- leiðis á að eg þarf að tálá við yður um áríðanál mál. — Hvað er þaS? — Eg ætla. aS gera þaS. — Hyað getur þaS veriðj? hrppaði, Fine o-g reigð?, (S|g eips pg henni var lagiS þegar.húr^.yjidi ganga í augun á fólki. — Ekki annað en.það a'5'niig langar til aS spyrja yðux hvort þér munduð vilja verða.frú Maríus Cayol! Fine sleppti'blómvendinum og hló hikandi: — Nei, nei! ÞaS mundi aldrei fara vel. ÞaS væri alltof hár sess handa mér. Hvernig haldið þér að eg mundi sóma mér sem þingmannsfrú! Og svo er hjartaS í mér orSið kalt. — Eg veit aS þér elskuðúð Philippe, sagði Maríus. — En úr því að það er óhugsanlegt að hann fái að eiga tvær konur, finnst mér athugunarvert hvort þér gætuð ekki gert hann ljóta bróður hans hamingjusaman? Þér verðið áreiðanlega eins virðuleg þingmannsfrú og eg verð þingmaður. — En þér hafið aldrei minnst á að yður litist á mig fyrr en núna í kvöld! — Mér hefur nú litist á yður lengi, þrátt fyrir það .... alltaf siðan eg sá — þegar þér voruS að reyna að hjálpa Philippe — hve gott hjarta þér eigið. Fine varð alvarleg. — Má eg segja yður nokkuð, herra Maríus? spurði hún og roðnaði. — Alveg sjálfsagt. Það virðist vera tízka núna að gera játn- ingar. — Jæja, þá skal eg segja yður það. En þér verðið að muna að það er leyndarmál. Eg hef elskað yður___talsvert___síðan þér neituðuS því aS hann frændi sleppti honum Philippe fyrr en viS gætum borgaS honum fimmtán þúsund franka. Maríus var alls ekki djarfur maSur, en nú gat hann samt ekki stillt sig um aS kyssa blómastúlkuna beint á munninn. — Hvenær eigum viS áS halda brúSkaupið? spurSi hann. — Þegar þú villt, sagSi Fine. j— Svo'maður hafi allt í sama orSinu, sagSi Maríus, eins og hann hefðí allt í einu munaS eftir einhverju gleymdu. — Hvers vegna varstu svona dauf í dálkinn þegar eg kom? . — Vegna þess að eg hélt aS þú kærSif þig ekkert um mig, úr því aS: þú varst orSinn þingmaSur! Og þegar fylling tímans var komin og öll vottorS fengin, var tvöföld hjónavígsla á skrifstofu borgarstjóráns í Marseille. Þau nýgiftu voru Philippe Cayol og Blanche de Cazaiis, og þing- maðurinn Maríus Cayol og Josefine Cougourdan, sem nú var ekki lengur blómasölustúlkan Fine. Daginn eftir vígði Chast- anier ábóti þau í Saint-Victorkirkjunni hinni kirkjulegu vígslu. De Cazalis kom fyri'r rétt og fékk dóm, en fyrir milligöngu Maríusar Cayol slapp hann með mánaðar fangelsi. SÖGULOK. MARGT A SAMA STAÐ Pappírspokagerðín h.f. Vttasttff ,t. AOsk^pappirspokeíl ¦^ Kvikmyadir Frhi af 4. s. ' framtíð ungfrú Adams trygg3> með þessu móti. • Doris Day, dægurlwgasöng- konaii og leikkonan fræga, ætl-- ar á þessu hausti að ferðast un*i Bandaríkin og ræða um slysa-r varnamál. Hún lenti sjálf í bíl« slysi á sínum tíma og lá í sjúkrahúsi í 14 mánu'öi, og nú hyggst hún gera sitt til þess aðv koma í veg fyrir hin tíðu slys í landi sínu. . • Kona leikarans Van Hefíins eignaðist dóttur fyrir fáum. vikum. Sagt er, að Heflin háfi þá komið í sjúkrahúsið og feng- ið að sjá dóttur sína nýfæddæ sem snöggvast. Leikarinn horfðt á dóttur sína og sagði svo við lækninn: Finnst ySm- hún ekkí óvenjulega gáfuleg eftir aldri?? • Þessir leikarar amerískir eiga afmæli næstu daga: £d- mond O'Brien, f. 10 sept. 1915, Claudette Colbert, f. 13. sept. 1905, Dick Haymes, f. 13. sept^ 1916 og Scott Brady f. 13. sept. 1924, Lauren Bacall (kona Humphrey Bogarts) f. 16. sept^ 1924. LAUGAVEG 10 - SlMl 3367 A kvöldvökiinai. Maðurinn og máltíðin. í síS- ustu bók sinni ritar hinn enski heimspekingur Trelawney Day- rell Reeds á þessa leiS: Enginn maSur, sem á konu éSa hefir eldabusku eSa hvorttveggja, er frjáls maSur. Hvefsu mikiS semhann berst á móti því, þá er hann harSstjórn þeirra ofur- seldur þegar á aS fara aS borSa. ÞaS eru ótal menn í þessum heimi, sem hefSu getaS fundiS NorSurpóIinn, fundið Eldórado, eSa opnað Aladdíns-hellinn, ef þeir þyrftu ekki alltaf að flýta sér heim í matinn!" „Heimtar ekki læknirinn mikla borgun?" spurði gamla könán. * * '. „Onei," sagði gamli maður- inn." Hann gerir það sem hann getur til þess að állir hafi efni á að vera veikir." Læknirinji hrökk upp af vær- um blundi,:Einkasjúkiingurinn, sem var áfár þreytándi, hafði hringt í símann: „Æ, eg er sVo lasinn. Eg er sárþjáður. Þér verðið að koma til mín," sagði s|úklingurinn. Læknirinn vissi aS maSurinn var mjög ¦ímyndunarveikur. En nú var rödd hans svo eymdar- leg, áð læknirinn þorSi ekki annaS en fara til hans. Hami kom til sjúklingsins og skoSaSi þann ,og þaðtyar.eins o,g, þanni hafði grunað: Ekkert var að' manninum. En læknirinn sagði áhyggjusamlega: „Mgið þér ikæra ættingja, sem þér vilduð fá í heimsókn." „Já að vísu." „Og þér viljið kannske tala við lögfræðing um erfðaskrána yð- ar?" „Já, þess þyrfti eg," sagði maðurinn og varð nú æ hrædd- ari. „Þá er bezt aS senda eftir þeim öllum." „Guð hjálpi mér," sagði maðuriim nærri frávita. „Er eg þá svona Iangt leiddur?" „Ónei, það er svo sem ekkert að ySur. En mér þætti það jafn- gott þó að þér hefðuð fleiri að athlægi um miðjar nætur en mig einan." CíHtí ákiií $tíK.„ Kalt haust. Úr Vísi 15. september 1918: „Kartöflur fóru margir að taka upp í gær, vegria hinna óvíentu og hörðu frosta, sem verið hafa undanfarnár, nætur. Þeir ga$5-' eigendur, sem Vísir átti tal'M'ið bjuggust varla við meðalupp- skeru. ÞaS mun sjáifsagt ráS- legt að taka kartöflúmar upp sem fyrst, því að grasið er «Vo gjörsamlega falliS, að ekki þarf að búazt við að þær vaxi neitt úr þessu, en ef frostin haldast, er hætt við að þær geti f rosið til skemmdá.' ¦¦& „Ljóst var út að lita". Og, í sama blaði stendur; ,,f gærmorgun voru öll fjöll hvít niður um miðjar hlíðar. En sá snjór er nú að mestu horfinn." — Markmið Framh. af 1. síðu. Daily Herald gagnrýnir,: harð- Iega Robert Murphy fyrir á8 hafna þegar tillögum Peking- stjórnarinnar, og béndir á, að tillögurnar hafi verið sendar Sameinuðu þjóðunum, en ékki bandarísku ríkisstjórninni. Til athugunar. Tilkynnt var í London í gær-* kvöldi, að tillögur Peking- stjórnarinnar væru til gaum- gæfilegrar athugunar í London. Churchill, sem verið hefur á- samt konu sinni gestur Elísa- betar drottningar í Balmoral— kastala í Skotlandi, flýgur tit London í dag, og kemur stjórn- in saman á fund á morgun. Gætu slakað til. Enginn vafi er talinn leika á, að þar verði rætt um hið> breytta viðhorf vegna gagn- tillaga kommúnista. Brezka^ stjórnin vildi sem kunnugt er„. að Indland fengi sæti á ráð- stefnunni en það hafðist ekki. fram, vegna andspyrnu Banda: ríkjanna. Nú ætla margir, að; þetta verði tekið upp að nýju„. og eitt brezka blaðiS segir, að^ Bandaríkjastjórn geti vel hal(f. iS allri sinni virðingu, þótt húm kurteislega féllist á, í tilslökuiB. ar skyni að greiSa fyrir sam«» komulagi, svo aS Indland fengl- sæti á ráðstefnunni. Selwyn Lloyd ráðherra, að— alfulltrúi Breta á allshefjar-- þinginu, fer þegar að stjórnar- fundirium loknum flugleiðis tit New York' Ovenjulest tjón af þrumuveori. Paris (AP). — ÞriHviuveður- hafa gengið hvað efí>r anna$- gengið yfir N.-Frakkiand und- anfarið. Ekki hef ir þó orðið mikið tjóm af veðrum þessum, en óvenju— legt varð þó af einni eldingu á- dögunum. Sló hemú niður £1 ^11^13^0.',; þÉÍr seml 35Ö0 ehdur^ og 1500:gæsaungar voro. steikthr lifandi. Skemmdir haia einnig; orðiS á uppskeru á nokkruxat- stöðum. ,____^éi

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.