Vísir - 08.10.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 08.10.1953, Blaðsíða 7
Fimmtudaginn 8. október .1953. TlSÍK Öttaslegin eiginkona. C-ftir /r/ary I<*>bertó iKhinehart. 10 hættulega særð og grunuð um morðið á manni sínum. Gamla konan var hsggdofa yfir þessum ógurlegu frétttum. „En hvað hefir hann eiginlega gert við Ðilly," stundi hún um síðir. „Hann hlýtur að hafa falið drenginn einhvers staðar, til þess að ógna henni með hvarfi hans. Ó, Guð minn góður, hvar getur hann verið niður kominn? Hann er aðeins sex ára gamall. Hann getur ekki bjargazt á eigin spýtur. Ef hann hefir verið lokaður inni einhvers staðar — —-----" „Vitið þér um útvarpsþáttinn, ungfrú Warrington?" „Já, ég hlusta stundum á það." „Aðalatriðið er," hélt harna áfram, og reyndi að vekja hana af drunga þeim, sem hafði náð tökum á henni við fréttina, „að hún ætlaði sér að semja erfðaskrá, þar sem eiginmaður hennar fengi ekkert en sonur hennar alla f jármunf hennar, sem voru orðnir allmiklir. Það er r'étt aðeins mögulegt, að hann hafi vitað um þetta eða gruriað, hvað fyrir dyrum stóð, og hann hafi þess vegna riáð í drenginn, til þess að nota hann sem vopn gegn henni. Hann hefir líkast til ætiað að fela drenginn, þar til hann væri búinn að neyða hana til að afhenda peningana." Um leið og hann sagði þetta, rann það upp fyrir honum, að ef lögreglan fyndi drenginn, mundi hún sanistundis líta svo á, að þar væri fengin fullkomin ástæða fyrir Önnu til þess að myrða eiginmann sinn, þar sem hann hefði rænt barninu og hún viljað hefna þess. Ungfr'ú Warringtcn hafði orðið svo um þetta, að hún hallaði sér aftur á bák í stólnum og lokaði augunum. „Ef hann hefir sagt henni frá Biliy, þá hefir hún orðið honum að bana," sagði hún þurrlega. „Ég er ekki þeirrar skoðunar að rétt sé að svipta nokkurn mann lífinu, en hún hafði fullkomna ástæðu til að gera þaS." „En hvers 'végria er ástæða til 'að ætla, að hún hafi gert það? Hugisið um þetta rétt sem snöggvast. Hann var sennilega sá eini, sem vissi, hvert hafði verið farið með drenginn." „Kannske hún'hafi bara alls ekki hugsað um það. Eg heid, að það sé bezt að eg fari og t'ali við hana." Hún stóð seinlega á f ætlur. Hún-virtist hafa elzt til muna síðustu mínúturnar. „Væri yður ekki sama, þött þér tækjuð mig með yður? Eg á ekki bíl." í rauninni vildi Wade ekki, að hún færi til New Yokr, þar sem iögreglan gæti náð til hennar. Og einmitt ekki af því, að hún virtist sannfærð um, að Anna hefði orðið manni sínum að banna, vegna þess að hann hafði stolið syni hennar. Hann varð þess var, aðgamia konan varþrá og lét ekki rilut sinn að óréyndu. Hún leit svo á, að systurdóttir hennar hefði haft fullkomna ástæðu til áð 'fremja morðið. En ef hann skildi hana eftir í Danbury, mundi hann aðeins skjóta því á frest um nokkurt- skeið, sem hlaut að verða fyrr eða síðar. „Sjálfsagt," svaraði hann og beið síðan eftir henni, meðan hún var að ferðbúast. Það er mikið vandamál, hvað orðið hefir af dregnnum, sagði hann við sjálfan sig. ?Hár var ekki um mannrán að ræða, því að ekki var hægt áð ásaka föður um að ræna syni sínum. En þar sem maður eins og "Coliler átti hlut að máli, maður, sem hafði áreiðanlegá samband við glæpalýð stórborgarinnar, mtáti ganga út frá því visu, að hann hefði látið geyma dreng- inn einhvers staðar. Og það var líka alveg áreiðanlegt, að Eliza gamla Warririgiori ætlaði sér ekki að sit'ja auðum höndum og bíða eftir því, að eitthvert^^ ;oViðkohl!ándi•'f ólk fyndi •dreng- inn. Hann var'sannfærður um Sað fyrsta verk hennar yrði að léita til lögregiunnar. Og 'hann sagði við sjálfan sig, að hann yrði að koma í veg fyrir það með einhVerju móti. Gamla konan var ekki lengi að tygja sig til ferðar. Hún hringdi tii nágrannakonu, hárrar konu og renglulegrar, sem féllst á að loka húsinu og taka köttinn. Grannkonan virti For- sythe fyrir sér með forvitni, er hún kom, og rétt á eftir kom ungfrú Warrington út úr húsinu með gamla ferðatösku og sett- ist upp í bílinn hjá honum. Á leiðinni til New York varð Forsythe ekki var við Mörthu Simmons og skimaði hann þó talsvert eftir henni. Hvaða erindi hafði hún átt til Danbury? sagði hann við sjálfan sig. Hafði hún, eins og hann sjálfur, gert sér vonir um, að Eliza Warrington gæti sagt henni eitthvað? Og hafði hún snúið frá, þegar hún sá bíl haris fyrir utan, og beðið unz' hún sá áð gamla konan fór með hbnum? Það var erigu líkara en að hún yrði að ráða eins. erfiða gátu í máli þessu. og hann sjálfur. Hann hafði haldið eftir samtál sitt vi'ð Mörthu 'Simmons, að hún hefði fergið mætur á Önriu eða dáði hana að i^innsta kosti, enda þótt erfitt væri að ráðaí þáð, hvað ungfrúnni' þætti. En það kom einnig til greina, að þ'að hlaut að vera þungt á metaskálunum hjá henni, ef út- varpsþátturinn legðist niður. Hánh fór ekki alveg eins hratt, þegar hann ók aftur tilstór- borgarinnar. Hann og gamla kbrian voru þögul rtiestan hluta leiðaririnar, beit á jaxlinn og augun voru kuldaleg. „Háfið þér hugsað nokkuð um það, hvað þér ætlið að gera, þeg'ar'þér komið til borgarinnar?" spurði Wade. ,\Eg get farið til íbiiðar Önnu og verið þar, er það ekki?" svaraði urigfrú Warrington. • . „Eg er hræddur um, að það sé ekki hægt. Lögreglan hef ur lok- að henni og innsiglað hana til bráðabirgða." Það yar ekki fyrr en hann sagði þetta, sem hún virtist verða dálítiðreikul, svo aðh'ánn hugsaði, að það væri bezt að hann reyndi að notatæki-, færið. „Eg bý með systur minni," sagði hann. „Við eigum enn húsið, sem foreldrar okkar bjuggu í. Eg er viss, að hún mundi fagna því, ef þér vilduð búa hjá ókkúr." Hún samþykkti þetta og þó með nokkrum semingi. „Eg geri ráð fyrir því, að allt sé í lagi með það, ef hún vill fallast á það, eg greiði fyrir gistinguna og fæði," sagði hún og mælti síðan ekki orð, fyrr en þau voru næstum komin til „Manhattan, Þá spurði hún allt í einu upþ úr þurru: „HVar var hann skotinn? í hvaða líkamshluta?" „í hnakkann," svaraði Forsythe og var þó ekki alveg rótt, því, að hann óttaðist að gamla kpnan þættist finna emhverja frekari skýringu á því, að systurdottir hennar hefði raunveru- lega framið morðið, ef hún vissi, hvar kúlan hefði lent í Gollier. Ungfrú Warrington kinkaði kolli. „Eg veit ekki til þess, að Anna hafði nokkru sinni tekið á byssu, en það er ekki nokkur vafi á því, að húnhafi hæft í mark að þessu sinni." „Nei, heyrið þér nú, ungfrú Warrington," sagði Wade í mót- mælaskyni, „ef þér snúið yður til lögreglunriar, og eruð sann- færð um það, sem þér hafið talað, við mig, þá getur svo farið, að þér verðið til þess, áð Anna verði send í rafmagnsstólinn. Og þér skuluð ekki halda, að þér getið snúið á "lögregluna, því að hún hefur mönnum á að skipa, sem vita lengra nefi sínu. Þeir munu ná þvi út úr yður fyrr en síðar, að þér séuð alveg handviss um, að hún frænka yðar sé sek." Allt í einu tók hann eftir því, að gamla konan var farin að gráta, og það kom honum á óvart, því að hann hélt, að hún væri harðari af sér. Tárin streymdu niður hrukkótta vanga hennar, og hún fálmaði ofan í tösku sína eftir vasaklút. „Billy er svo lítill og varnarlaus," 'kjökraði hún'. „Hann var. aS gera við tindátana í gluggakistunni í gær rétt áður en faðir; hans kom. Hvar er hann núna?" Auk þess sem hún hafði tekið vasaklútinn úr tösku sinni, hafði hún fundið ljósmynd þár. Hún rétti hana til Forsythes. „Lítið bara á 'blessaðan drenginn," ságði hún. „Hugsið yður aðeins, ef það væri yðar sonur, sem um væri að ræða." /\ei .enmlaóar lokaðir 12—30 cm. opnir 35—65 cm. í mörgum litum. H. Toft Skólavörðustíg 8. Simi 1035. Ljúffengt og íiressandi Eínn k'aldau Coke CiHu Mmi 'Satfué. Erfitt heyskáparsumár. Súmarið 1918 var erfitt héy- skaparsúmar hér á landi og grasspretta rýr, eins og eftir- farandi grein í Vísi ber meS með sér, en hún birtist 7. okt. um haustið: „Sláttur er riú úti hjá flestum. Sumir eru 'hættir siætti fyrir hál'fum mánuði, en aðrir hafa verið að slá til'þéssa, sem slægjur hafa haft. 'Ekki muna merihhér eftir öðru'eins grasleysissumri. Tilfinnanleg- astur grasbrestur hefir verið £ þeim sveitum sem liggja til fjalla. Einna mest hefir boriiS ágrasleysi í Landsveit, einkum á Upp-Landinu. Ðændur, sem áður hafa heyjað 5—700 héSta, hafa nú fengið kringum hundr- að M heimajörðum sínum ög dálítið fengið af aðkeyptum slægjurii....." $. Stiwimúk& Síðan læddust ;þeir fjórmenning- ai-riír upp;-diriimár tröþpiíff}¦• unz þeir komu til varoherbergisins, þar sem vopnin voru geymd. ¦ Síðan' stöð • 'Rondar -á -vérði við ¦dyrnár á1 iriéðari!Tárzan,' Gemncn'Og Thudos vopnuðust í skyndi. Að þvi loknu hröðuðu þedr sér út úr fang-. .elsinul og; lædíiust eftir auðum og dimmum götum borgarinnar. Miklar líkur voru á. því, að þöir icæmúst óséðir- út fyrir toörgl!iiaJ>en;svö.»f4i5*|KS.'- ekki, því að þegar þeir gengu fraái hjá .húsi nokkru, gekk Tomcs út á götuna. Þegar hann sé flóttamsnnina .....faidj hanA...sisUi.skyndi-.........

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.