Vísir - 08.12.1955, Blaðsíða 10

Vísir - 08.12.1955, Blaðsíða 10
10 VTSTR Fimmtudaginn 8. deeember -1&5& Hmdu atftur tíl tníHÍ fiAtatAaqa EFTI R JENNIFER AMES borða miðdegisvefð hjá sér við og við og boðið henni í leikhús, en að jafnaði hafði hún annað að hugsa. Nú óskaði Anna þess ósjálfrátt, að hún gæti hitt Eloise oftar en hingað til, og að Eloise gæti gert hana að trúnaðarmanni sinum. Önnu var hálf órótt út af frænku sinni, án þess að hún vissi hvers vegna. Henni fannst eitthvað yfirborðslegt og flasfengið í fari hennar. Hún var svo eirðarlaus, alveg eins og hún væri að eltast við eitthvað, sem flögraði alltaf undan henni, eða kannske vissi hún ekki hvað hún var að eltast við. En var það eiginlega ekki flónska að vera að hafa áhyggjur af Eloise— með alla peningana, hús í borginni og hús úti í sveit og allt, sem hægt var að fá fyrir peninga! Hún átti allt nema ástina, datt Önnu allt í einu í hug. Kannske var það rót meinsins? Var það ástin, sem Eloise þráði, án þess að hafa tekist að eignast hana í leitinni að lystisemdunum? Anna vissi að Eloise elskaði ekki manninn sinn. Elskaði hún kannske einhvern annan? Kannske þennastæðilega Dirk Lock- hart, til dæmis? Nei, það get eg ekki hugsað mér, sagði hún við sjálfa ^ig. Og hún varð ergileg yfir að hafa látið, sér detta það í hug. Þegar tjaldið var fallið eftir siðasta þátt, spurði Rita haiia Eloise. Hún hafði alltaf svo margt að hugsa. Var alltaf úti um borgina með einhverjum karlmönnum, og það voru yfirleitt mehn, sem Önnu leist ekki meira en svo á. Einu sinni hafði Anna hert upp hugann og reynt að tala um þetta við frænku sína, en þá hafði ELoise aðeins hlegið að henni. „Þú ert svo skelfing ung, Anna," hafði hún sagt. „Hvað skyldi hvprt hún hefði hugsað sér að tala við frænku sína, er hún kæmi svo sem vera út á þá að setja, karlmennina, sem ég er með? ut a ganginn. Þú vilt náttúrlega ekki líta á aðra en þá, sem eru tveir metrar ^^ þu skilur sjálfsagt að.það a ekki við," sagði Anna. „Og á sokkalestunum, eru vambstórir og með vöðva eins og fótbolta, hvernig ætti eg að gera það, ekki betur en eg er búin. Eg er eru með tannsmyrslabros og hafa lifað eins og munkar." alveg éins og vofa." Anna roðnaði vegna spottsins, sem lá í orðum frænku hennar. •_}'¦']. , ._. , ,,. ,... '**,,,.* , , En Anna hefðx nu átt erfitt með að líkjast vofu, hvernig svo Hún hafði svarað fullum hálsi: „Já, ég mundi sjálfsagt vilja hafa mann í þeim stíl. Þér finnst það kannske fásinna, en ég mundi ekki vilja mann, sem hefði verið-í makki við fjölda af kvenfólki áður. Mér mundi finnast hann úrgangsvara að - vissu leyti —• brúkaður— ef svó másegja." íiri Brosið sem hafði komiðá Eloise var einkennilegt. ,l,Þú mátt hrósa happi ef þúnærð í mann, sem ekki hefur verið nema með einni stúlku áður. Nú .,á dögum er það óftast svo, að stúlkur eignast ekki mann fyrr en hann hefur farið á milli níu eða tíu." sem hún hefði verið klædd. Hún var lág vexti, grönn og kvik- leg, með ljósjarpt hár, sem var með aðkenningu af rauðum blæ, augun voru stór og andlitið nett. Græna treyjan sem hún var i, fór henni ágætlega, og litli græni hatturinn, sem hún dró niður að öðru auganu, leit út fyrir að kósta tvær eða þrjár gíneur, þó að hún hefði dottið ofan á hann ,í lítilli búðarkytru og fengið' hann fyrir þrjá shillinga og ellefu pence. Hún hafði lag á aiS bera fötin sín þannig, að þau sýndust vera dýr. „Það er verulegur stíll yfir henni," hafði éin á verzlunar- ^kólanum sagt. „Verst að hún er ekki svolítið hærri. Þá muiidi „Amast JohnTrevell ekkert við því að konan hans skemmti hún vera agæt sýnístúlka" sér með öðrum karlmöhnum?" spurði Rita. Skömmu seinna, þegar þær voru komnar út á gangstéttina s^g býst ekki við að honum mundi falla það vel, ef hann °8 biðu lags að komast yfir götuna, sáu þau Dirk og Eloise aka víssi um það," sagði Anná með semingi. „Hann þarf lítið til að n3a f Bentley-bifreið. Það var einkabílstjóri, sem sat við stýrið. verða gramur^ en Eloise segir að hann geti ekki orðið gramur „En hvað hún á gott!" andvarpaði Rita. „Eg vildi gefa tíu yfir því, sem hann veit ekkert um. Ef til vill ímyndar hann ár af æfi minni til að.fá að sitja á bezta stað í íeikhúsi, borða sér.að Eloise drepi tímann með því að fara á hijómleika með kvöldverð á fínum véitingaskála á eftir og drekka kampavín vinkonum sínum." °g dansa við fallegan mann. Mundir þú ekki vilja það líka?" „Það er einstaklega fallegt," sagði Rita? og hló. „Ég get ó- Anna varð að játa, að hún mundi ekki beinlínis amast við mögulega hugsað mér að henni þætti gaman að fara á skemmt- Því — °S hvaða ung stúlka mundi gera það? un með kvenfólki. Hún er sjálfsagt mikið gefih fyrir sam kvæmislíf." ,-' .. ^ ,^að getur maður ekki sagt," svaraði Anna og fannst að hán „En ekki með manni eins og Dirk Lockhart," bætti hún við með áherzlu. „Hvers vegna ekki?" sagði Rita hlæjandi. „Eg heiði ekkert yrði að taka svari frænku sinnar. „Eloise er mjög hjartagóð.", á móti að kynnast honum." . . : í þessum syifum var tjaldið dregið upp, svo að samtalið féll Ungu stúlkurnar skildu á strætisbrautastöðin,ni. Rita ætlaði niður, En Anna átti erfitt með að hafa hugann við í>að, sem heim lil sín J Maida Vale og Anna á htla kvistihh í Kénsihgton. gerðist á leiksviðinu. Hún gat ekki varist að hugsa um Eloise Anna varð að ganga spölkorn frá neðanjarðarstöðinní. Þetta var og förunaut hennar, Dirk Lockhart, og vonaði innilega, að Eloise, fallegt kvöld og enn hlýtt í lofti. hefði ekki flanað út í neitt varhugavert. Lögregluþjónninn sem hélt vörð á horninu heilsaði henni. ,$,g gæti ekki afborið það," hugsaði hún með sér. ,^g vildi „Góða nótt, ungfrú!" sagði hann. !rMlt í lagi í kvöld?" óska að ég gætí gert eitthvað fyrir hana, eftir allt¦ sem hún| „Já, þökk fyrir, og eg er ekki seint á ferli núna," sagði hún. hefur gert fyrir mig." Það var ár liðið síðan faðir Öhhu1 dó, og gamla húsið i Dor- Lögregluþjónninn var viðfeldinn náungi. Stundum þegar hún kom seint heim á kvöldin, fylgdi hann henni heim.að dyrum. set, sem hún hafði átt heima í alla sína æfi, var selt upp í Það var dimmt á nokkrum hluta leiðarinnar, sem hún varð að skuldir, sem faðir hennar hafði komist í síðustu árin, útaf ým-1 ganga, svo að hún var hrædd við að fara þar, um ein.. iskonar braski, sem hafðí misheppnast. Móðir hennar dó fimm Húsið sem Anna átti heima í var stórt og gamaldags. Fyrir árum iáðúr. Önnu hafði fallið þungt að yfirgefa gamla heimilið ndkkru hafði því v.erið breytt, og íbúðirnar hlutaðar sundur í sitt. Húsið og hún voru orðin svo samgróin. Vitanlega hafði það eiristök herbergi. verið æfintýri líkast að koma til Londön og byrjá á verzlunar-j Anna vai- í litlu herbergi hæst uppi. Það hafði einhverntíma skólanum, en eftir að nýjabimmið var horfið, hafði henni fund-í verið'eldhús. Eldhússkápurinn var enn í einu horninu, en for- íst lífið fábreytilegt og henni fannst hún vera einstæðingui'. hengi fyrir framan. En þrátt fyrir þejta var herbergið yistlegt. Hún átti enga kunningja í London. Eloise hafði faoðið henni að Og það var-hun sjálf sem átti heiðurinn af þvi, Álegubekknum Á kvöldvökunni Efthfarandi saga er sögð af konu Bernard Shaw, að þegar gestir voru á heimilinu, pg Shaw tókst upp að segja sögur, þá sat kona hans Jafnan þögul og prjónaði í sífellu. I Dag nokkurn spurði ein s£ vinkonum hennar: ' „Hefirðu ákaflega gaman. af að prjóna? Þú situr alltaf me» ,prjónana, þegar maður þinii talar." i „Nei, eg hefi sannarlega ekki gaman af að prjóna," svaraðí frú Shaw. „En hvað á eg aS (gera? Eg verð að gæta handa ' minna, þegar Shaw fer að segja sögur, svo að mér verði ekki Jlaus höndin, því að eg hefí heyrt hverja einustu af sögum hans minnsta kosti hudrað sinnum." ! •' Englendingur nokkur var á ferð í Mormónabyggð Utah, og gaf sig þar á tal við 5 ára dreng. „Eg er frá London," sagði maðurinn við drenginn. „En þá borg þekkir þú auðvitað ekki." „Jú, ég held nú það," svaraði -sá litli. „Við höfum sent bahg- að trúboðaí mörgár;" . • Frönsku ríkisjarnbrautimar eru reknar með mikham halla, -Qg, verða skáttþegnarhír auð-« vitað að standa imdir hallan- « Því var það í járnbrautar- verkfalli éinu, að Ffansmáður einn var spurður hvort hann væri verkfallinu ekki féginn, og hann svaraði: „Mér er skollans sama hvort járnbrautirnar rúíla eða ekki, peningarnir rulla jafhðrt úr' vasa mínum, hvort sem þær era stöðvaðar eða í förum." t' • Ameríski gárunginn, Joe E. Lewis, hefir orð fyrir það að þykja whisky-sopinn góður — og eitt sinn sagði læknir hans við hanh: „Jóey þú verðuf áÖ draga mjög úr whisky-drykkjunhi' — annars kembifðu ekki hærurn- ar." " ¦ -¦ ¦ „Nú skal ég segja þér sann- leikann^ lækhir" svaraði Joe E. Lewis. „Eg hefi um dagana þekkt miklu fleiri gamla drykkjubolta, en gamla lækna.'6 ifMWWWWWM' 19GB € Þegar bírti sást, að úti fyrir girð- fngu faafði verið komið fyrir:. gálga. Á gálgapaUinum stóð Don Evans og var sharari; um háls honum.: '•--¦•¦ •••"'-.........í'--í - .-'•' . '. ¦- ¦.".-¦ '¦¦ • Þegar Táfzan sá þetta, hrópaði Sækið fram og hafið eins hátt o.g., hann: — Þetta er merkið, sem við , þið mögulega getið. v ,biðum,eftirv' .v.-. .--¦.¦ ¦¦¦•¦;. - ¦ ¦. .¦ ,- ..,, ¦...-.-,..•. ......,-, "... '

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.