Vísir - 09.02.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 09.02.1957, Blaðsíða 7
iaugardaginn, 9. febrúar 1957 VtSJR 9k s 1 H ¦«¦« EDISON IMARSHALl: ¦•¦• VíkiHýurihn a ¦ ¦ BB! 47 HHHBBBBBHHaHB'aiEaHHŒBEBBl — Það verður enn þá verra, Ogier. Ég finn það greinilega á mér. ¦— Hvers vegna þá? Þú getur ort kvæði um það. Hann sneri sér að Sendlingi og pataði með fingrunum. Murray horfði á hann, en síðan' hristi hann höfuðið og horfði Út á sjóinn. — Hvað sagðirðu við hann? spurði ég. . — Ég bað hann að segja það, sem þig langaði til að vita. Segðu honum, að það sé skipun nyín, að hann segi frá því, sem mig langar að vita. Þegar Alan haf ði gert eins og ég mælti fyrir, svelgdist Sendl- ingi á. Því næst fár hann að gera merki með fingrunum og ílýtti sér mikið. — Merkin voru gerð nnklu hraðar en ég hafði nokkru sinni séð áður, þegar hann var að tala við Aian. Þeir urðu báðir mjög hugsandi á svip. Stundum virtist Alan grípa fram í fyrir honum með spurningum, sem Sendlingur virtist svara óþolinmóðlega. Það var ást, hatur og girnd í þessari sögu, að því er mér virtist, og ef til vill hetjuskapur og fögur kona. í rúman klukkutíma skrifaði Sendhngur með fingrunum í loftið, en því næst sneri hann baki að okkur. Ég bjóst við, að Alan, sem var æstur jafnt til hláturs sem tára, byrfti að þerra tár af augum sér, en í þess stað voru augun galopin og leiftr- randi. — Ég hef aldrei fyrri heyrt sögu þessu líka, sagði hann undrun sleginn. Á ég að segja þér ágrip af henni, e'ða segja þér hana með hans eigin orðum. • — Segðu mér hana eins og hann sagði þér hana. — Ég er Murray frá Heiði, sonur ritara prinsins af Corn- wall, og þegar ég var drengur, fór ég með presti til klauturs hans í Tara. Og þegar ég hafði lesið margar bækur fór ég til Pachia á ítalíu til að leita að steini vitringanna. í þessari leit minni sá ég, með mínum eigin augum, rýting, s.em var svo mjór, að hann var ekki gildari en hárnál. Hann hafði þann undarlega eiginleika, að hann gat dregið að sér litla jarnmola. Og ef blað rýtingsins var borið að járnmolunum, hrukku þeir til þess og festust við það. N.ú ályktaði ég sem svo, að atomin, sem Lueretíus hafði skrifað um, voru tengd saman á líkan hátt, en aðeins í miklu fullkomnara formi. Nú hugsaði ég ennfremur sem svo, að ef ég gæti fundið lögmálið fyrir þessum samdrætti, gæti ég einnig leyst það sundur og þá gæti ég ráðið gátu, sem engum efna- fræðingi hefði áður tekizt Þá skeði ömurlegur atburður. Vikadrengur minn, sem hafði verið að leika sér að rýtingnum, beygði blaðið og tók hamar, til að rétta það þegar hann var búinn að rétta blaðið, kom í ljós, að það hafði misst náttúru sína. Og þar sem ég gat nú ekki veitt blaðinu aftur sína gömlu náttúru, tók ég að kynna mér sögu rýtingsins. Ég komst að því, að hann hafði borizt til Padna í eigú lærðs gyðings, sem hafði fengið hann hjá lyfjameistara í Marseilles. Þegar þangað kom frétti ég, að til Marseilles hefði rýtingurinn borizt með sjó- manni frá Brest. Þegar ég kom til Brest frétti ég þar hjá vitrum presti, að uppi á fjárlægri heiði væru menn, sem bræddu járn og smíðuðu úr því. Þessi menn kölluðu sig Veneti. Þú getur hugsað þér, sem sjálfur ert lærður maður, Alan, hvað ég varð undrandi, þegar ég minntist þess, sem Júlíus Sesar hafði skrifað um Veneti frá Armorica, sem áttu stór skip með segl- um, járnakkerum og keðjum. Shk skip hafa ekki sést neins >••« J Elísabeth Englandsdrojttning var i opinberri heimsókn í. Birmingham. Þá hvislaði ein staðar. annars sjaðar í yeröldinni til þessa dags. Þú minntist þess, að Sesar ájeit, að hann heffei útrýrnt þessum þjtóflpkki, af þyí að hann áleit ha.nn hættulegan Rómverjum. 'Ég gérði mér þyí í hugarlundi, að þarna hefðust enn þá við leifar þessa þjóðflokks á þessum fjarlægu heiðum'og væru enn þá að stunda sína leyndardómsfullu iðju. í Iaumi fékk ég leiðbeiningu með fram ströndum Bretlands. Ég fór fram með löngum skaga, sem kallaður er Goosehead og kom þá í langan flóa. Ég lenti í miklum eifiðléikum og þrengingum á leiðinni, meiri en svo, að ég vilji um þær tala. En loks fann ég þennan þjóðflokk, sem kallaði sig Veneti. Vegna þess, að málmgrýtið var alveg á þrotum, voru þeir hættir að smíða festar og akkeri og lifðu að mestu leyti á kvik- fénaði, fiskveiðum og öðrum veiðum. En meðal þeirra voru enn hirðmærin að henni um leið og þá gamlir töframenn, sem enn þá bræddu járn úr því litía h"n ^11^ á mannfjöldann, sem málmgrýti, sem eftir var, og smíðuðu úr því aðallega litla , safn^zt hafði saman: hnifa, prjóna og þess háttar smáhluti, sem þeir teldu bretónsk • I >Aðar hatign. Sjáið þér bara. um kaupmönnum. ' iaDan benna mannfjölda! Hvað. Þegar ég sýndi þeim litla rýtinginn, sem hafði haft þá náttúru bað hlýtur að vera dásamlegt að geta dregið að sér járn, gat ég séð í augum'þeirra, að þeir,að vita siS svona elskaða og þekktu leyndarmálið. Svo vildi til, að ég g'at talað við þá, því |Vjrta að tunga þeirra var fornkeltneska, svipuð þeirri, sem fjár- hirðarnir á heiðunum í Cornwall, þar sem ég átti heima, töl- uðu. Nú fyrst vaknaði forvitni mín fyrir alvöru, því að það kom í ljós, að þeir gátu ekki einungis veitt járninu þessa nátt- úru, heldur einnig endurbætt hana, þegar hún fór að dvína, eða var alveg horfin. Það var ung stúlka af kynflokki þeirra, sem trúði mér fyrir þessu leyndarmáli og einnig því, að ef þeir smíðuðu lítinn járnfisk með þessu járni og festu band við hann og létu hann í sjóinn, stefndi hann í norðurátt. Þetta var m<ísta leyndarmál brezku nýlendnanna í Afríku þeirra, því að samkvæmt þessu lögmáli, ætluðu þeir að smíða ( ' ;' ; ' n ! ;i : ! stór skip, eins og á dögum Júlíusar Sesars. En ef ég lofaði því að þegja yfir leyndarmálinu og hnýsast ekki í fleiri leyndar- dóma þeirra, ætauðu þeir að smíða handa mér einn töfrafisk, sem ég mætti hafa með mér. „Það mætti segja méiy" svaraði drottningin um hæl, ,að það hafi ekki verið færra fólk samankomið þegar María Stúart var færð til aftokustað- aríns." Breti var sendur suður til' leysa landa sinn frá starfi. „Það virðist næsta einmana- legt hér," sagði sá nýkomni og gat ekki duhð óhug sinn. „Læt eg allt vera," svaraði hinn. hlæjandi. „Við höfum verið hérna 10 Norðurálfubú- ar." „Hyar eru þá hinir níu?" „Það voru fyrirrennar mínir. Þeir eru allir dauðir.'5' Seinna sagði foringi þeirra mér, að hofgyðja þeirra, Dorya, víldi gera róttækari ráðstafanír tíl að vernda Ieyndarmálið, Hún vildi láta færa mig guðunum að fórn, eða halda mér sem þræli hennar. Sem betur fór fyrir mig hafði hún ekki nema takmörkuð völd. Þar var líka eins konar öldungaráð og það samþykkti að taka eið af mér. En ég var ákveðinn í að komast að leyndarmálinu um það, hvernig ætti að gæða járnið aðdráttarafli á ný, þegar það vár eytt. Og mér var ljóst og það var gert á sama hátt og þegar, Frakklandsströnd. Eihn háset-- járnið var upphaflega gætt þessu afli. |anna syndir án afláts unz und- Af mikilli kænsku bað ég einnar bónar. Hún var sú, að urfögur hafmey birtist honum Skip hafði strandag undan aðdráttaraflið í rýtingnum mínum væri endurnýjað. og ávarpar hann: Þetta var samþykkt af öldungaráðinu, þegar það hafði glatt | • „Ö, herra minn, komdu í riki sig með miði. En í stað þess að fara með litla rýt'mginn í smiðju, nútt. Þar munt þú lifa ham- fór galdrameistari þeirra með hann i djúpa jarðholu, þar sem ingjusömu lífi og eignast fagra þeir létu ösku hinna dauðu. Knúinn af löngun minni til að ástmær, og þessi ástmær — finna stein vitringanna, elti ég þá til að njósna um atferli það er eg." þeirra og ég fór á eftir. Ég gat: ekki komist svo nálægt, að ég | Sjómaðurinn stóðst ekki sæi allt, sem fram fór, en ég sá þó, að þeir sneru oddi rýtingsins freistinguna og fylgdi h^f- í norður og nudduðu blaðið með svörtum steini. meynni eftir í riki hennar. Áð Þegar ég var að reyna að fikra mig nær, losaði ég um höfuð- ari iiðnu skilar hún honum á kupu, sem kom upp um nærveru mína. Ég var gripinn og ian(^ á Frakklandsströnd, ríkú- bundinn á höndum og fótum. Samt hikuðu þeir enn við að lega búnum með dýrindis perl- drepa mig. Ég bjó í skyndi til sögu, sem átti að afsaka njósnir .^ °S eðalsteinum. Hann kaup múiar, og sennilega hefði ég enn sloppið við refsingu, ef hof- ,ir sér fatnað og bíl og að því gyðjan Darya, hefði ekki aftur komi tU' skjalanna, en í fyrra bunu labbar hann sig inn á dýr- skiptið hafði ég með naumindum sloppið úndan henni. Hún asta matsölustaðinn í París til var líka kölluð kona bálsins og ég efast ekki um, að hún þess að fá sér ærlega að borða. mundi vilja láta brenna mig á báli, sem íórn til gyðju sinnar. Hann biður um hvern réttinn Þegar öldungaráðið vildi heldur láta fórna kind, sór hún þess á fætur öðrum og ljúffeng vín. dýran eið, að ég skyldi hvað sem það kostaði, ekki geta sagt Lo^s er opnuð sardínudós og frá leyndarmálinu, né heyrt um það framar. Hún tók því einnJátin á borðið hjá honum. Þá af hnifum þeim, sem smiðir þeirra höfðu búið til, ög skar úr hoppar ein sardínan upp úr mér tunguna, og oddinum stakk hún í eyru mér og sprengdi dosinni og hropar: hljóðhimnurnar. Meðan á þessu stó'ð, brosti hún grimmdarlega ' „Sæll og blessaður pabbi. og ég sá annarlegan glampa í augum hennar. •% £ fé. £uww$kA -TAKZAM- 2287 Daginn eítír fór Tarzan til æfinga með hermönnunum.'" Hann leitaði alltaf, hvort sem hann var y$ ekot- æfingar, á verði, æfingarfj^g'a, eöa hvar sem var. Hann kom ekki asiíga eér í matsábium hvort Sam hefífe á Sam. Hann var að velta þvi fyrir tekist aS Idöa á »ig, enn einu sinni.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.