Vísir - 02.03.1957, Blaðsíða 4

Vísir - 02.03.1957, Blaðsíða 4
?flsnt Laugardaginn 2. marz 1957 VÍSIR DAGBLAÐ Ritstjóri: Hersteinn Pálsson. Auglýsingastjóri: Kristján Jónsson. Skrifstofur: Ingólfsstræti 3. Afgreiðsla: Ingólfsstræti 3. Sími 1660 (fimm línur) Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIR H.F. Lausasala kr. 1,50. Félagspreptsmiðjan h.f. Kirkjja og trúmál: Lind æðstu vizku. Þjóðerni manntíðarinnar. Þeir, sem lesa Þjóðviljann að staðaldri, minnast þess vafa- laust, að hann birti fyrir tæpum tveim mánuðum mjög hjartnæma forustu- grein, sem kölluð var „Kyn- ferði mannúðarinnar'. Grein þessi var árás á Rauða kross- inn og ríkisstjórnina, sem Þjóðviljinn styður að jafn- aði, fyrir það, hvernig hag- að hefðd verið vaii þeirra ungversku ílóttamanna, sem gefinn var kostur á að se'> ast að hér á landi. Þjóðvilj- anum hefir a'ð sjálfstögðu runnið blóðið til skyldunn- ar, þar sem það voru einmitt húsbændur hans í Moskvu, sem áttu sök á því, að fólkið varð Jandflótta, og hefir víst viljað bæta eitthvað fyrir misgerðir þeirra. Ekki varð annað skilið af nefndri forustugrein Þjóð- viljans en að hann vildi ekki neitt kynferðismisrétti á sviði mannúðarinnar, en síð- an hafa skrif hans leitt ótví- rætt í ljós, að hann vill láta þjóðernismun rikja á sama vettvangi. Eða kannske hann vilji aðeins láta vera land- fræðilegan mun á mannúð- inni. Mönnum hlýtur að koma slíkt til hugar, þegar þeir virða fyrir sér þann mikla mun, sem er á því rúmi, er blaðið telur sig geía varið til þess að segja frá atburðum þeim, sem eru að gerast á hverjum degi í Al- sír og Ungverjalandi. í rauninni er varla hægt að tala um „mun" í þessu efni, þvi að „Serkjamorð" fá oft að fylla mikinn hluta af fyrstu síðu Þjó&viljans, eins og til dæmis í íyrradag, en 1 blaðíð getur ekki einu íinni enn búinn hjálpina," en um þá „mannúð Marxism- ans", sem vinurinn Kadar er nú að gera að veruleika í Ungverjalandi, eins og all- ur heimur veit. Slík 'landafræðileg eða þjóð- ernisleg mannúðarkennd er vafalaust þegin með þökkum af þeim mönnum, er>Iögðú íram milljónina til stækkun- ar Þjóðviljans fyrir fjórum árum. Þjóðviljinn er ekki að kvitta fyrir hann rembist við þáð, dag eftir dag. En þeir sem Þjóðviljanum stjórna', bæði nær og 'fjær, ættu að gera sér grein fyrir því, að hann er ekki gefinn út í landi, þar sem almenn- ingur fær aðeins að kynnast einni hlið á hverju máli. Hann er gefinn út fyrir íólk, sem hefir ekki verið að öllu leyti „svipt persónuleikan- um", hefir heila sjón og skil- ur, fyrr en skellur í tör.nun- um. y Þess vegna grefur Þjóðviljinn undan kommúnismanum með skriíum sínum um suma heimsviðburði en al- gerri sektarþögn um aðra. Hann hefir valið sér það hlutskipti, og það er áreið- anlega ekki harmað af nein- um, er hafa ekki gerzt mála- j liðar kommúnismans. Og það er harmað af æ færri mönn-1 um með hverjum degi. Ýmsir Þjóðviljamenn gera sér grein fyrir þessu, en þeir ; eru bandingjar og fá engu að ráða um stefnu blaðs eða flokks. Þess vegna hallar nú ört undan fæti og ferðaiög til Moskvu til skrafs og ráða geroa geta ekki breytt þeirri þi'óun. Mikiii í augum trúaðra kommúnista skipta málsatvik ekki ævin- lega meslu máli, heldur hverjir eru aðilar. Þannig hefir þetta ævinlega verið. Það má til dæmis minnast þess, að meðan ekki var vit- að, að kommúnistar hefðu kjarnorkusprengjur, voru slík vopn fordæmd innilega, og jafnvel efnt til undir- skrifta um allan heim, til þess að áherzlan yrði sem mést. En þegar kommúnist- ar stóðu öðrum jafnfætis í þessu, gegndi öðru máli. Þá hljóðnuðu allar raddir um hætturnar af þessum vopn- um — og undirskriftirnar : gleymdust á einni nóttu. P&tS eru vondir menn sem. munur. skjóta innborna merm i Al- sír, en það eru góðir menn sem murka lífið úr fólki í, Ungverjalandi. Þannig horí'- ir málið við. Það er ekki orð á .því gerandi, þóít Kadar) skjóli nokkur þúsund afi löndum sínum, en hirnin- hrópandi glæpur þegar; franskir hérmenn skjóta jafnmarga tugi í Norður- Ai'riku. Það er ekki alveg sama hver á byssunni heldur eða hver sá er, sem fyrir kúlunni verður, og komm- únistar finna muninn. Það hlýtur að vera einstaklega þægilegt að vera kommún- isti — stundum, þegar eng- inn vafi leikur á línunni. Og það er enginn vafi á því, „Því hærra sem vér komumst í menntun, því meira verður Biblían notuð, bæði sem undir- staða og verkfæri alls uppeldis. Hversu langt sem menningu mannks'ns kann að fleygja fram, hversu vítt og djúpt sem náttúruvísindin kunna að seil- ast, hversu miklum þroska sem mannsandinn kann að taka, þá verður aldrei komizt upp fyrir þau háleitu sannindi og sönnu menntun, sem kristindómurinn felur í sér." Þannig komst Goetlíe að orði. Og hann sagði ennfremur, að mestu vitmennirnir og þeir lífs- reyndustu, myndu alltaf um síð- ir leita til sömu uppsprettu, ef til vill eftir margar krókaleiðir, alltaf að lokum lúta að þessaii tæru lind æðstu vizku, Biblíunni. Þróun skólamennta nú um hríð .— ekki .sízt hérlendis — virðist ekki benda til þess að upphafsorð þessarar tilvitnunar reynist sannspa. Nema svo skyldi vera, að menntun sé í afturför? Hver veit? Hvað sem um það er, verður því ekki neit- að, að í þann tíð, er menn lærðu bibliusögur, kynntust þeir ræki- lega drjúgu úrvali öndvegishók- mennta, sem hafa stórmikið menntunargildi, hvað sem trú- argildi líður. 1 fornaldarsögum Israels fer saman djúpvis skyggni og barnslegt þel. Orðs- kviðir Bibliunnar eru náma spaklegra hugsana. Sálmar hennar gnæfa hátt yfir allan hliðstæðan skáldskap. „Um aldur beygir heimurinn hné við hjarðkóngsins voldugii ymna", segir Einar Benedikts- son í kvæðinu um Davið kon- ung. Þetta geymir Gamla testa- mentiö og er samt ótalið það, sem þar er ágætast og atkvæða- mest, spámannaritin. Á þessum grunni rís síðan Nýja tésta- mentið eða vex upp af þessu eins og meiður af rót. Það er afsakanlegt á þessum óklassísku tímum að kannast ekki við Násíku fajversku, Ais- kylos eða Lalage brosmildu og rómblíðu. En varla þyldu framir menntahrókar meö öllu kinn- roðalaust að koma þessum nöfn- um ekki fyrir sig. Þeir hinir sömu væru vísir til þess að þykja fremd í að vita engin deili á Rut, Job eða Natan. En nú er það ekki aímennt menntagildi Bibliunnar, sem meslu varðar. Þá fyrst lestú Biblíuna eins og hún ætl- ast sjálf til að vera lesin, þegár þú leitar í henni að orði frá Guði handa samvizku þinni, sálu þinni til hjálpar og lifs. Það þýðir: þú leitar fyrst og fremst aö Jesú Kristi. Hann er Orðið. Orðið var hjá Guði og var Guð. Og orðið varð holcl og bjó með oss (Jóh. 1. 1. 14). Þegar þú talar, verður hugur þinn „hold" að nokkru leyti, það sem hylst í barmi þér fær skynjanlegt mó(, efnislega mynd. Þú klæðir hugsun þína búningi þeirra tákna, sem málið hefur yfir að ráða. Þannig tjáir þú þig öðrum mönnum, býr anda þinn efnis- legum búningi. hvað mönnum á að finnast um atburðina í Alsír eða Ungverjalandi. Þar er um tvennt ólíkt að ræía. Þú getur líka talað i athöfn um, sýnt huga þinn í verki. Það I þessum dálki heíur þegar er oft áhrifameira að tala I verið getið nokkurra atriða úr þannig en í orðum. Handarvik ' f0gU ^namálsins en um það , . i , , . ,' komu fyrst fram oskir i bréfi getur birt hug þmn betur en . . , , ,, „ . ö ; fra emum lesenda blaðsms. löng ræða. Þegar þú réttír manni hjálparhönd, sýnir þú honum þinn innri mann glöggv- ar en þótt þú flytjir honum fag- urt mál. Þegar þú lest Biblíuna, tek- urðu eftir því, að stórir hlutar hennar eru frásögur aí viðburð- um. Þú tekur einnig eftir þvi, að þar er jafnan í fyrirrúmi það, sem Guð gjörir. Og það er sagt Hafa ýmsir látið í Ijós, að þeir ]<ynni vel að meta þetta. Verður nú vikið frekara að nokkrum atriðum. Þjóðfundurinn og fáninn. Landvarnarmenn boðuðu til fulltrúafundur á Þingvöllum 29. júní 1907 og skyldi hlutverk fundarins vera, að „láta uppi og lýsa yfir vilja þjóðarinnar í fra þvi vegna þess að það þirhr j sjáUstœ8iÉölfi]i hennar." mátt hans og strangleik, rétt- j j grein um Benidikt heitin læti hans og gæzku. Um leið Sveinsson í Andvara 1956, segir lýsir það þeim, sem hann skiptir j Guðm. G. Hagalín rithöfundur við, mönnunum, sýnir veikleik þeirra rangsleitni, villugirni, synd, og sigra þeirra þegar þeir láta að guðlegri stjórn. Hinn rauði þráður allrar þessarar sögu er vitnisburður .um þann Guð, sem leitar mannanna, hjálpar þeim, bjargar þeim, agar þá og hirtir þeim tll við- réttingar, beinir för þeirra að háu marki um torleiði, bratta, skuggaklif, stefnir til sigurs yfir öllu illu. Biblían skiptist í tvo megin- hluta, Gamla og Nýja testa- mentið. Testamenti þýðir sátt máli. Innihald þess sáttmála, sem tengir báða hluta, er út- valning Guðs: Hann kallar manninn af náð sinni, óverðug- m. a.: „Fánamálið hafði, þegar hér var komið, verið um skeið mikið áhugaefni ýmissa Landvarnar- manna og þá ekki síst Einars Benediktssonar, sem lagt .hafði til, að fáni íslands yrði hvítur í bláum feldi......" Þar næst segir G. G. H. írá fánanefnd Stúdentafélagsins, sem áður hefur verið sagt frá í þessum dálki og bætir við: ¦ 65 bláhvítlr í'ánar. „Stúdentafélagið samþýkkti tillögur nefndarinnar, og var ákveðið að fáninn skyldi dreg- inn á stohg víðsvegar um laiid á fæðingardegi Jóns Sigurðsson- ar 1907. Og þann dag blöktu við hún í Reykjavík sextíu og fimm bláhvítir fánar. — Að morgni þjóðfundardagsins — í hinu an og brotlegan, til þess að ¦ fegursta vorveðri — var fáninn heyra sér til. Hann kallar Isra- borinn til Lögbergs og þar helg- elsþjóðina sem fulltrúa alls j áður með ræðu, sem Bjarni mannkyns: Af þinu afkvæmi Jónsson frá Vogi flutti. — Á skulu allar þjóðir á jörðinni hádegi gekk fjölmennið, sem blessun hljóta, sagði hann við ættföður Israels. Saga Israéls stefnir að því marki, sem nefht er fylling tímans. Hún er undir- búningur undir hina mestu stund mannkyns, þegar Orðið verður hold. Guð hafði tjáð sig í atvikum, í þjóðarsögu, í orðuhl manna, sem hann gagntók, spá- manna. Nú var tíminn kominn, að hann bjó huga sinn holdi í bókstaflegri merkingu, kohv sjálfur fram í manni, i Jesú Kristi: Eftir að Guð forðum hafði oftsinnis talað til feðranna og með mörgu móti fyrir munn spámannanna, hefir hann í lok þessara daga til vor talað fyrir soninn, sem hann setti erfingja allra hluta og liann líka Iiefir gjört heimana fyrir. Hann, sem er Ijómi dýrðar hans og ímynd veru hans og ber allt með orði máttar síns (Hebr. 1. 1—3). Biblían fjallar ekki um allt mögulegt. Það er til einskis að ætla sér að læra af henni nátt- úrufræði eða aðrar landsprófs- greinar. Og ehnþá síður eh hún spásagnabók, sem lesin verði eins og spákvendi lesa í bolla eða spil um væntanlegar trúlof- anir, siglingar og peningabréf. Svo rangeygður biblíulesturrétt- ist ekki við að hafa hliðsjón af egypzkum pýramídum íornum né nýmóðins „Varðturnum" ameriskum. Um þá, sem valda slikum ólestri í meðferð Biblí- unnar gildir drottinleg viðvörun afdráttarlaust: Gætið yðar fyrir falsspámönnum. Biblían og drott ihn hennár vilja þér eitt: Að þú verðir hólpinn, þ. e. að þú finnir frelsara- þinn og fylgir honum, lifs og liðinn. Heilagar ritningar gela veitt saman var komið á Þingvöllum þennan dag, skrúðgöngu til Lög- þergs, og báru allir bláhvíta fána. Var, einn fáninn miklu mestur. Það var Benedikt Sveinsson, sem hann bar. Hófst svo þjóðfúndurinn undir hinu bláhvíta merki." Og enn segir þar: Konungskoma. „Þetta sumar kom Friðrik konungur VIII. til Islands með miklu og fríðu föruneyti. Land- varnarmenn dróu upp bláhvíta fánann á Þingvöllum þegar kon- tingur og íylgdarlið hans hafði þar dvöl. Vakti það hneyksli sumra Islendinga, en ekki hefur þess heyrzt getið, að það hafi spillt gleði konungs. Og þó að . Landvarnarmenn vildu sýna konungi og öðrum yfirdreps- lausa djörfung, hvöttu þeir ein- dregið til þess, að við yrði höfö hin fyllstá kurteisi af hálfu Is- lendinga. Ðanski fániunn verzliuiar- fáni Islendinga. Samkvæmt frumvarpi sam- bandslaganeíndar, sem var skipuð Islendingum og Dönum, skyldi íslenzk utanríkismál vera í höndum Dana og danski fán- inn verzlunarfáni íslendinga út á við, og á frumvarpinu voru aðrir þeir „höfuðgallar, sem urðu til þess, að Skúli Thorodd- sen, skarst úr leik, sem alkunn- ugt er, en Bjarni Jónsson frá Vogi, sem Landvarnarmenn höfðu sent til Khafnar til þess að fylgjast með störfum nefnd- arinnar, sendi blaði Landvarnar- þér speki til sáluhjálpar fyrir trúna á Kristi Jesú (2. Tim. 3,15). Það er þeirra hlutverk, hvorki annað hé minna.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.