Vísir - 21.03.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 21.03.1957, Blaðsíða 7
Fimmtud aginn 21. marz 1957 • • • •••«.. • • • • • .YISIR • • • • / ANMÞNJEMARNiH * • •: • • • • EFTIR RUTH MO0RE * : • . • . « . • « 4 — Ég vil ekki segja, hvernig þú ert í framan, sagði Natír. — Farðu nú að sofa; ' — Allt í lagi. En það er eitt enn. Ég hnuplaði vagni Ev Pip.ers til að aka dótinu mínu upp frá strönainhi, ;Hahn er í :vagn-- k«v*ii*[*d«v*o*k*if*n*ii*i !••••••••••••••••••••••• Ráðherra var.boðið.að skoða væri ofsamaður og væri alltaf að koma sér í vandræði. Jæja, þar var nú .eitthvað til í þéssu-, enþaðvar ekki að öllu leyíi satt. Eddi var skapmaðuren enginn ofsamaður. Og hann var óheppinn. Sökin lenti alltaf á honum, ef eilthvao skeði: ; Natan leit í spegilinn fyrir ofan rúmið sitt. Honum fannst nann líta sjálfur út nú eins og Eddi var um það leyti, sem hann hljópst að heiman. Hann hafði sömu svörtu hrokkinlokkana og rjóðu, búlduleitu kinnarnar. Hann var hávaxinn 02 þreklegur. Hann var nú nítján ára og Eddi tuttugu og tveggja. Kewman gamli var dauður nú og dóttir hans gift Roger WiIIow og flutt vestur. Pabbi hafði borgað skemmdirnar. Eddi geoveikrahæli . seni þótti full- hefði getað komið heim, hvenær sem hann vildi, ef hann hefði komi0- mjög og blátt áfram. stoít vitað þe'tta. : . ; heilbrigðisyfirvaldanna. Einn ' Einn ¦ lokkur stóð. undan sáraumbúnaðium á höfði Edda.. sjúklinganna kepptist við aS ¦Natti st-rauk lokkinn og það kom á ný kökkur i hálsinn á hon- um.' Svo fór hann út og lokaði dyrunum á eítjr sér. Þar inni hvildi bróðir hans, sem ekki var nema skuggi af sjálfum sér. '--Elísabet EIIis stóð fyrir framan spegilinn ög var að greiða. hár sitt þegar Natan opnaði svefnherb.ergisdyrnar hennar. Hún var'-k'ona smávaxiri og nettleg . með iíngerða andlitsdrætti. Hún var svarthærð og hrokkinhærð, eins og Naiti. Hún var skrifa og leit ekki upp. j „Eruð þér að skrifa bréf?'* spurði ráðherrann forvitinn. „Já," og sjúklingurinn hélt áfram að skriía -án þess ac$ líta upp. ,.Og hverjum eruð þéir,-jað ••-skýlmu. Farðu með hann, og skilaðuhöhum;-Segðúhotsum, að fjörutíu og tveggja ára gömul, en var mjög ungleg. Hún hafði skrifa með leyfi að spyrja?" Kjpúihafir fundið hann á vetgimrm og'aðsénnílegá háfieinhverjir,:faiiegí •au'gnaráð, fíngerðar hendur-og festulega drætti kring- ( „Mér sjálfum." í- í'-strákar stolið honum.-Minn'stu ekkertá-rriig.- ¦>* . um munninn. Frá uppvaxtarárunum og jafnvelenn var Natta' Það er skritið! Hvað skrífið •• :-__ Ég-skal sjá um þetta. ¦' Jjóst, að'stundum.gat samt verið gott að láta ekki þessar fin-' pér. .yður sjálfum?" — Farðu svo — hiður til Cowri Cove og feldu bátinn, sem. gefgu hendur ná til sín. I ^Hvernig ætti eg að :;vjta þar er.Segðu mömmu að sjá svo um .að.enginn'viti, að ég er Elísábet hafði aiið upp fjögur börn, sor.u sína tvo og tvær það?" 1 sraraði sjúklingufinn. uppeldisdæítur, Betu og Karólínu Carey. Hún hafði ákveðnar jiPósturinn .kemur ekki með skóðanir á múninum á fullorðnum 'og börnum: Unglingunumjbréfið fyrren ámorgun." átti að kenna -hvað væri rétt og.hvað væri- rangt, Unglingarnir j\—------>-.-----¦^..^...¦...-^—— áítu að læra. Að hennar áliti var hvítt hvítt og svart svart. Og { þar eð þessir fjórir 'unglingar voru mjög mismunandi skapi farnir, var. einkuin eftir Tát eiginmannsins, stöðugt styrjaldar-; ástand á heimilinu. kominn heim. ":. • •' Rödd hans þagnaði og Natan sá, að hann var steinsofnaður. Nathan stóð kyrr og-horfði á andlit bróður síns. Drættirnir í andiíti hans voru djúpir, hakan stóð frám og hann" vár kinn- •fiskasoginn. Hann hafði • breytzt furðulega á þéssum þremur áruin. Þegar Edvarð fór höfðu kirmar hans verið rjóðar og, búlduleitar. Hár hans hafði verið hrokkið. Aðeins .augnalokin ¦voru ems. Natti kreppti hnefana. Hvar hafði Eddi verið og hver haíöi leikið hann svona. Sýnilegt var, að hann hafði verið barinn og honum misþyrmt og auk þess hafði hann verið sveltur að minnsta kosti fjórar síðustu vikurnar. Og hann var enn í einhverri klípu, eins og hann hafði verið íyrir þremur árum, þegar hann fór að heiman. Og' hann virtist meúra að segja vera í verri klipu núna.' Að rninnsta kosti kom honum það fyrir sjónir, enda þótt deilan við Nevvman gamla hefði verið nógu erfið. En hversu erfið hún haioi verið var algerlega undir því komið, hvörri sögunni átti að trúa, þéirri sem Eddi ságði eðá þeirri, sem Newman gamli óðalsbóndi sagði hans. Natti, fyri'r sitt leyti; hafði alltaf trúað Edda^ Það hafði pabbi þeirra líka gert. En uis. mömmu var dálítið öðru máli að '' gegna. Hún hafði alltaf verið dálítið strörig vlð Edda. Og Eddi hafði hlaupizt á brott eftir að hafa rifizt við hana þeita kvöld. Hann sagðist ekki hafa h..".ít nein afskipti af Maríu Newrnan, hema stigið í vanginn við- hana. Þau höfðusetið í eldhúsi gamla óðalsbóndans og ekki éinu sir.ni hvort hjá öðru, þegar gamli maðurinn kom inh með kylfu í hendi. Newman gamli var stór 'og sterkur maður og Eddi, sem þá var nítján ára, var enginn atikvísi heldur. Bardaganum lauk með því, að allt var brotið og bramlaS í eldhúsinu og Newman gamli lá fótbrotinn í valnum líann lagði eið út á það við yfir- heyrsluna seinna, að Eddi iieíði sparkað í sig og Mar,á bar vitni með föður sínum. Eddi sagðist ekki hafa sparkað í Newmen. Sér hefði verið kennt að nota hnefana og sér rnundi aldréi detta í hug að nota fæturna. Hinsvegar minntist hann ' þess,' að Newman heíði ætla'ð að sparka í sig, en lent með fótinn í eldiviðarkassanum Jóel Ellis hafíi verið góður maður og vingjarnlegur, alvarlega hugsandi, en að henr.ar áliti miðlungi gefinn. Hann kunni að gera börnin að félögum oð vinum. Þau dáðust að honum. En ¦ hann kunni ekki að gera konu sína að félaga sínirm. Að hans áliti var konan af allt öðru sauðahúsi en maðurinn. 'Staða hennar væri i eldhúsinu og í svefnherberginu. i í hálfan mannsaldur hafði hún álitið sjálfsagt, að öll ánægja lifsins væri karlmannsins. Veiðar, skémmtanir után.húss'Og framtíðaráætlanir væru þeirra. Könaíi ætti ekki að eiga neinn' hlut þar að, eða ef hún gerði það, væri hún ókvenleg. Henni ha'fði aldrei dottið í hug, að hún gæti ekki síður, gert fram- tíðaráæ-tlanir og framkvæmt þær. En þroltirr hennar og inni- og María dóttir byrgt þrek hafði gert hana að harðstjóraá heim.ilinu, svo að það varð hvorkí þreyttum manni hæli né börnunum griðar- staður. Stríðið roiíli Elísabetar og barnanna var þó innan vissra takmarka. Hún boldi engan mótþróa. Eðvarð var sá eini, sem nokkurntíma hafði þolað að standa uppi í hárinu á henni. Uppreisnarandi hans hafði varað öllu berriskuár hans. Hún reyndi miskunnarlaust að brjóta mótþróa hans á bak aftur og var sem þrumu lostin og harmi slegin,- þegar hann hljópst að heiman, því að án þess hún gei'ði sér það Ijóst sjálf, hvað þá aðrir, þótti henni vænzt um Edda. Hann var greindastur allra barnanna og hún var sannfærð um, að hægt væri að gera úr honum afbragðsmann. Og þó að hann væri skapmikill, þá þurfíi aðeins að kenna honúmað stilla skapi súiu í hóf. Hún varð undrandi, þegar það tókst ekki. Því meir sem hún agaði hann, því skap%rerri virtist hann verða. Stríðið við Natan var allt öðru vísi. Hún hafðL-aldrei búist við að þurfa að eiga i neinum erfiðleikum við Naian. A vissah' SkíSabuxur SkíSahúfur SkíðaveLtlingar SkiSablússqir Enníremur: Skíðaáburður SkíSastafir SkíSabindingar o. 0. o. fl. \e A^STE'fcTKJirri ífi ¦^^s^^r^^j ¦ og' þannig hefði hann getað fðíbrotnað. Eddi múndi þetta ekki hátt var hann þrjózkari en Eddi. Hann gat dulið íkap sitt lengi. vel. Hann var að berjast fyr'f"iífi sínu, að því er hann sagði og vissi því ekki nákvæmlega, hvað fram lór. En áður en dómur var kveðinn upp hljópst Eddi á brott. Ef ;til vill var það það hyggilegastá, sem hann gat gert, því að allir í þorpinu voru orðnir ú mcti' honum' og sögðu, að: hann en ef hann reiddisí, logaði' sá eldur lengi. Ef E-ddi var hýddur gérði haimmikinn hávaða út af þvi, öskraði 6g í]eygði hlut- úm' og 'eiríu sinni jafnvel beit hann mömmu siiíá. En ef Natti var íiengdur, gekk hann þeyujandi burt bg.pagði klukku-l tímum sarnan. En hann gleymdi ekki hýðirigurmi. p KarlniartEt tg tkes.g)t {yrhítKCÍaiirfl LH. Maller I íI-€ &umu$k j TAKZAM- now œ ttfflBP, Kicme waoueiv m\t&T ve HBM&er pmem&ecvEet..; Haim \íi! n,iotur að grípa tæki- færið og snaraðist upp stigann. Hann -gaivbeiih itæsta-: rbkna ipark" fyrir brjóstið svo hann féll pg þeir; allir ¦seRi á eftir voru hiður stigaíwi't-''þai'. :&ejn þeii' ver.iist hver um, snnan þveran. -,

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.