Vísir - 17.05.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 17.05.1957, Blaðsíða 10
10 VISIR Föstudaginri 17. maí 1957 • • • • • • • • • . • « • • X ANBNEMARNiR • • EFTIR « KLIII MOOIIE • • • ..... • • • • • • 43 ~- Hvar varstu þessa viku, sem þú varstu fjarverandi? spurði Mike. — Varstu í Gloucester? Það var talað um þetta mál fram með allri ströndinni. Hvernig gaztu komist hjá því að frétjta það, semkom fyrir Carnavonbræður? -r Maður, sem er í giftingarhugieiðingum, lifir ekki í þess- um; heimi, sagði Frank. — Við dvöidumst í veitingahúsinu og vorum þar ein út af fyrir okkur. í vikulokin fórum við til Boston og ég ætlaði með Elísabetu heim til þín, til að láta hana vera þar, þangað til ég væri búinn að taka til heima hjá mér. En við krossgöturnar mætti ég einum af mönnum Corks, og hann sagði mér'frá öllu því, sém komið hafði fyrir okkur. Hann sagði mér líka, hvar ég gæti fundið þig, og að Bessie væri á leið til Riverville, til að taka mig, svo að við snerum við og fórum sömu leið og við komum. Ég var einmitt kominn upp á hæðina nógu snemma til áð sjá vöruhúsið okkar standa í ljósum loga. Mike bróður mínum er nú ekki fisjað saman, hugsaði ég. — Ég er hreykinn af því að vera Carnavon. Mike lagði hönd sína á öxl Franks. — Jobbick Butler kom um borð síðastur manna kvöldið, sem við sigldum af stað, sagði hann. — Hann var í landi að bíða eftir konu sinni og barni, sem höfðu verið í heimsókn uppi í sveit. Það munáði minnstu, að við yrðum að skilja hann eftir, en hann kom á síðustu stundu. Hann færði okkur fréttir, en það er engi'hn ástæða til að sú segir konu þinni þær fi'éttir. -<- Hvaða" fréttir voru það? spurði Frank. —- Var það við- víkíandi syni hennar? Mike kinkaði kolli. — Já, syni hennar, Eðvarð vini henanr. Me|n Ringgolds, eða það sem eftir var af skipshöfn hans, komu fógetanum á slóð hans. Það er enginn efi á því, að þeir hafa viljþð hefna sín á honum, því að það var fyrir hans tilverknað, að peir voru handteknir. Það er búið að íaka hann fastan. Það ¦ það er engin ástæða til að sú segir konu þinni þær frétitr. • — Nei, sagði Frank. — Það er ekki yert að hún frétti þetta. Hver veit um þetta annar en Jobbick? Nokkur, sem kjaítar frá því? — Enginn. Ég bað hann að þegja yfir þessu vegna Elísabetar. Frank varð þögull. Hann sá fyrir sér fölt andiit og skin^ horaðan líkama, merktan böli, glæpum og ógæfu. Það var Eddi. Það er andstyggilegur dauðdagi að vera hengdur, sagði hann með hægð. — Ég vildi bara, að ég hefði barizt við hann til að gerá út af við hann, til að forða honum frá þessum dauðdaga. — Hvað segirðu maður? Það er enginn efi á því, að hann hefði gert út af við þig, en ekki þú hann, sagði Mike. — Satt segir þú hinn frómi, sagði Frank. — En hvert för- um við nú Mike bróðir? — Norður, sagði Mike. — Til Maynard Cantril's. Burt frá lögunum og múgnum. — Til Somerset? Þar sem Maynard Cántril er og Indíánarnir hans? Ágætt, sagði Frank. — Það er enginn efi á að við getum samið betri lög, 'en þau, sem við höfum búið við og betur við okkar hæfi. — Það munum við áreiðanlega gera, sagði Mike hörkulegur á svipinn. Bessie stefndi í norðurátt og vindur var á suðvestan. Corkran Teague blótaði skútunni í sand og ösku. En hún fór vel 1 sjó. Innan borðs voru karlmenn, konur og' börn, en hún var ekki vön slíkum farmi Hún sigldi undir blikandi stjörnum og hvarf sjónum Bostonbúa eins og sjórinn hefði gleypt hana. —i Fyrri hluta nætur sat Natti í hnipri við stýrið og stýrði eftir stjörnunum. Tunglið mundi ekki koma upp fyrri eh undir morgun, en samt var nóttin ekki mjög dimm. Hann hugsaði um móður sína, Edda og Karólínu. Þau voru öll í vanda stödd og í stað þess að vera þeim til aðstoðar, hafði hann flúið af hólmi. Hann beit á jaxlinn, svo að tennurnar glömruðu ekki í munni hans. Hann reyndi að fullvissa sjálfan sig um, að móðir sín mundi hjálpa þeim til að komast fram úr vandanum. Þau þarfnast mín ekki. Karólína getur alltaf farið heim, ef hún vill. Ef til vill er hún þegar komin heim. Þess vegna hef ég ekki fundið hana í Dulverton. Auðvitað hafði hún farið heim. Hann xeyndi að sannfæra sjálfan sig um það og lét huggast í bili. Fölum bjarma mánans sló á austurloftið. Það var minnk- andi tungl og máninn kom upp um klukkan þrjú um nóttina. Eftir klukkutíma mundi fara að daga. Og hann hlakkaði til sólarupprisunnar. Hverju bjóstu við? sagði hann gramur við sjálfan sig. Mátt- irðu ekki eiga von á, að það yrði bæði kalt og einmanalegt á nóttinni? Um leið og það væri orðið svo bjart? að hann sæi til lands, mundi hann sigla að landi, leita upp heppilega vík, fara í land, elda sér morgunverð og fara að sofa. Hann reyndi að dreifa huganum frá áhyggjum sínum með því að hugsa um heitan morgunverð og tjaldstað. En allt í einu var eins og báturinn stanzaði snöggvast, líkt og ósýnileg hönd hefði kippt í hann, en sleppt honum síðan. Hann hallaðist örlítið, en svo rann hann áfram, og var stöðugur í rásinm. Natti hrökk upp af draumórum sínum. Hann horfði kringum sig uppglenntum augum, en sjórinn var rennisléttur á yfir- borðinu. Það var ekki hægt að sjá neitt undir yfirborðið í þessu skyggni. Eigi að síður hafði hann lent hér á grynningum. Og það fór hrollur um hann af skelfingu. Bölvað fífl er ég að sigla um þessar slóðir að næturlagi, svo ókunnugur, sem ég er hér, hugsaði hann. Ég þekki ekkert siglingaleiðirnar fyrir norðan Boston. Það getur vel verið, að ég sé koniinn hér innan um sker og flúðir. I bjarmanum frá hálfri sigð mánans sá hann hvítfreyðandi hafið fyrir austan sig. Og fyrir stafni sá hann stóran, dökkan vegg. Það virtist annað hvort vera strönd eða langt klettarif. Hann gat ekki séð, hvort heldur var. Hann starði stundarkorn sem steini lostinn á þetta fyrirbrigði. En allt í einu ýtti hann við stýrinu, eins og í krampateygjum og gaf eftir á segltaum- unum. Hann beygði aftur í norðausturátt. Hann sat þarna í hnipri, kaldur og hrakinn og hélt stýrinu milli upphandleggsins og síðunnar. Hann reyndi að hreyfa fæturna til að ná úr þeim kuldadofanum. Það gat ekki verið langt til morguns. Hann hafði þó grætt eitt á því að rekast á grynningarnar. Hann hafði hrokkið upp af draumórum sínum. Hann gat hugsað skýrt nú. Annað hvort verð ég að hafa hugann við það. sem ég er að gera, eða ég verð snúa heim aftur, hugsaði hann. Hann heyrði eins og ofurhtið krafs framan úr káetunni. Og hann lagði hlustir við þessu hljóði. Gat það verið, að rottur væru í bátnum? Það var ekkert ósennilegt, að rottur hefðu komizt um borð í bátinn, þegar hann lá við bryggjuna í Dul- verton. Ef þetta var rotta, hiaut hún að vera í matarskrín- unni hans. Hann hefði átt að hugsa út í þetta og rannsaka bátinn, áður en hann lagði af stað. Honum varð óglatt við þá tilhugsun, að rotta væri í klefanum hans. Skollinn hafi það. Hann hafði haft svo margt um að hugsa, að hann hafði gleymt sumu. Hann ^4 ?' «:>•••••••••••••••••••••, Hans og Friðrik voru í nokk- urra vikna heimsókn hjá afa sínum og ömmu. Eitt kvöldið^ þegar þeir voru háttaðir, byrj- aði Hans að lesa kvöldbænir sínar upphátt, aldx-ei þessu vant. Þegar hann var búinn að lesa faðirvorið hélt hann lestr- inum áfram og sagði: — „og* svo, elsku guð, ætla eg að biðja þig að senda mér rugguhest og mikið af sælgæti í afmælisgjöf á morgun, og svo ætla eg að biðja þig um fallega mynda- bók og — ¦!------" „Uss!" þaggaði Friðrik niður í bróður sínum. ,,Hvaða hávaði er þetta! Það er eins og guð sé' heyrnarsljór. Þú ætlar að æra mann." ,Nei', eg veit að guð er ekki. heyrnarsljór, en ainma er það." Pétur bar mikla .virðingu fyr- ir Gústaf eftir að hann frétti, að Gústaf hefði vogað sér að biðja hennar Jóhönnu,. sem enginn hafði þorað að biðja fram til þessa. „Er það satt, að þú hafir beð- ið: hennar Jóhönnu?" spurði. Pétur næst þegar þeir hittust. „Það er satt." „Þú hefir náttúrlega orðið að krjúpa á kné frammi fyrir henni þegar þú baðst hennar.". „Það var ekki hægt." ,Hvers vegna var það ekki hægt?" ,,Vegna þess að hún sat k hnjánum á mér." Frúin kemur með þjósti miklum inn í eldhúsið. „Heyrðu, Gunna, er það satt, sem eg heyri, að þú sért tím- unum saman á hljóðskrafi með einhverjum ókunnugum manni hérna úti í garðinum á kvöld- in?" Gunna horfir undrandi á hús- móðurina og segir síðan: „Þetta ér skrítin spurning. Hvernig var það með þig, frú mín góð, vanstu bónda þinn kannske í happdrættinu?" -TARZAM- 235S) ! Tarzan hélt nú áfram að virða fyrir sér hinn dauða apa, en þá var skyndilega heill hópur af ófrýníleg- xim öpum búinn að umkringja hann. Hann sá að ekki þýddi fyrir sig að útskýra þetta á apamáli, því þeir sýndust vera viti sínu fjær af bræði og hann beið því tilbúinn eftir árás þeirra. Konungur þeirra fetaði sig gætilega í áttina til hans. Hér var enginn sjúklingur á ferðinni heldus ógurlega stór og sterkur karlapi, semt nú ætlaði sér að hefna félaga sinna.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.