Vísir - 18.07.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 18.07.1957, Blaðsíða 7
Fimmtudagmn 18. júlí 1957. vlsnt * EVGWSfít SÍSÆ efíir Jföréíiá —¦ Nei, farðu ekki, ekki á þenrian hátt, Stella. Það hlýtur eíithvað sérstakt að hafa vakað fyrif þér, þegar þú ákvaðst að koma til rnín. Þú yerður að segja mér allt 'af létta. Fáðu þér ahnan vindling. Eri hún hrissti höfuðið. —¦-. Kanriske ég doki yið hiá þér smástund! Það er réít, Allan,' að ég kom tii þín í ákveönum tilgangi. Ég skammast míh fyrir jþað, ég á varla bót fyriv skóinn minn, og ég gat ekki snúið mér tií neins, nema þíh. — Þú þarft sannarlega ekki að skammast þíri fyrir það, sagðí hann og bætti yið, brosandi: — Sannast að segja áttu nokkurt fe inni 'hjá' mér, þar'sem þú forðum endursendir alla tékkana, serh ég sendi þér. — Ég vildi Jíka helzt ekki þiggja f,é'af þér nú, AU.án, efiir allt, sem ég hefi gert þér í móti, eh ef þú gæiir hjálpað mér uin hundruð pund, mundi það bjarga mér út úr öilum fjárhags- erfiðleikum. — Því miður hefi ég ekki svo mikið á mér, _en ég get skrifað tékka. í dag er opið fram eftir í bankanum, svo 'að þú getur fengið peningana tafarlaust. Hann tók upp tékkhefti.ð sitt og'var byrjaður að skrifa, er þann leit á hana spurningaraugum. . . , . . — Já það er satt, sagði hún. Ég lcallá míg Ruth Dawson, það var nafn móður minnar, á?ur en hún giftist. Hún tók við tékkanum, braut hann saman, pg lagði hann í tösku sína. Hann dró flókahurðina'til hliðar og opnaði dyrnar frarn í biðstoíuna.' Háhri hnyklaði brúnir, er harin sá, að Eva Edmond sat þar .eim, við skrifborðið. Hanri h'áfði sagt henni, að hún gæti farið. „Verið þér sælir, "Witt lseknir," heyrði hann Stellu segja. Eva stóð upp og opnaði dyrnar fram í ganginn. Þegar hún hafði lokað dyrunum og Stella var farin út stóð hún þar kyrr í sömu sporum. Það var eins og hún. biði eftir því, að hann spyrði hana: „Hvers vegna eruð þér ekki farnar heim?" „Mér iannst skylda mín að vera hér, eins og' jafnan þegar sjúk.lingar eru hér. Þér hefðuð getað þurft á mér að halda." Hún gat ekki leynt þvi, að henni hafði sárnað. Haíði hún beðið, af því að hún vqnaði enn, að hann mundi aka henni heim, .eins og þeím haf'ði talast til, eða var þáð yegna forvitni, sem hún hafoi beðið? Hún gekk fram hjá honum pg inn i læknastofuna og fór að taka til. Hún fór úr hvíta sloppnum og í jakkann. „Læknir — þér hafið ekki fyllt út neitt spjald----ég get ekki' fundið það." „Það verður ekkert spjald útfyllt —- og það verður ekki nein' greiðsla fyrir þetta viðtal. Frú.... Dawson var' gift lækni og hefur rétt til þess. Annars held ég ekki, að hún komi aftur. Hún kvartaði yfir verkjum — ég athugaði hana, pg fyrirskip- a6i nudd." Hann varð þess skyndilega var, að hann var gripinn tauga- æsingu. Hafði hún orb'ið þess vör? Hpnum fannst, að hann yrði að yera einn til þess að geta hugsað í næði, og hann sagði dálítið jhranalega: . . „Ég kysi helzt, að þér færuð ungfrú Edmond. Ég þarf að ] athuga álitsgerð lækna, sem mér befur borizt, ,um alvarlegt sjúkdómstilfelli, og vi2 helzt athúga það í einrúmi." Evu Edmond varð næstum bilt við, er hann mælti til hennar í þessum tón, og hánn sá eftir, að hafa talaðtil hennar þannig, 'en hann afsakaði sig með því, að hún hefði átt að fara, eins og hann hafði sagt henni. J ^ • 34 >•••« Þegá.r eg nam stað.ar við litla benzínstqð í Vermont, til þess að láta athuga, hvori nægilegt loft væri í dekkjunum, kom af- greiðslumaðurinn til mín og baðst afsökunar á því, að eng- in loftdæla væri til á staðnum, en skýrði jafnframt frá því, að sú næsta væri við veginn í um það bil mílu f jarlægð. Eg þakkaði honum fyrír og bætti þyí við, að úr þyí eg væri á annað borð kominn á staðinn, ætlaði eg að taka 45 lítra. af benzíni. Það var furðuJegt, þeg- ar hann leit ákyeðinn á mig og sagði: — Væri ekki sanngjarn- ara, ef þér keyptuð benzínið þar heldur? Dg það yar nieð m.estu herkj- um, ?ð eg gat fengið hann til að seljá mér 22% líter rneð því i skilyrði, að eg keypti hinn hejminginn neðar við veginn. — Ég skai reyna, að baka þér ekki fleíri erfiðleiká,'Allan, sagði hún, — og eins og ég sagði áður, þá mundi ég ekki hafa komið, ef ég væri ekki í rnestu kröggum. Ég notaði minn sein- asta eyri til þess að aka hingað. Oft hefi ég hugs'að, að*svb ilia væri komið fyrir mér, að yerra gæti það eitiki verið — og það hefur ekki ræst úr neinu fyrir mér. Það yar margt, sem hann gjarnan hefði viljað spyrja hana um, en þetta hafði komið honum svo óvænt, að þetta yar allt eins og flækja, sem engin leið var að greiða úr, fyrr én hann hefði hugsað um þetta í ró og næði. — Ég vil ekki, að þú búir við neirin skort! Þú þekkir mig nógu vel.til þess a,ð vi.ta, að ég vil hjálpa þér. Hann mælti þetta af s.vo miklum innileik, að hún gat yel skilið það sem hátíðlegt loforð. Hún snerti yið handlegg hans og þi"ýsti létt að — lét þakklæti sitt í ljós méð því móti, og bjóst syo til að fara, og nú gerði hann enga tilraun til þess að hindra hana í þvi. — Vertu sæll, Allan, sagði þún. ' — Aðeins eitt, Stella.... Ef þú þarft að íala við mig hringdU' þá til mín í sjúkrahúsið, eða hingað þegar yiðtalstími er. Ég Jiefi kvænst aftur, og það gæti leitt til óþæginda fyrir þig, að þurfa að tala við konu míná. Hún yeit, að ég var kvæntur áður, og irúði því, eins og ég, a.ð fyrri kona min væri ekki í lifenda tölu. I • — Ég skal fara varlega, en .ég heid ekki, að við þurfum að talast yið frekara. Þakka þér fyrir, Allan. ! „Mér þýkir leitt, ef yður finnst, að frarnkQma mín hafi ekki lverið slíkt sem yera bar,"^agði hiin. Tilliti augna hennar. var tómlegt, hún var eins og hikandi skóia.t.elpa, sem hefur fengið ávítur en jafnframt var eitthvað í svip hennai', sem hann gat ekki áttað'sig-á, og gerði hann óstyrkan. Skyldi hún hafa heyrt eitthvað af því, sém farið hafði milli hans og Stellu, þott báðar hurðir væru lokaðar? Það var ekki fyrr en Allan var á heimleið í bílnum, að hann gerði sér fyllilega ljóst hvaða afleið,ingar það gæti haft, að Stella hafði birst aftur. Brátt fór hann ^ð líta á þetta sem ógnun, sem skugga legði af langt fram á framtíðarbraut hans. Hann og Stella höfðu aldrei skilið að lögum — en að vísu hafði verið tilkynnt, að Stella væri dauð. En hafði hún ekki, eins pg kpmið var, rétt til að gera kröfur til hans lögum sam- kvæmt? Þar að aulii var hún kona með flekkaða fortíð, eins og hún sjálf hafði sagt. Hún hafði flækst ínn í morðmál, og húh hafði komið upþ um bófafélag, sem iiún hafði kpmist í kynni yið, er hún bjó með niamii nokkrum; s.em yar einn í félaginu — höfuðpaurinn — og verið myrtur. Allan kveikti sér enn í einum vindlingi. Hann hafði reykt hyern af öðrum tll þess áð stilla taugarnar. Ef hann aðeins æiti Matráðskoiia óskast strax vegna sumarleyfa. Uppl. i skrifstofu féiagsins í dag. Sími 24420. Það þykir nýlundu sæta, sem yar óþekkt fyrirbæri á meðan Stalin réði ríkjum í Rússlahdi að nú hefur verið gefin út lýs- ing Moskvuborgar með ágætum uppdráttum og lýsingu á öllu þvi skoðunaryerðasta. þ^r í borg. Áður hefði slikt þptt upp- Ijóstun á hernaðarleyndarm.áli. Þessi leiðarvísir gefur enn- f remur ýmsar sögulegar og hagfræðilegar upplýsingar um borginá.'i ^fféðal' arinars þær að þegar Móskvá brann í 'hérför Náþöleons' Bonaparte háti brunnið 2041 'hús af 2567 sem samtals voru til i borginni. Þá er þess ennfremur gétíð að á árinu 1954 einu hafi : verið byggðar þ'ar ibúðir, sem a5 samanlögðu flafarmái eru 91 þúsund ferkílómetrar. Hvað ^x ísland stórt? Kínverskur rjthöfundur gaf fyrir 2000 árum eftirfarandi ráð um samskipti við kvenþjóðina: — Þegar kona yrðir á þig, þá þrostu til hennar pg hugsaðu um eitthvað annað. Áreiðanlega eru einhverjir enn í dag, sem t.eldu sér hag i iþví að fylgja ráði þessu. C & Samuflu TARZAIM - 2J0i Bardagaöskrin bergmáluSu í skóg- inum, þegar ljónið barðist af mikilli Iheift við hýenurnar, þyí það vijdi auðsýfiilega ekki skiptu bráðinni rneð þeim. Ég vona að ljónið sigri, sagð'i Red- field beisklega, þvi það er 'plþi ak^rra. að 'vera eíinri af konungi dýr- anna. Þú skalt ekki örvænta strax, sagði Tarzan: Það er ekki útséð enn hvon apafnir- tiafa hoyrt tíl mín og þeir geta komið á þessum fáu augná- bhkum, sem yið eigum undankomu auðið.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.