Morgunblaðið - 07.05.1919, Blaðsíða 4

Morgunblaðið - 07.05.1919, Blaðsíða 4
MORGUNBLAÐIÐ Jlijiar vörur Vandaðar vörur Crep Silki Japanskt Silki Silki í svuntur Silki í upphluti Silkibönd, titórt úrval 51 tflLKl MOLL, hvítt, svart og misl. UJ o —o Flónel, hvít og mislit Hvít Léreít Tvisttau, Creptau Rifstau, Picci Handklæði, Handklæðadregill I JFfauel tvWr., ág. i dragtir og kápur. *5 N Í5 s 0= 0= Alpacca í svuntur ( Alpacca, slétt, fl. litir Ljósadúkar, Hlauparar Rúmteppi, Borðdúkar Gardínutau, Morgunkjólatau f-Oííí) /\lí U> :-r- •(, ¦>:,. Ix'mxifl. "V [jl Prjónatreyjur fyrir börn og fullorðna Greiðslutreyjur, Greiðslusloppar o a Millipils, Dömukragar Pífur, Saumnálar Cheviot, sv. og blátt iO I r=^ií^^][^g] Leyst úr læðing Ástarsaga eftir Curtis Yorke. En í sama bili gargaði Jemima: — Hvað er þetta. Hvað er hér á seyði? Estella tók viðbragð, er hún heyrði hljóðið og spratt upp úr stólnum. En brátt áttaði hún sig og settist aftur. Penelope kom inn í þessum svifum og gekk þangað sem bréfið var og tók það upp. — Hún er sofandi, mælti hún. Hjúkr- unarkonan heldur að' hún sé dálítið betri. — Eg er viss um að þetta líður hjá, svaraði Estella og hélt niðri í sér geisp- anum. — Veslings gamla hróið, — hún getur lifað um aldur cg æfi. Penelope roðnaði og beit á vörina. — Hún er ekki svo tiltakanlega göm- ul, mælti hún hægt. — Svei mér ef eg hefi nokkra hug- mynd um hve gömul hún er, svaraði hin kæruley'sislega. Hún lítur út eius og hún væri hundrað ára, en eg trúi nú varla að hún sé svo gömuUEn hvað þú ert skrítin, Penelope, svei mér ef eg held ekki að þér þyki vænt um kerl- ingarsauðinn. — Eg hefi fulla ástæðu til þess, svar- aði frænka hennar og varir hennar skulfu lítið eitt. Estella leit á hana með furðusvip og mælti síðan: — Heldurðu að hún ætli að láta þér eftir maurana sína, þegar hún fer Léðan ? — Eg hefi aldrei hugsaö um það, mæiti Penelope og rann í skap. Þú hagar orðum þínum svivirðilega í íuinn garð, Estella. Estella ypti öxlum. — Það er ekki verra að segja en þegja, ef niaður hugsar: mælíi hún með uppgerðarhlátri. Þú tekur alla hluti alt af svo alvarlega. Mér finst það, mjög eðlilegt, að Elísabet frænka arf- leiði þig að eignum sínum. Eg er viss um að við Hugh hreyfum ekki ímd- mælum gegn því, þó að hann standi í raun og veru næst erfðum. Okkur vantar ekki peninga, guði sé lof, og gerir vonandi aklrei. Ekki svo að skilja að alt standi og falli með peningurt- um bætti hún við og geispaði. —En þeir eru alt af mikils virði. — Þú átt margt fleira gott en pen- inga, mælti Penelope viðutan. Eigin- mann, sem dáist að þér — — Vel á minst, þegar við tólum um eiginmenn: Þú hefir vonandi fengið góðar fréttir af Ronald? tók Estella í'ram í. — Hvenær kemur hann heim? — Hann minnist ekkert á það. Augu Estellu leiftruðu. — Það virðist svo sem hann kunni vel við sig, mælti hún. — Hvernig veizt þú það? spurði Penelope, og var röddin harðan en ástæða virtist vera til. — Af því, góða, að hann skrifaði mér og sagði mér það. » — Hvenær fréttir þú af honum? — Eg inan það ekki. Það eru örfáir dagar síðan. Penelope tók á því, sem hún átti til, svo að hún gæti leynt geðshrær- ingu sinni, og reyndi að gera ródd sína svo ástúðlega sem hún gat um leið og hún sagði: — Þú ert föl og þreytuleg. Líður þér ekki vel? — Jú, en eg á dálítil óþægindi'í vændum í sumar, og eg get ekki sagt að eg hlakki til þess. Hugh er náttúrlega í sjöunda himni. Penelope dró andann hraðara. — Ó, Estella, en hvað þú ert ham- ingjusöm, mælti hún. — Þú mátt vera þakklát. — Má eg? Ekki finst mér það. I'etta er mesta plága, frá mínu sjónarmiði. Og hún bætti við í æsingi: — Veröldin er leið og hversdagsleg. Það er ekkert, sem manni þykir nokk- urs vert. Alt lofar svo miklu og efnir svo lítið. Eg óska þess stundiun, að eg hefði aldrei fæðst. — Hægan, hægan, ekki að taka ot mikið upp í sig, gargaði Jemima hásri lödd. — Þessi fuglskratti hlýtur að reynai á taugarnar í þér, mælti Estella og ypti óxlum óánægjulega. — Jemima, veslingurinn, sagðkPene- lope. Hún er mér til mjög mikillar skemtunar. Er það ekki, Jemima? Jemima hengdi hausinn og hló og vældi á víxl, um það að hiin værí heimilislaus stelpugarmur. Síðan gelti hún svo náttúrlega, að Larry varð a5 gelta líka. Estella stóð upp og vafði kápuna að sér. — Jæja, nú verð eg að fara, mæltí hún upp úr eins manns hljóði. Heils- aðu Elísabet frænku frá mér. Meðal annara orða: Skrambi hefir hún valiS vel hún ungfrú Hamlyn. Maðurinn hennar er ekki einungis ríkur og lag- legur, heldur einnig einstaklega við- feldinn. Okkur kemur einstaklega vel .sanian, þegar við tölumst við. Eg helcl nærri. því að Kathleen litla sé hálf hrædd mn hann fyrir mér. — 0, Estella, vektu ekki misklíð á milli þeirra, hrópaði Penelope í hugs- unarleysi. Estella starði á hana. Síðan mælti hún og hló kuldahlátur: — Hvað í ósköpunum áttu við? Eg

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.