Morgunblaðið - 13.03.1928, Blaðsíða 3

Morgunblaðið - 13.03.1928, Blaðsíða 3
¦'á*-sM MORGUNBLAÐIÐ 3 MORGUNBLAÐIÐ Stofnandi: Vilh. Finsen. TJtg-efandi: Fjelag í Reyl.javí!.. Ritstjórar: J6n Kjartansson. Valtýr Stefánsson. Auglýsingastjðri: 10. Hafberg. Skrifstofa Aus.ttirstr.eti S. Sími nr. 590. Auglýsingaskrifstofa nr. 700. Hejmasímar: Jón Kjartansson nr. 742. Valtýr. Steíánsson nr. 1220. K. Hafberg' nr. 770. Askriftagjald: Innanlands kr. 2.00 á mánuSi. UtanJands kr. 2.50 - ------¦ I lausasölu 10 aura eintakíö. UBHOKW Erlendar símfregnir. f Haralfhur Nlelsson háskólarekte . Fæddur 30. okt. 1868. — Dáinn 11. mars 1G28. Kköfn 11. mars. P.B. Fundinum í Genf lokiS. Frá Genf er símað: Ráðsfundi J>jóðabaiidalagtsiiis er lokið. Nefnd- in Sera skiptið var til þess að íliuga hva'ð gera skyldi í sambandi við Vopnasmyglunina til Ungverja- lands í vetur, skilaði áliti sínu í 'fundarlokin. Alítur nefndin nauð- synlegt, að raiinsaka máiið ítar- lega og býst við því, að eigi verði komist hjá því, aS senda rann- Þegar Jónas Hallgrímsson frjetti lát Bjarna Thorarensen var hann á leiS norSur til Bjarna til þess aS vera hjá honum. — Andlátsfregnin mætti honum þeg j ar hann kom aS Glaumbæ í ! SkagafirSi. Þá lagSist hann nið- ¦: ur í hlaðvarpann og orti: 1 Skjótt ,hefir sól brugðið sumri, : því sjeS hef jeg fljúga fannhvíta svaninn úr sveitum, til sóllanda fegri. Jónas varð svona gagntekinn af endurminningum um Bjarna. Eitthvað svipað hefir ýmsum 'af þeim mönnum fundist, er þektu Harald Níelsson; best Eins mik- ið og Jónasi fanst til um Bjarna, svo fanst okkur vinum Haraldar um harln. Það voru þeir andlegu gróðurkraftar í Haraldi Níels- Hið lifandi og starfandi mann- framþróun þessa heims og ann- kyn og þær stefnur og þeir ars og horfði jafnan upp til hins ! straumar, sem nú hreyfa sjer, hæsta. ! voru aöalhugSarefni hans, og t Þetta var vegur hans pg sæmd I hann leitaði því jafnan í hinum og því gat hann tendrað vonina I fornu bókum að hliðstæðum við og trúna í annara manna brjóst- það, sem'nú er að gerast og aS um. þeim sannindum, sem nú mega Eins og Tómasar-eðlið er ríkt &ð haldi koma. i í mjer, þótt jeg gjarna vildi geta Haraldur Níeksson var gæddur ¦ trúað, eins var Jóhannesar-eðlið sjaldgæfum hæfileikum til þess ríkt í honum. Og því var hann að hafa áhrif og vekja. Og jeg bæði hjartfólginn lærisveinn og hygg, að þeir sem nutu kenslu hjartfólginn lærifaðir. hans hafi trauðla kynst honumj Nú er hann kominn hinum án þess þeir yrði fyrir miklum'megin við hulu dauðans og jeg áhrifum af gáfum hans og brenn- [ óska þess eins, að það verði sann andi áhuga, hvort sem þeir gerð-jmæli, sem hann sagSi: ust skoðanabræður hans eða ekki.! „Við fáum að sjá!" Magnús J&nsson. En jeg segi eins og eftirlæti --------- j mitt ítieðal heimspekinganna, Mér er mikil eftirsjá að próf.; U^&U' f8* ;.» - _ , tt u- xt' i • ii • ._ . - é Dauðmn, það er siðasta rað- Haraldi Nielssym, ekki af þvi að >_. , , !4e . ¦ ,. : gatan min! við værum jafnan sammala, j ' —' i u r þvert á móti, okkur greindii stundum á í verulegum atriðum, heldur af því, að jeg áleit hann einlægan mann og hreinskilinn, frjálslyndan mann og djarfan. hans, er mörg störf og mikil hlóð Hann var og eldheit sál, er vildi ust á hann, enda varð hann hvað ¦ leita sannleikans og höndla hann, eftir annaS fyrir háskalegri of-.og halda honum fram með oddi þreytu, og má hamingjan vita,|og egg, jafnskjótt og hann-þótt- fjölfróður, prýðilega ritfær og hvort það hefir ekki nú orðið því ist hafa höndlað hann — en mér tóItni"7anLln7 Tefír^ff 'Iö 'óvenjulega smekkvís á mál. ^ valdandi, að hann stóðst ekki þá ^ fanst hann ekki að sama skapi jalda vi8 frffaU prófessorsins J Sam- Hann var það andlega leiðar- raun, sem fynr hann kom. En | kntaskur.:. , ^m kvíðvænlega horfir) að það Jegman,.aðjegtileinkaðieinu skarð) sem nú stendur opið) verði sóknanefnd til Ungverjalands. Vegna þess hve seint nefndarálitið syni, að hann átti engan sinn komfram verður þáð eigi rett fýr 10» hjer * landi' en auk þess bq á júnífundi ráðsins. , ágætlega lærður í smni grem, Þegar frjettist, í gærmorgun lát prófessors Haralds Níelssonar, söfnuðust nokkrir guðfræðistú- dentar saman í fordyri Háskólans og var óvenju dapurlegur ráðleys- is-svipur yfir hópnum. Þótt fátt væri talað, duldist það engum, hví- líkt afhroð guðfræðideildin og öll OfriSur Wahabita Frá London er símað kvæmt fregn, er borist hefir frá ljós er lýsti af um víða vegu. Basra til blaðsins Morningpost, hefir flugvjelum Breta tekist að besta vin látinn: „landið svifta kalda Wahabitum langt inni' á svo og reyna, svifta það eihmitt iyðimörkinni. Tvær breskar flug- hann gat ekki kastað höndum tili Jónas segir um einn sinn neins, og er það höfuSkostur,; sinni 0g sendi sjera Haraldi bæk-; fylt ni Þv- ^ , ag er . ekki síst hjá kennara. | ling meS þessari_áritun: Amicus^ aðdm að horfinn sje fi,, Hásko]_. Kensla hans sjest aS nokkru á piato, magis amica veritas! Það anum fágætur hæfileikamaður, vjelar hafa verið skotnar niður. «anuiefndu hjeraði í Mesopotamín, €ö mílur frá hafínm. Kowit stend- íir við persneska flóann). Skriða fellur á borg. Frá Rio-de-Janeiro er símað: — Skriður hafa hlaupið á bæinn San- og hrygð á þjóðbrautum". j Þar var sífeld vakning. Hann tók tos og eyðilagði mörg hús. TTm tvö^ Það er ekki tilviljun að mannijVel andmælum og ræddi slík mál imiidruð menn hafa farist. ' finst svo margt af því sem Jón-jaf áhuga og ákafa, því að hann as segir í kvæðinu, eiga við um'var heill og óskiftur í skoðunum Harald. Haraldur var andríkur J sínum. Þær voru valdar eftir ná- og myndauðugur, eins og mestujkvæmar rannsóknir og örugga mest ítök í hugum manna lengst þessum eina, er svo margra stóðjþví, sem hann hefir ritað um þaujer útlagt: þótt jeg meti þig og heldnr hefíl, þjóðin ;.n migt ( í stað". Er það ekki alveg það j fræði. Alt er það mótað af kenn-, máistað þinn mikils> met jeg þó sinn ágætagta og andríkasta kenni. ¦ Öresk herskip hafa sett herlið á sama «em okkur finst?. En Jón- arahœfileikum hans, vandlega, sannleikann meir! mami; ^ sem ^mt má telja jand í borginni Kowit. as gat ögn sefað harm sinn meðj safnað, vel skipað mður og sann-j Oftast deildi.okkur pról Har-,að ,m h&{. / síðari árum einna " (BV,wa cð„ Bassora er borg í þessu dásamlega kvæði, eii viðjfærandi sett fram. En við kensl- íamnefndn hjéraði í Mesopotanúu, getum það ekki og því þyngri er. una bættist svo það, sem ekki m mílur írá hafimi. Kowit stend- oss söknuðurinn. Það eru ekki | var síst um hann: sá persónulegi uv við persneska flóann). margir menn, sem eru þannig að^kraftur, sem fylgir jafnan mál- ; t! þeir. geri heiminn betri, en Har- snildinni. Skriða fellur á borg. aldur var slíkur maður. Kenslustundirnar hjá honum FrA -Rin-de-Janeh-o er símað¦ _'" ..Nú reikar harmur í húsum voru áreiðanlega aldrei daufar. Höfrungadráp f SiglufirðF. •--------- | andans menn geta verið. í fyrradag náðust 15 höfnmgar H1ýr og vingjarnlegur við alla, i' Siglufirði. Voru þeir skotnir þar g^rei hálfvolgur eða deigur, full- prófun í huga hans. Hann taldi enga goðgá að skifta um skoðun, en hann gerði þaS ekki, nema staðhæfingum andatrúarinnax. út j sveith, Jandsins 0g. starf hans En það var, eins og menn vita/við Háskólann hefir óbeinlínis gert' hans hjartfólgnasta mál. - Bar hann að enn meira áhrifamaillli> hann þar fram ýms sönnunar- me6 því að hinir vngri kennimenn gögn, er jeggatekkifallistá>.aðiþjoðariiniar hafa flestir -að eh). væru óræk, og nefndi ýms dæmi, hverjn leyti. mótast af honum. sem mjer virtist þó mega skýra, Enginn veit hvað átt hefir {yr á fleiri vegu en einn. Hann en mist hefh,. Prófessor Haraldur skildi það vel, þegar jeg sagði, Níelsson var næstum undantekn- að þetta væri svo alvarlegt mál, illgarlaust afburða ástsæll af nem- að menn mættu ekki láta sjer endum sínum Þóttu tímar hjá hon. nægja neitt baðstofuhjal um það m. svo skeaitítegii, ag flestum guð- eða hversdagsfleipur,helduryrðu.frísðistudentmn kom saman umað menn að heimta órækari sann-. naumast tímdu þeir að sleppa ein- anir fyrir því en nokkru öðru;um einasta tíma! ef þeir gæti sótt Eti í firðinum. ¦ ur iotningar 0g hrifningar yfirhonum þætti annað sannara. Og: máii. Hann játti þessu og, en!með nokkru móti. Hann var að Þrír e'ða fjórir bátar í Siglufirði fegurð náttúrunnar og mikilleik. j það var alkunnugt, hve mikla I sagðist vera fyllilega sannfærður j vísu eftirgangSsamur nm það, að að stunda hákarlaveiðar í Með nonum er einn hinn allra einurð hann jafnan sýndi, hvort fyrir sitt ieyti. En jeg gagSi^ ag lexíur væri brotnar til méro'i- ar, sem hann setti fyrir og duldist fetl& Vetur. Einn Jieirra fór í fyrradg mesti 0g besti maður þjóðarinn •og kom aftur eftir sólarhrmg með &r horfinn, 17 tunnur af lifur. Þykir það ágæt p gVm Ur afli. |, :_______ Besta tíð hefir verið fyrir norð- . , fii þessa dagana, eins og hjer. * Við komum báðir að Presta-1 ann. Hann var ágætur samverka sem skoðanir hans mættu miklu -jeg væri sa vantrúaði Tómas, eða litlu fylgi fyrst í stað. sem tryði ekki, fyrri en jeg tæki Mest og best var þó viðkynn- a og stingi fingrunum í naglaJ ing mín af honum eftir að við forin. En þá skal jeg líka vera urðum samkennarar við háskól- sa fyrsti maður til þess að standa upp og vitna um sannleik anda-! ÚtvarpiS skólanum jafn snemma, sjera maður sakir yfirburSa aS gáf- trúarinnar, enda þótt jeg finni Haraldur Níelsson og jeg, sem ^ um 0g lipurðar í viðmóti öllu. ekki nema e(na óræka sönnunjefnij Sem hann fjallaði um í hvert þess ekki, ef liroðvirknislega var að náminu gengið, en svo gaum- gæfilega fór hann líka jafnan sjálf ur í málin, að hann vildi altaf vera viss um, að nemendur sínir væri nokkru nær eftir en áður um það dag: kl. 10 árd. Veður- ¦ þetta rita> hann sem kennari og jeg leit altaf á hann sem spá-! e;tt órækt tilfelli, sem ekki verði^idíii ^e.vh,¦ frjettir, gengi; kl, 7,30 Veður-' ,_ . ' „„„„„^ >,„„««>. 1C><ÍX.1 «.MÍM 4 «W«_*. M*k l** __f «T_áJ ~._^ „ .„.-..„ _„„„„ ..„„ _i» _ Kennarahæfileikar hans voru ^keyti; kl 7.40 Fyrirkstur um rækt- Jeg sem nemandi> naustið 1908.' manninn í okkar hóp, en af spá-jSkyrt a neinn annan veg en' narmenmng' (Pálmi Einarsson ráðu-'. '.' Áður hafði jeg kynst kenslu mannSandanum er ávalt og al- ]>amv ag þag stafi frá sálum'með afburðum miklir. Skilningur- jfantur); kl. s Esperanto (Ólafur p. hans ]>ann eina vetur, sem jeg^ staðar of lítið, og er þá best þeg-^ framliðinna manna. En jeg bætti imi var eflÍ\ vill ekki jafn fljótur ar hann er samtvinnaður grund-;]!VÍ við, að jeg hjeldi, að jeg ti! og hann var skarpu'r og affara- uðum lærdómi og ljúfmannlegu. fyndi ]iað seint. jdrjúgur þar sem hann beitti sjer. hugarfari eins og hjá sjera Har-^ j,a tök Haraldur próf. bros- j>ó var lundin ör og fljót að hríf- aldi- ! andi í höndina á mjer og sagði: ast, svo að sumum þótti um of. Og En þó ao aðalstarf'hans yrði ^tffö fáum nú að sjá! En mikið er það einkeimi tilfmningamanna. þannig bundið við kenslu í há- Skal jeg hlæja, þegar jeg tek á Bn samviskusemi hansog sannleiks skólanum,þáerþvíekkiaðneita,að móti þjer hinum megin og fer að ást gerðu ]>að að verkum, að hann honum fanst jafnan verkahring- íeiða þig J allan sannleika!" fór vandvirknislega að öllum störf- urinn innan háskólkns helst til Þetta sýndi mjer inn í sjeraUra sínnm og gekk naumast frá þröngur. — Eftir öllu skapferli Harald. Hann var ekki að hugsa'nokkru máli öði-uvísi, en hafa gjör- hans var hann kjörinn til þess það, hvað þá heldur að óska þess, skoðað það áður. Þetta gerði gáfur að ganga fram fyrir fjöldann og að jeg færi á verri staðinn, þótt'hans djúpar og sterkar. Hann var beita þar sínu mikla áhrifavaldi.' jeg væri svona efagjarn. Þvert vísindamaður að eðli til. Hann ljJ1M'''VBr,B5S'{Sé' VanSt ^VÍ ekM flJÓtt' °g halYa\Á stórum orustuvelli var hann á móti; hann ætlaði að leiða mig'hafði það, sem hverjum fræðara Nl^fi^T^r' ' ' liafði meira fyrir flestu, sem^á sínum rjetta vettvangi. Og þó í allan sannleika og trúði því, að er fyrst og fremst nauðsynlegt: hann gerði, en alment er vitað., að hann fengist við forn fræði, hann yrði þess megnugur; enda brennandi þekkingarþorsta sjálfur, Bitnaði þetta á starfskröftum' var þó áhugi hans í nútímanum. trúði hann staðfastlega á eilífa 'lifandi áhuga og sterkan vilja til Xristjánsson) kl. 8,45 Hljóðfæraslátt- Sat \ Lærða skólanum. " frá H?tel ls,and- i Var reynsla mín sú sama í „Nova" fór hjeðan í gíBr, vestur bæði skiftin. Hann var alveg^ó- ¦°e norður um land, til Noregs. Meðal venju mikill kennari, bæði stór- Wþega voru: Rjgurður Lúðvígsson, um fróður í fræðigreinum þeim, ^ónas Jónsson, Bragi Ólafsson, Lára er hann kendi> mikilvirkur í ag. '"ónsdóttir, Herdís Jónsdóttir. Lilja , fe * i'a.t- Tvr • 4. -a n„'„ AAtt drattum, nakvæmur í niðurskip- Plgurðdrdóttir, Margrjet Halldorsdott- " ' * k Sigurbjorg Bogadóttir, Soffía Jó- ™ og umfram alt gæddur kveikj- ^nnesdóttir o. fl. andi 'áhúga og málsnild. | Vandvirkni hans var undan- Ailþingi. I Ed. var stuttur fundur. , . . , TT ... b„+ \ - w * ,- teknmgarlaus. Hann vann ekki ^etrunarhus og letigarður, sem nu °. Peitir vinnuhæli, var samþykt sem lög svo smatt verk, að hann ekki Ni Alþingi. Embœttaskipnn í Reykja- legði í það mikla vinnu. Honum Pk til Nd ?*ldur áfram í dag.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.