Morgunblaðið - 01.02.1944, Blaðsíða 11

3>riðj udag'ur 1. febrúar 1944.
JfORGUNBLAÐIÐ
11
yícki mm
leitaði að svefnlyfjum í bað-
herbergi Bobbie, en sjer til mik
illar undrunar fann hún ekk-
ert þessháttar þar.
Morgunsloppur hans njekk
hjá dyrunum; hann var úr
hvítu Shantung-silki með svört
um bryddingum og svörtu
fangamarki á brjóstvösunum.
Einkar smekklegur og dýr,
hugsaði Helen háðsk. Hana
klígjaði jafn mikið við flíkinni
og Bobbie sjálfum. Hún gætti
þess vel að snerta hana ekki
um leið og hún fór út. Hún
hjelt til svefnherbei gis síns og
byrjaði að afklæðast.
,,Það er þegar kominn nýr
-^aguf“, hugsaði húu. „Jeg get
sofið í allan dag og skipið íer
á morgun“.
Hún lagðist út af og dró á-
breiðuna upp undir höku. Það
er sagt, að Hong Kong sje fög-
ur borg. Ekki eins skemtileg
og Shanghai þó. Skemtileg
borg Shanghai? Hversvegna
fær maður aðeins deyfingarlyf
á skurðarborðinu? Svefnmeðal,
ef þjer vilduð gera svo vel. —
Jeg þarf að sofna. Jelena ve.’ð-
ur að fá svefn. Jeg skal biðja
þýska lækninn um eitthvað
svæfandi. Ef til vill er Bobbie
á þeirri grænu grein með
nautnalyfin sín. Frank. Aldrei
framar Frank. Hefi engan vilja
lengur. Þreytt. Ágætt. Frank.
Svefn.
XV.
í tvo daga hafði Yoshio
Muráta setið auðum höndum á
trjestólunum hringinn í kring-
um neðstu hæð hótelsins og
virt fyrir sjer kínverskar her-
sveitir, sem streymdu frá
North Station. Á nóttinni
skrölti í dyrum og gluggum,
þegar stórar herflutningabif-
reiðir óku fram hjá, hlaðnar
hermönnum. Hann gat ekki
sofið fyrir hávaðanum. Honum
fanst hálfpartinn, ag hersveit-
ir þessar væru ekki nándar
nærri eins illa vopnum búnar
og Japanar vildu vera láta.
Tímarnir höfðu breyst síðan í
Manschúríu-styrjöldinni, þeg-
ar ógerningur var að þekkja
kínverska hermenn frá kín-
verskum ræningjum.
Síminn var í megnasta ó-
lagi. Hótelstjórinn, tortrygg-
inn, geðillur og gramur vegna
tjónsins, sem hann beið, vegna
þess að japönsku hershöfðingj -
arnir voru svo óforsjálir að
láta styrjöldina breiðast til
Shanghai, var hættur að segja
nokkuð nema góðan daginn og
góða nótt. Hvað herra Endó
snerti, var Yoshio smeykur við
hann. Hr. Endó var altof bjart-
sýnn. I frásögn hans hafði
hlutverk Yoshio virst ofur auð
velt; en Jelena hafði ekkert
gert, ekkert af þvf, sem hr.
Endó spáði að hún myndi gera.
Sjerhver tilraun hans til að
vekja athygli hennar á hinni
dularfullu skjalatösku, sem
innihjelt uppdrættina, hafði
mishepnast. Yoshio var ekki
viss um, hvoru væri um að
kenna, klaufaskap hans eða
kæruleysi hennar. Jelena hefir
breyst mjög mikið, hugsaði
hann hugsjúkur. Hún hafði
bi'éyst úr töfrandi franskri
stúlku í kalda, óvingjarnlega
enska hefðarfrú. Það var ó-
mögulegt að minna þessa nýju
Jelenu á samvistir þeirra í
París. Hann klæddi sig, ók til
Shanghai-hótelsins, slæptist í
anddyrinu, lenti í neti Madame
Tissaud, beið, sat fyrir Jelenu,
lagði á ráðin, drakk te, drakk
einnig whiský, til að öðlast
aukinn kjark. Hjelt enn áfram
að bíða. Jelena ljet ekki sjá
sig. Hann símaði til herbergja
hennar úr símklefanum í and-
dyrinu, en hún sendi þjónustu-
stúlku sína í símann í stað þess
að koma sjálf. í örvæntingu
fór Yoshio og keypti blóm,
rauðan dverghlyn og þrjár
hvítar orkideur, alt í flatri,
ferhyfndri skál. Jelena veitti
honum enga viðurkenningu.
Yoshio ók aftur til hótels síns.
Um kvöldið sat hann á svöl-
unum og beið — eftir engu.
Torgið fyrir framan hótelið
| var morandi af hermönnum,
. herflutningabifreiðum, byssu-
! stingjum, hrópum, köllum og
hlátrasköllum. Jeg hefi beðið
ósigur, hugsaði Yoshio. Þegar
hann var búinn að segja þá
setningu þúsund sinnum við
sjálfan sig, var hann reiðubú-
inn til að fremja sjálfsmorð.
Sjálfsmorð er sú rjetta hegn-
ing handa manni, sem falið
hefir verið ábyrgðarmikið
starf, en reynist ófært um að
leysa það af hendi. Auk þess
var miklu einfaldara og auð-
veldara að fremja sjálfsmorð,
en að láta hr. Endó sjá sig. Því
hvíslaði að minsta kosti hin
japanska sál hans að honum í
mörgum eintölum. Óttinn við
að lifa og hugrekkið til að
deyja eru mjög nátengd í jap-
önsku sálarlífi — svo nátengd,
að þau eru næstum eitt og hið
sama. Yoshio Murata að minsta
kosti var svo hræddur við að
játa ófarir sínar fyrir hr. Endó
og snúa síðan aftur til síns leið
inlega og tilbreytingarlausa
lífs sem eiginmanns, án þess að
hafa getið sjer þá frægð, sem
starfið hefði getað veitt hon-
um, að hann hugsaði með eft-
irvæntingu til dauða síns. Eft-
ir nokkra íhugun ákvað hann
að skera á slagæðina í baði;
það var ekki sjerlega hetju-
lefeur, en að sama skapi kvala-
laus dauðdagi. Hann varð að
dsu að hinkra örlítið við, því
að á þessum tíma var almenn-
ingsbaðklefinn á Myako-hótel-
inu stöðugt upptekinn. En
hann var þegar búinn að skrifa
foreldrum sínum, og var köm-
inn í bláan og hvítan slopp og
búinn að velja sjer nýtt, beitt
rakblað.
Það var barið að dyrum
hans, og ólundarlegur þjónn
afhenti honum brjef. Yoshio
brosti meðan hann las það, en
honum rann kalt vatn milli
skinns og hörunds.
„Háttvirti vinur.
Leyfið mjer að láta í ljósi
hin miklu vonbrigði, sem það
hefir valdið mjer að heyra ekk
ert um, hvernig ilmjurtin, sem
við töluðum um um daginn,
blómgast. Vinir okkar treysta
algerlega ráðdeild yðar og eru
sannfærðir um, að yður takist
að yfirstíga hvern þann erfið-
leika, sem loftslag Shanghai-
borgar kann að valda í rækt-
un þessarar göfugu plöntu. Jeg
bið yður að svala forvitni
minni með skjótu svari, þar
sem ýms vandkvæði eru á því,
að geta notgð símann um þess-
ar mundir, þá sting jeg upp á,
að þjer heiðrið óverðugt hús
mitt með- návist yðar í fyrra-
málið, og þá er jeg viss um, að
þjer hafið aðeins góðar frjett-
ir að færa mjer. Jeg vona, að
yður líði vel.....“
„Stúlkan bíður eftir svari“,
sagði þjónninn. Nú fyrst tók
Yoshio eftir japanskri stúlku í
Evrópuklæðum, sem stóð á
ganginum fyrir framan dyr
hans og virti hann fyrir sjer,
meðan hann las brjefið. „Sæl-
ir“, sagði hún og brosti um
leið og hann leit á hana.
„Sælar“, svaraði hann ann-
ars hugar. Hann las brjefið yf-
ir aftur. „Þjer vilduð kannske
'>eu svo góðar að bíða á gang-
x um, meðan jeg svara brjef-
inu“, sagði hann vandræðaleg-
ur. En unga stúlkan kom inn
Og lokáði dyrunum fyrir nef-
inu á þjóninum. Yoshio sveip-
aði þjettar um sig morgun-
sloppnum.
„Hafið þjer farið út í dag?“
spurði hún formálalaust.
„Nei“, svaraði Yoshio hik-
andi.
„En þjer eigið eftir að fara
út. Þjer munuð -verða undr-
andi. Það er varla þverfótað
fyrir varðmönnum og her-
rnönnum". Hún hafði talað
ensku allan tímann, hina al-
gengu ensku mállýsku Amer-
íkana í Kína.
„Er það?“ sagði Yoshio.
„Sannarlega. Þjer munuð
þurfa vegabrjef til að komast
ferða yðar. Hjer er það. Gerið
Kongsdæturnar
frá Hvítalandi
Æfintýri eftir Jörgen Moe.
„Jæja“, sagði maðurinn, herra fuglanna, „þá verð jeg
víst að lána þjer skíðin mín, svo þú komist til bróður
míns, sem hefir vald yfir fiskunum í sjónum, en hann
er nú tvö hundruð mílur hjeðan. Þú skalt spyrja hann, en
gleymdu ekki að snúa skíðunum við aftur“.
Konungur þakkaði og steig á skíðin, og þegar hann var
kominn til þess, sem var herra fiskanha í sjónum, sneri
hann skíðunum við og þau á harðaspretta sína leið til
baka.
Maðurinn kallaði á fiskana, en enginn vissi neitt, fyrr
en kom æfagömul gedda, ’ sem ætlaði aldrei að koma,
hvernig' sem maðurinn bljes í hornið. En þegar hann
spurði hana, sagði hún: „Jú, þar kannast jeg vel við mig,
því jeg hefi verið í tjörninni þar í hallargarðinum í tíu
ár. Og í gær heyrði jeg að drotningin þar, sem misti kon-
unginn sinn út í buskann, ætli að gifta sig á morgun“.
„Fyrst svoná er“, sagði maðurinn, „þá skal jeg kenna
þjer ráð. Hjerna úti í mýri einni eru þrír bræður. Þeir
hafa staðið þar í hundrað ár og flogist á um hatt, kápu
og stígvjel. Hver, sem hefir þetta þrent, getur gert sig
ósýnilegan og óskað sjer hvert sem hann vill. Þú getur
sagt þeim að þú ætlir að reyna að sætta þá og dæma milli
þeirra, eftir að þú hafir reynt hluti þá, sem þeir eru að
berjast um“,
Jú, konungur þakkaði fyrir sig, og gerði eins og honum
var ráðlagt. „Hvað er það, sem þið eruð altaf að fljúgasf
á um?“ spurði hann bræðurna. „Lofið þið mjer nú aðs
reyna þessa hluti, sem valda ykkur svo miklum deilum
og svo skal jeg dæma milli ykkar“. Þetta vildu þeir mjög
gjarna, en þegar hann var kominn í stígvjelin og kápuna
og búinn að setja upp hattinn, sagði hann: „Þegar við
hittumst næst, skuluð þið fá að heyra dóminn“, og með
það óskaði hann að^hann væri kominn af stað.
Meðan hann þaut áfram í loftinu, hitti hann Norðan-
vindipn.
„Hvert ætlar þú?“ spurði Norð^jjvindurinn.
„Til Hvítalands“, sagði konungur, og svo sagði hann
Norðanvindinum allt, sem borið hafði við.
„Jæja“, sagði vindurinn, „þú verður víst fljótari í för-
Hans, þýskum kaupmanni,
var sagt, að síminn yrði tekinn
af honum, ef hann tæki ekki
aftur það, sem hann sagði í sím
ann við mikilsmetna ungfrú í
Berlín. — Hans vildi ekki með
nokkru móti missa símann.
Heldur vildi hann brjóta odd af
oflæti sínu. Hann hringir því til
ungfrúarinnar og eftirfarandi
samtal fór á milli þeirra:
„ Þetta er Hans kaupmaður.
Eruð það ekki þjer, ungfrú
Halter, sem jeg tala við?“
„Jú“.
„Þjer munið, að jeg reiddist
við yður í morgun í símanum
og sagði yður að fara til hel-
vítis“.
„Já“.
„Jæja, það er best að koma
að efninu strax. Farið þjer
þangað ekki“.
★
Rut: — Jég átti einu sinni
unnusta líka.
Rósa: — Hvernig fórstu að
missa hann?
Rut: — Jeg giftist honum.
★
Sá, sem formælir föður og
móður, á hans lampa slokknar
í niðamyrkri.
★
„Hversvegna fórstu að rífast
við Konráð?“
, Hann bað mín af tur í nóit
sem leið“.
„Já, en elskan mín, hvern-
ig geturðu reiðst honum,
þótt hann geri það?“
„Jeg hafði játast honum í
fyrrinótt“.
★
„Þú veist, að þú ert ekki ó-
lagleg stúlka“.
„Oh, þú myndir segja það,
jafnvel þó þjer fyndist það
ekki“.
„Þá er jafnt á komið með
okkur. Þjer myndi finnast það,
jafnvel þó jeg segði það ekki“.
★
Faðirinn: — Og þjer hald-
ið, að þjer getið látið dóttur
mína fá alt, sem hún þarfnast.
Biðillinn: — Já, hún hefir
margoft sagt, að hún þarfnað-
ist aðeins mín.
★
—Jeg get ekki selt kúna og
fengið mjólkina. (Skoskt).
Hann: — Mig hefir langað
til að spyrja þig að nokkru í
heila viku.
Hún: — Og jeg hefi haft
svarið til í heilan mánuð.
★
— Ef þjer hættið ekki að
prenta gamansögur um Skota,
hætti jeg alveg að fá blaðið
yðar lánað, skrifaði maður frá
Aberdeen ritstjóra einum.
★
Frú Sigríður: — Mundi eig-
inmaðurinn þinn eftir hjúskap
arafmælinu ykkar í ár?“
Frú Guðrún: — Nei, jeg
minti hann á það í janúar og
júní og fjekk tvisvar sinnum
gjafir frá honum.
★ „
Billi: — Geta kvenmenn
nokkurntíma þagað yfir leynd-
armáli?
Gunnar: — Það held jeg. —•
Konan mín og jeg vorum búin
að vera gift í nokkra mánuði
áður en hún sagði mjer nokk-
uð af sínum — og mínum líka.
★
— Jeg er bjáni, jeg elska alt,
sem er gott.