Morgunblaðið - 05.02.1944, Blaðsíða 4

4
M O l í Cí U >f B L A Ð I Ð
Laugardagur 5. febrúar 194.4
Eldfnstir steinar
1” 1 y2” 2” og LEIR
fyrirliggjandi.
Á. Einarsson & Fuuk
<$x$^x$x$x$>^x$x$<$>$x$x$x$x$x$>$x$x$x$x$x$x$x$^x$x^$x$x$x$x$x$>$x$x$x$x$^x$x$x$x$$x$x$x$^>
IMokkrar stúikur
á aldrinum 17—22 ára verða teknar til náms
við langlínuafgreiðslu hjá Landssímanum.
Umsækjendur verða að hafa lokið prófi við
gagnfræðaskóla, verslunarskóla eða kvenna-
skóla, eða hafa samsvarandi mentun.
Áhersla er meðal annars lögð á skýran
málróm og góða rithönd.
Eiginhandarumsóknir sendist ritsímastjór-
anum í Reykjavík fyrir 10. febr. næstk.
$x$x$x$x$>$x$x$x$$>$>^$>$>$x$x$$x$x$x$<$x$x^<$x^$x$x$x^<$>$x$x$x^<$x$x$x$x$x$x$x$x$x$x$x$x$x
KEÐJUR
1/4” _ 5/16” — 11/16” — 3/4”
aðrar stærðir væntanlegar bráðlega.
Boltajárn, galv. 1/2” & 5/8”.
Hnoðhríngir galv. U2” — 5/8” — 3/4”.
Hálfsivalt járn, galv. 1U2”x3/8”, 2”x1Á>”.
Skipasaumur, galv. lVi“ til 7”.
Plötublý 1 — 1 V-i — 2 m/m.
Verslun 0. Ellingsen h.f.
<$X$x&$x$X$<$X$X$X$X$X$X$<$X&<§xfr$X§x$X$X$X&<$X$X$*$X$X$x$x$X$>$X$X$X$X$X$X$x$»$X$><$XiX$»$X$xS,
jVERSLUN
í fullum ’gangi
við eina af aðalgötum bæjarins til sölu
nú þegar.
Tilboð merkt „1234“ sendist til afgr-
blaðsins fyrir laugardagskvöld.
f
IVIinningarorð um
Sigurð V. Pálmason
Fæddur 25. nóv. 1894. Fórst með togaranum Max Pembertbn“ 11. jan. 1944.
Verkstæðispláss
fyrir trjesmíði, óskast nú þegar. Má vera utan við
bæinn. Tilboð sendist Morgunbl. fyrir mánudags-
kvöld. merkt „Trjesmiður“.
MIKIÐ úrval er nú aftur komið af:
LOFTSKERMUM,
BORÐLAMPASKERMUM,
LESLAMPASKERMUM.
SkermabúÖin
Laugaveg 15.
Best ú auglýsa í IMorgunblaðinu
MYNDIR löngu liðinna
stunda sækja að við fall þessa
vinar míns. Þær líða hjá eins og
draumsýnir. Hugurinn kyrrist
við atvik fyrir rúmlega þrjátíu
árum.
Ain byltist illfær í leysingu,
skellur yfir eyrar. Niður að
henni ríður piltur um ferm-
ingu. Módílóttur hundur eltir,
lítur óandi á straumbrotið og
síðan vin sinn á þeim jarpa, og
ólmur hesturinn vill hörfa frá,
en fær ekki. Yfir um skal.
Drengurinn lætur hundinn
stökkva á rist sjer og þaðan á
lend þeim jarpa. Þessu tekur
Jarpur vel og hlíðir nú stj rku
taumhaldi vinar síns. Eftir
nokkur andartök stökkva tveir
af baki á bakkann hinum meg-
in og Jarpur hristir sig alvot-
ur. Jeg nálgast með nokkurri
aðdáun, spyr að heiti og segi:
„Því ljestu ekki hundinn
synda?“ Drengurinn svaraði:
„Hann er vinur minn“.
Drengurinn hjet Sigurður
Pálrúason og var þremur árum
eldri en jeg. Sigurður var fædd
ur 25. nóv. 1894 á Breiðabóli í
Skálavík ytri í Norður-ísa-
fjarðarsýsíu, næstyngstur 12
sys^ina. Foreldrar voru Pálmi
Bjarnason bóndi og Kristín
Friðbertsdóttir kona hans.
Æskuár okkar liðu við al-
genga sveitavinnu og leiki ó-
krenktra barna. 18 ára fluttist
Sigurður með foreldrum sínum
til Bolungarvíkur. Þangað fór
jeg einnig úr Skálavík, svo við
áttum marga samverustund
eftir sem áður.
Stundaði nú Sigurður smið-
ar og átti ekki langt eftir að
ljúka því námi, þegar sjó-
menskan tók allan hug hans.
Frá 1916, er hann fyrst fór há-
seti á togara, stundaði hann
sjóinn óslitið til dauðadags.
Nokkru eftir tvítugt var hann
bátsformaður í Bolungarvík
um skeið og elstur okkar allra
á bátnum. Vel fór honum það
úr hendi sem annað.
I herbergi Sigurðar í Bol-
ungarvík tókust upp kvöldvök
ur ungra manna á veturna, þeg
ar ótíð var og landlegur. Við
sátum þar margt dimmviðris-
kvöld og hríðarnótt, þegar veð-
urdrunur hvinu uppi í fjalls-
hyrnunum. En inni birti upp.
Oftast voru lesin ljóð. Stephan
G. Stephansson skipaði önd-
vegi. Lestúr Sigurðar var stilt-
ur og fastar áherslurnar, hann
braut efnið til mergjar. Rammi
slagur var stundum látinn
glymja. Jón Hrak gat risið þar
frá dauðum. Illugi útlagi í
Grímsey birst og Ingjaldur í
Hergilsey. Síðan höldum við
Sigurður þeirri venju að vaka
saman eina nótt á ári til þess
að „auka degi æfiþátt“, eins og
hann kallaði það eftir vísu, sem
hann unni;
„Það eriholt að hafa átt
heiðra drauma vökunætur,
sjeð með vinum sínum þrátt
sólskinsrönd um miðja nátt,
aukið degi æfiþátt,
aðrir'þegar stóðu á fætur“.
Þannig lengdi Sigurðux Jíf
sokknú, heldur hnattasundið
ósiglandi, sem skáld Iferðaloka
hugði aðskilja veraldir, og þó
að jeg hafi enga trúarskoðun
um það, sem er handan marka
lífs og dauða, er mjer fróun að
kveðja hann með kveðjunni,
sem hann sjálfur hafði yfir hið
hinsta sinn við móðurknjen:
Háa skilur hnetti
himingeimur.
Blað skilur bakka og egg.
En andar sem unnast, %
fær aldreigi eilífð að skilið.
H. J.
sitt, sem átti að fá hinn skjóta
endi 11. janúar s.l. Jeg held,
að minning hans gleymist eng-
um, sem þektu hann vel, og
minnisstætt er mjer, þegar
hann hafði yfir þessi orð:
Anda sem unnast,
fær aidregi
eilífð að skilið.
Móðir' Sigurðar lifir, 86 ára
gömul og heíir nú mist hið
áttunda af börnum sínum. Hún
er allvel ern.
Árið 1920 hóf Sigurður sam-
vistir við heitmey sína, Gróu
Halldórsdóttur. Fyrstu árin var
heimili þeirra í Bolungarvík,
en frá 1926 í Reykjavík. Stúlku
mistu þau vorið 1940. Og 17.
jan. veturinn eftir andaðist
kona Sigurðar 39 ára að aldri.
Eftir lifa 5 börn á æskuskeiði.
Heimili þeirra var hamingju-
samt og bar ei skugga á til
hinstu stundar. Eitt var til
marks um trygð hans. Eftir Iát
konunnar ljet hann stöðugt
standa hvern hlut á heimilinu
eins og hún skildi við hann.
Fastlyndi þessa dula manns
var í samræmi við hóglátt þrek
hans, vissi jeg hann hverjum
manni afrendari. Innan undir
kufli hversdagsþurleiks var
hann allra manna ljýfastur,
hlýr og barngóður með afbrigð
um.
Seinast þegar Sigurður
kvaddi mig, fanst mjer í orðum
hans ákveðið hugboð um, að
fundir okkar yrðu fáir eftir
það. I ugg hans var ekki æðra,
en nokkur köld íhugun.
Geta má nú þess, að sterkan
hug hafði hann á því, eins og
fleiri sjómenn, að kröfunum
úm ,ný og fulILomnari skip
yrði sem fyrst framgengt.
En jafnskjótt og leystar eru
landfestar, gleyma sjómenn
ugg sínum, og svo segir í
Rammaslag:
Ljettum gang um græði svíf,
gleymi angri mínu,
þegar hangi um hel og líf
haf, í fangi þínu.
Legðu barminn alvot að
aftanbjarma gljáa.
Strjúktu harm úr hjaríastað,
hrönnin armabláa.
Skip þeirra 29 hvarf í djúp-
ið. Við hármi er sefun góðs
drengs að minnast. Nú er það
ekki eins og fyrr svarrandi sjór
inn einn, sem skilur að, sá sem
Rammaslaginn slær yfir hinum
Skutu bílstjóra
brúðkaupsgedanna
Frá norska blaðal’ull-
trúanum.
XÝLEGA gerðist eftirfar-
andi atburður í Álasundi. Ber
hann vott um þa.ð, hve ]>ýsk-
ir herinenn þar eru orðnir
taugaveiklaðir.
Það var að kvöldi til. Múg-
ur manna safnaðist saman við'
pósthúsið. Þýskir hermenn
stóðu með byssur utan um
þrjá Norðmenn, sem stóðu með
upprjetta handleggi á götunni.
Rjett hjá lá maður á götunni,
er skotinn hafði verið tii
bana. Það var þýskur her-
maður. Ilann fjell fyrir ]>ýsk-
um skotum.
Um kvöldið höfðu Þjóð-
verjar leitað áð grunnsamLeg-
um bíl. Varðmenn þeir er
þarna voru höfðu komið auga
á bíl, sem kom ]>ar, og haldið
að hjer væri um þann grun-
samlega að ræða. Þei>- skutu
á bílinn og hittu einn landa,
sinn, sem einmitt hafði verið
í hvarfi við bílinn.
En Þjóðverjarnir lijeldu,
að farþegar í bílnum Uefðu
skotið þenna landa þeirra.
Bílstjórinn gat rjeít stöðvað
bílinn áður en hann fjell dauð
■ur frain á stýrið. ITann fjekk
skot í bakið.
| 1 bílnum voru þrir brúð-
lcaupsgestir, sem ekkert höfðu
jgert af sjer. Þeir höföu ver-
ið sendir til að sækja fiðlu,
“sem átti að nota í brú.ðkaup-
inu, cr Þjóðverjar tóku þá
fasta með þessum hætti og
drápu bílstjóra þeir.ra.
Bardagar í Vestur-
Bosniu.
London í gærkveldi. —
Tilkynningin frá Tito hers-
höfðingja í dag segir að Þjóð-
verjar sjeu nú að endurskipu-
leggja heri sína í Jugoslaviu og
sjeu bardagar háðir víða um
landið, en aðallega þó í Vestur-
Bosniu, þar sem Þjóðverjar
beita fyrir sig brynvörðum
járnbrautarlestum, til þess að
reyna að gera við járnbrautir,
skæruliðarnir höfðu áður
i , -
^sprengt i loft upp. I síðustu
,Sókn Þjóðverja er álitið, að um
3000 skærúliðar háfi fállið.
--- Reuter. .