Morgunblaðið - 18.03.1944, Blaðsíða 8

8
MORGUNBLAÐIÐ
Laugardag'ur 18. mars 1944.
1
Iðnaðarmenn i Vestmannaeyjum
t mótmæla fiskibátakaupum
Afgreiðsla fána-
málsins á Alþingi
Minningarorð um
Ingileif Ólafsson
Frá frjettaritara vorum
í Vestmannaeyjum.
AÐALFUNDUR Iðnaðar-
mannafjelags Vestmannaeyja
var haldinn í fyrra mánuði. Á
fundinum var eftirfarandi sam-
þykt einróma:
„Aðalfundur Iðnaðarmanna-
fjelags Vestmannaeyja mótmæl
ir eindregið þeirri ráðstöfun
ríkisstjómarinnar að keyptir
verði tilbúnir fiskibátar frá út-
Iöndum“.
♦
Stjórn fjelagsins var falið að
koma ofanritaðri samþykt til
rjettra aðila með eftirfarandi
greinargerð:
„Það hefir verið upplýst af
.. háttvirtri ríkisstjórn og Alþingi
nú í vetur, að trjeskip, sem
■ bygð væru utanlands, væru að
miklum mun ódýrari en sams-
konar skip bygð hjer á landi,
og skal því ekki mótmælt. En
ef háttvirt stjórn og þing vildu
. hlúa að innlendUm iðnaði eins
og aðrar menningarþjóðir gerðu
fyrir yfirstandandi styrjöld,
bæði með afljettingu tolla af
hráefni og meir að segja með
opinberum styrkjum, mundi
vera hægt að lækka byggingar-
kostnað skipa hjer á landi og
auðvitað alla aðra iðnaðarfram-
■ leiðslu í landinu að miklum
mun. Á öllu efni til skipabygg-
j ifjga er nú svo geysilegt farm-
gjald, að það er um þrítugfalt
1 við það, sem var fyrir yfirstand
andi styrjöld. Þar við bætist
svo, að tollur er reiknaður af
þessu háa farmgjaldi að und-
antekinni eik. Liggur því í aug
um uppi, hve vara, sem fram-
leidd er hjer á landi, hlýtur að
verða dýr með þessu móti. í
sambandi við þetta skal bent á,
að skip, sem smíðuð er utan-
lands, eru að öllu leyti toll-
frjáls, bæði skip og vjel, og sýn
ir þetta, hvernig samræmið er
í þessu efni. Tvö mótorskip,
sem smíðuð voru hjer í Vest-
mannaeyjum síðastliðið ár,
voru um 50 tonn hvert og kost-
uðu um kr. 400.000,00, eða um
8 þúsund krónur tonnið. Tollur
og farmgjöld af efni og vjelum
í þessi skip var um 2000,00 kr.
á smíðaða smálest. Ef háttvirt
þing og stjórn vildu ljetta toll-
um af timbri, járni og vjelum,
sem til skipabygginga þarf, og
lækka að mun farmgjöld á
á sama, er öllum ljóst, hve mik-
ið það myndi lækka byggingar-
kostnað hjer á landi og meira
samræmi myndi þá skapast á
verði innlendra og útlendra
skipa. Þar að auki sýnist engin
ástæða vera til þess, að skip,
sem smíðuð eru erlendis, skuli
ekki vera tolluð inn í landið
eins og önnur innflutt vara.
Þótt innlend skip yrðu, samt
sem áður, eitthvað dýrari en
útlend, myndi það samt sem
áður verða hagur fyrir þjóðina
í heild, að skip væru smíðuð
innanlands, þegar tekið er til-
lit til þess að fjölda iðnaðar-
manna, sem nú hefir sína lífs-
afkomu af þessari iðn, en sem
mundu verða atvinnulausir um
ófyrirsjáanlegan tíma, ef það
ráð verður tekið að láta byggja
fjölda skipa erlendis. Þessir
menn, sem myndu missa at-
vinnu sína, verða þó að lifa á-
fram með skyldulið sitt og þá
auðvitað ekki af öðru en opin-
berum styrk. Gæti það orðið
töluverður útgjaldaliður fyrir
hið opinbera og hætt við, að
hagnaðurinn af erlendum skipa
kaupum myndi þá verða lítill
fyrir þjóðarbúskapinn. Það ætti
að vera oss Islendingum metn-
aðarmál að vera sjálfbjarga á
sem flestum sviðum, og finst
oss ekki fara vel á því að vera
að undirbúa lýðveldi landsins
á sama tíma og unnið er að því
að leggja iðnaðinn í landinu í
rústir. En því teljum við að
stefnt sje að með stórkostleg-
um innflutningi á iðnaðarvöru
sem hægt er að framleiða í land
inu“.
Á aðalfundinum voru þessir
menn kosnir í stjórn: Guðjón
Scheving, málarameistari, for-
maður, Björn Sigurðsson, trje-
smiður, ritari og Oddur Þor-
steinsson, skósmíðameistari,
gjaldkeri. Meðstjórnendur voru
kosnir Ólafur St. Ólafsson, for-
stjóri og Óskar Kárason, múr-
arameistari.
ALGERT samkomulag varð
á síðasta Alþingi um afgreiðslu
þingsályktunartillögu þeirra
Gunnars Thoröddsen og Sig.
Bjarnasonar um meðferð fán-
ans og undirbúning löggjafar
um hann.
Var þingsályktunartillagan
endanlega samþykt þannig:
„Alþingi ályktar að lýsa yfir
þeirri ósk og beina þeirri á-
skorun til allra landsmanna, að
efld sje og aukin notkun ís-
lenska fánans og virðing fyrir
honum sem tákni hins íslenska
þjóðernis o'g fullveldis.
Alþing ályktar að fela ríkis-
stjórninni:
að hvetja bæjarstjórnir,
sýslunefndir og hreppsnefndir
um land allt og fjelög og fje-
lagasamtök, er vinna að menn-
ingar- og þjóðernismálum, til
þess að beita áhrifum sínum i
þá átt, að sem flest heimili,
stofnanir og fyrirtæki eignist
íslenska fána, komi sjer upp
fánastöngum og dragi íslenska
fánann að hún á hátíðlegum
stundum,
að hlutast til um eftir föng-
um, að jafnan sje fáanlegt í
landinu við sanngjörnu verði
nægilegt af fánastöngum, efni í
fána og fánum í rjettum hlut-
föllum og rjettum lítum, og sje
þetta gert m. a. með samninga-
umleitunum við verslunarsam-
tök landsmanna og með því að
veita nauðsynleg innflutnings-
og gjaldeyrisleyfi í þessu skyni,
að gefa út tilkynningu um
fánadaga, þ. e. þá hátíðisdaga
ársins, sem sjerstaklega er ósk-
að, að allur landslýður dragi
fána að hún,
að vinna að undirbúningi
löggjafar um íslenska fánann
og leggja frumvarp til fánalaga
fyrir Alþingi, er það kemur
næst saman.
Ríkisstjórninni er heimilt að
verja fje úr ríkissjóði íil að
standast kosthað við fram-
kvæmd þessarar þingsályktun-
ar“.
BEST AÐ AUGLÝSA 1
MORGUNBLAÐINU
HANN var fæddur 17. apríl
1852 og var þannig nærri 92
ára, er hann ljest, 9. þ: mán.
Voru foreldrar hans Ólafur
Sveinsson, bóndi að Eystri-
Lyngum í Meðallandi, og kona
hans, Guðrún Bjarnadóttir. —
Voru þau af góðum bænda-
ættum austur þar. Ingileifur
var lengst af í vinnumensku
eða lausamensku, en nokkur ár
bjó hann búi sínu að Skurðbæ
í Meðallandi og síðar að Rof-
um. Árið 1881 gekk hann að
eiga Þórunni Magnúsdóttur frá
Ytri Lyngum. Hún andaðist
1941. Þeim varð sex barna auð-
ið. Tvö þeirra, Jón útvegsbóndi
í Vestmannaeyjum, og Guðrún
ljetust úr spönsku veikinni
1918. Fjögur eru á lífi, Elín, í
Vesturheimi, Magnús, búsett-
ur í Vík, Ólafur, útvegsbóndi
í Vestmannaeyjum, og Kristín,
ljósmóðir, ekkja hjer í bænum.
Ingileifur var maður fi'íður
sýnum, ekki mikill vexti, en
svaraði sjer vel. Hann var um
alla hluti snyrtimenni, prúður
og stiltur vel.
Af annálariturum verður
Ingileifur sjálfsagt ekki talinn
með stórmennum sögunnar. —
Varð og enginn hjeraðsbrestur,
er hann andaðist, á tíræðis-
aldri. Allt um það var hann
hinn nýtasti maður, tryggur og'
vandaður til orðs og æðis.Hann
var iðjumaður mikill, og fjell
honum aldrei verk úr hendi, alt
fram til síðustu daganna, sem
hann lifði. En hann var einn
þeirra iðjusömu manna, sem
ekki sjá mjög til launa, en telja
það ljúfa skyldu og sjálfsagða
dygð að vera sistarfandi með
árvekni og trúmensku, 'Starfs-
ins vegna, og þeirra, sem unnið
er fyrir. Er auðugt hvert þjóð-
fjelag, það er margt á slíkra
manna.
Engan óVin held jeg, að Ingi-
leifur hafi átt, enda vissi jeg
hann aldrei leggja illt til
manna nje málleysingja. Hann
varð ekki auðugur af þes^a
heims mammoni. En hann átti
gott og örlátt hjarta. Eru ó-
taldar gjafir hans og margur
greiði til vina hans og nauð-
leytamanna. Enn munu og' Vík
urmenn minnast þess, er hann
á gamals aldri vann með öðr-
um verkamönnum að smíði
Víkurkirkju og gaf kirkjunni
alla vinnu sína að því húsi.
Ingileifur var friðsamur
maður, og var það að vonum!
að ekki stæði um hann mikill
styr um dagana. Hann barst og
ekki á nje hafði hátt um sig
eða sína hagi. Ýms mæða steðj
aði þó að honum, og verður
þess ekki frekar getið hjer. •—
En hann var og á marga lund
gæfumaður. I elli sinni hlotn-
aðist honum sú hamingja, að fá
að dveljast á heimili dóttur
sinnar, sem var augasteinn
hans og eftirlæti. Naut hann af
henni hinnar ástúðlégustu um-
önnunar. Þar andaðist hann
fagran hlýviðrisdag. Hlær Góu
þeyrinn andaði úti fyrir og inn
um gluggann hans lagði hóg-
legan andvarann, sem strauk
honum vangana. Við rekkju
hans sat dóttir hans, vættí á
honum varirnar og svalaði
heitu enni hans. Og -rannig leíð
hann út af, eins og ljós, sem
logár út af og slokknar. Slíkt
mun hann hafa óskað sjer and-
lát sitt.
Hann kaus að mega hvila í
Víkur-kirkjugarði, þar mun
hann verða greftraður í dag.
Þar er kyrt og sólarsýn fögur,
Er það hvílurúm honum sam-
boðið, hinum veglúna erfiðis-
manni, sem jafnan ástundaði
,,án löst að lifa“.
Vinur.
X - 9
ía3
Eltir Robert Storm
OKAV..NO FLATFOOT
WOULD tSUEGS V-IAT
VOU WEREN'T /MV
GRANDDAUGNTER !
V King l'catnrn ’n-nJu'.Hc Irw . Woftj r»gnr> ,<-vtvrd
f I'VE AiADE ARRA ncEMENTS
TO ENTER MiGS JcCtV's-
FINIGHIN& SCU00L..-I'LL n
CALL THE SCHOOL
Alexander: — Flýttu þjer, Mascara. Farðu í þessa
skólastelpu-garma þína.
Mascara: — Hvernig líst þjer á mig?
Alexander: — Ó, þú ert eins og 16 ára blómarós.
Mascara: — Jeg held að það sje betra fyrir þig,
amma mín, að setja á þig hárkolluna.
Alexander: — Engum mun detta annað í hug, en
þú sjert barnabam mitt.
Mascara: — Jeg hefi gert ráðstafanir til þess að
komast á lokanámskeið í skóla Miss Dolly . . . Jeg
ætla að hringja á skólabílinn.
Alexander: — Flýttu þjer!