Morgunblaðið - 18.03.1944, Blaðsíða 11

Laug'ardagur 18. mars 1944.
MORGUNBLAÐIÖ
11
ist á hnjen, hjelt höfði kon-
unnar í keltu sjer og á barn-
inu í fanginu. Litlar hendur
þess hreyfðust. Það var vissu-
lega betra en miljón veikir
kettir, vængbrotnir starrar og
dauðir andarungar.
Þannig kom Pearl að þeim,
þegar hún ók eftir strætinu í
leigubifreið á leið með hina
dýrmætu hjákonu til sprengju-
helds bankakjallara Chang.
Hún var búin að taka þá á-
kvörðun að leita ekki skjóls
þar fyrir sjálfa sig, heldur aka
beina leið til Chapei og stofna
þar hjálparstöð á lækninga-
stofunni.
„Hvað er hjer á seyði?“ sagði
hún og stöðvaði bifreiðina.
„Bíddu mín hjer“, sagði hún
við Liu, þegar hann gerði sig
einnig líklegan til að fara út.
Meilan tók fyrir augun, er
hún sá Ruth alla blóðslettótta
og konuna, sem lá sofandi eða
deyjandi í blóðpolli. Ruth leit
upp, þegar Pearl laut yfir
hana. „Talið þjer ensku? Gæt-
uð þjer flutt konu þess og barn
í, bifreiðinni yðar? Það er ný-
fætt“.
' „Auðvitað", sagði Pearl, og
byrjaði aftur að afklæða kon-
una. „Jeg er læknir“, sagði
hún, er hún sá undrandi augna
ráð Ruth.
„Það er alt í lagi, fylgjan og
þ.að alt“, sagði Ruth. „Það vill
svo til, að jeg er hjúkrunar-
kona. Ef aðeins væri hægt að
koma konunni á spítala! Það
þyrfti helst að láta sprauta
hana gegn . . .
„Jeg skal sjá um það alt“,
sagði Pearl. „Bíðið augnablik",
sagði hún síðan. „Þjer eruð
hjúkrunarkona? Eruð þjer —
eruð þjer ekki unnusta Franks
Taylor? Hann sýndi mjer
mynd af yður —“.
„Þjer þekkið Frank?“ spurði
Ruth, og mundi nú fyrst eftir
tilveru hans.
. „Já, maðurinn minn og hann
voru einu sinni góðir kunn-
ingjar“, sagði Pearl kæruleys-
‘islega. „Komdu, og hjálpaðu
okkur að koma konunni inn í
bifreiðina“, kallaði hún til
Liu. Hún hafði aldrei sjeð
Frank síðan hin smánarlegu
endalok miðdegisverðarins,
sem þau Chang höfðu boðið
R.ussell-hjónunum í. Liu lyfti
konunni upjí; hún tautaði ó-
ljóst, meðan Pearl kom henni
fyrir í bifreiðinni. Ruth kom
á.e'ftir með barnið. Ökumaður-
inn hló. „Við skulum fara með
hana með okkur til bankans“,
sagði Pearl um leið og hún ýtti
við Meilan til að rýma til fyr-
ir konunni.
„Viljið þjer ekki líka koma
með okkur? Það er sprengju-
heldur kjallari í bankanum“,
sagði hún við Ruth, sem rjetti
barnið í áttina til hennar, en
gerði sig ekki líklega til að
stíga inn í bifreiðina sjálf.
.„En hvað þjer talið vel
ensku“, sagði Ruth í stað þess
að svara.
„Jeg er amerísk“, svaraði
Pearl. En sá heimur, hugsaði
Ruth undrandi. Hún lagði barn
ið varlega frá sjer í sætið, sem
Liu hafði sett upp.
„Vertu sæll, litli maður“,
sagði hún með viðkvæmni.
Þetta var barnið hennar. Það
var enginn hægðarleikur að
skiljast við það. „Jeg verð að
fara aftur til Shanghai-hótels-
ins“, flýtti hún sjer að segja.
„Frank er ef til vill farinn að
leita mín. Hann verður áhyggju
fullur-----—
Henni datt þetta nú fyrst í
hug. Pearl hjelt enn dyrunum
opnum.
„Hótelið er hvergi nærri ör-
uggur staður“, sagði hún. „Það
væri betra að þjer kæmuð með
okkur. Við getum hringt til hr.
Taylors úr bankanum. Komið
inn“.
„Nei“, sagði Ruth. „Þakka
yður samt kærlega fyrir. Jeg
verð að leita Frank uppi. Það
gleður mig að hafa kynst yð-
ur“, bætti hún við, því að hún
var að átta sig á þessum óvenju
legu kringumstæðum og mundi
þá fyrst eftir allri kurteisi og
siðvenjum.
„Komið inn, þrátt fyrir það“,
sagði Pearl. „Við ökum yður
að minsta kosti til gistihússins.
Allir geta sjeð, að þjer hafið
lagt mjög mikið að yður“. .
„Jeg lít út eins og svín“, svar
aði Ruth, um leið og hún steig
inn í bifreiðina og tók barnið
aftur í fang sjer.
Þær sátu allar þjett við hlið-
ina á hverri annari. Meilan
beygði sig feimnislega fram og
horfði foi’vitnislega yfir öxl
Ruth á nýfædda barnið. „Karl-
maður“, sagði hún og brosti til
Pearl og Liu. Leigubifreiðin ók
eintómar hliðargötur, því að
ökumaðurinn var huglaus. Móð
irin opnaði augun, þegar bif-
Ireiðin ók af stað. Hún tók
barnið úr örmum Ruth og
þrýsti því að brjósti sjer. Liu
gerði eins lítið úr sjer og hann
gat. Hann brosti með sjer. Þess
ar fjórar konur mynduðu eina
heild, þrátt fyrir að þær voru
gerólíkar, ókunnugar hver ann
ari og næstum fjandsamlegar,
en hann, karlmaðurinn, hnipr-
aði sig saman úti í horni, og
bar ekkert skynbragð á leynd-
ardóma fæðingarinnar. Blóð-
systur, hugsaði hann og brosti
yfirlætislega.
„Við hittumst bráðum aft-
ur“, sagði Pearl, þegar bifreið-
in nam aftur staðar fyrir fram-
an Shanghai-hótelið, sem hún
hafði yfirgefið fáum mínútum
áður. Kínverska konan sagði
eitthvað.
„Hún óskar yður hundruð
sona og tíu þúsund æfiára“,
sagði Liu og hneigði sig lítið
eitt. Ruth hló.
„Of mikið — of mikið af
öllu“, sagði hún, um leið og
hún steig út. Dyravörðurinn
opnaði fyrir henni hringdyr
hótelsins.
XXV.
Þegar Ruth opnaði dyrnar að
herbergi sínu, sá hún Frank,
sem stóð við borðið, sem brúð-
argjöfin stóð á, og starði á
hana eins og hann sæi draug.
Aður en hún hafði haft tíma til
að loka dyrunum, hafði hann
tekið hana í faðm sjer og helt
yfir hana kossum á hárið, aug-
un og andlitið. Hann kysti hana
jafn innilega og lotningarfult
og hundurinn sleikir húsbónd-
ann, sem er nýkominn heim.
Hún hvíldi um stund í faðmi
hans og hlustaði á stamandi,
eldheitar ástarjátningar hans.
Þetta var alls ekki líkt Frank
sjálfum, enda þótt það væri sá
Frank, sem hana hafði oft
dreymt um.
„Hvar hefurðu verið? Hvað
hefir komið fyrir sig? Hefir
einhver meitt þig? Þú rnátt
aldrei yfirgefa mig aftur,
aldrei, aldrei, aldrei. Ruth,
ástin mín, yndið —-----
Ruth tókst loks að losa sig
úr íaðmi hans. Hún studdi
höndunum á bringu hans. „Jeg
tók á móti kínversku barni“,
sagði hún, og augu hennar
skinu. „Alveg upp á eigin spýt-
ur. Kínverskt ungbarn, ó, það
var svo indælt---------
„Hvað hefurðu verið að
gera?“ sagði Frank undrandi.
„Verið að aðstoða við barns-
fæðingu? Þú lítur út eins og
þú hafir vaðið blóð í hnje“.
Ruth sá sig nú fyrst í spegl-
inum. Hún var búin að týna
hattinum sínum, kóralrauði
kjóllinn hennar var rennvotur
af blóði, hún var undirkjól-
laus, hendur hennar voru ó-
hreinar, sokkarnir hennai* löðr
andi í blóði og leðjunni, sem
hún hafði kropið í.
„Afsakaðu mig“, sagði hún.
„Jeg verð að baða mig------“.
En Frank fylgdi henni eftir
inn í baðherbergið. „Nei —“,
sagði Ruth lágt, þegar hann
tók hana í faðm sjer. „Þetta er
brúðkaupsdagurinn okkar“,
svaraði Frank og byrjaði að af-
klæða hana eins og hún væri
barn. Hann ljet renna í bað-
kerið og helti í það baðsalti úr
flösku, sem hann fann. Hann
lagði Ruth varlega ofan í heitt
vatnið og byrjaði að þvo henni
Pjetur og Bergljót
Eftir Christopher Janson
30.
best hann gat. Hann hjelt með öðrum handleggnum utan
um seljui’unna, en hinn hafði hann undir höfðinu. Þegar
hann heyrði eitthvað hreyfast rjett hjá sjer, sneri hann
sjer við og leit á Pjetur. Hann glenti upp skjáina, eins
og hann tryði ekki því, sem hann sá, ýtti hattinum aftur
á hnakka og njeri sjer um augun. Svo sagði hann mjög
mjúkmálh „Iiow are you, Mr. Per? Geturðu helpað mjer
niður?“
Pjetui’ vissi ekki hvað hann átti að halda, svona skrít-
inn karl hafði hann aldrei talað við, en hann gat þó sjeð
og að nokkru leyti heyrt, hvað Smittinn meinti. — „Jeg
skal reyna“, sagði hann og leysti af sjer reipið. ,,Ætlarðu
að binda mig, very well“, sagði mr. Smith og braut sam-
an ábreiðuna, svo hún skyldi ekki taka í sig óþarfa brot,
strauk hana meira að segja.
„Já, jeg verð víst að binda þig, svo þú ekki hrapir“,
sagði Pjetur, tók reipin og batt öðrum endanum utan um
Englendinginn, undir höndunum, og hnýtti vel að. Mr.
Smith stóð þolinmóður eins og lamb og Ijet Pjetur binda
og reira eins og hann vildi, horfði bara á útsýnið á meðan
og sagði: „Ah, — a splendid wiev“.
„Láttu þig nú renna“, sagði Pjetur, og svo settist Eng-
lendingurinn á hækjur sjer, studdi sig með höndunum
og ljet sig síga niður eftir, og valt undan honum grjót-
skriða, en Pjetur hafði góða fótfestu, hallaði sjer aftur á
bak og gaf hægt eftir reipið. Svo þegar Englendingurinn
náði steini þar sem hann gat haldið sjer, þá varð hann að
bíða meðan Pjetur klifraði niður. —Það er stundum gott
að hafa skinnbrækur, hugsaði Pjetur, þegar hann rendi
sjer niður. Þegar Pjetur var svo aftur kominn til Bret-
ans, byrjaði allt á sama leik, Smittinn var látinn síga
aftur, eins langt og reipið náði, hann fór alltaf á undan,
ríghjelt sjer í reipið, ef hann hjelt hann ætlaði að hrapa,
varpaði öndinni mæðulega og reyndi fyrir sjer með fæt-
inum, því nú var farið að verða erfitt að sjá nokkuð, þar
er tekið var að rökkva og klettarnir vörpuðu löngum og
draugalegum skuggum. Pjetur stælti vöðvana, hjelt sjer
fast, eins og um lífið væri að tefla og fetaði sig áfram. En
ekki var laust við að hann fengi dálítinn hjartslátt, þegar
honum lá við að hrapa. Hvorugur þessara fjallgöngu-
manna mælti orð frá vörum, ekkert heyrðist, nema drun-
urnar í fossinum, og hávaðinn í grjótinu, þegar það valt
niður eftir undan fótum þeirra. Og enginn vissi enn, nema

junjju
Gladstone og biskups-
kosningin.
Árið 1882 andaðist erkibisk-
upinn af Kantaraborg, Tait að
nafni. Gladstone var þá við
æðstu stjórnarvöld og rjeði
mestu eða öllu um það, hver
taka skyldi við því embætti.
Gladstone vandaði mjög til
kosninga biskupa, en megn
óánægja var meðal flokks-
bræðra hans og fylgismanna
yfir því, hve gjarnt honum var
að skipa pólitíska andstæðinga
í þau sæti. í þetta skifti þurfti
ekki síst að vanda kosninguna,
þar sem um var að ræða valda
mesta tignarsæti biskupakirkj-
unnar ensku. Niðurstaðan varð
sú, að Gladstonc rjeð Viktoríu
drotningu að skipa biskup einn
í Cornwall, er Benzon hjet, í
embættið. Þegar það kvisaðist,
var illur kurr hjá flokksbræðr-
um hans, því að dr. Benzon var
ákafur andvígismaður stjórn-
arinnar, og gerði einn mikils-
virtur stjórnmálamaður úr
flokki Gladstones sjer ferð til
hans til þess að telja honum
hugsvarf. Þegar ekki annað
hreif sagði hann Gladstone frá
því, að þá í vikunni á undan
(hefði dr. Benzon stutt til kosn-
. inga einn grimmasta andstæð-
!ing stjórnarinnar, mann, sem
með mikilli illkvitni hefði ráð-
ist á Gladstone persónulega.
Gamli maðurinn hugsaði sig
vel um, en sagði síðan:
„Á jeg að segja yður, hvað
þjer gerið með þessu? Nú kom-
ið þjer einmitt með allra bestu
meðmæli með dr. Benzon, því
að væri hann veraldarbarn og
eigingjarn maður, hefði honum
ekki komið til hugar að fara
svona óhyggilega að-ráði sínu“.
Benzon varð síðan erkibisk-
up.
★
Sá er þjófurinn verstur, sem
úr sjálfs síns hendi stelur.
★
Seldu ekki skinnið, fyrr en
björninn er unninn.
★
„Stór eru þín lungu, ef jeg
er hjartað'*, sagði stúlkan.
„Jeg frjetti, að þú hefðir
meitt þig um daginn, þegar þú
reiðst út“.
„Ónei, elíki meiddi jeg mig
á meðan jeg reið, heldur þeg-
ar jeg datt af baki“.
★
Einn af hinum nafnfrægu
vitringum Grikkja hjet Þales.
Eitt sinn var hann spurður
um, hvað mönnum væri erfið-
ast og hvað auðveldast.
„Erfiðast er“, svaraði hann,
„að fá þekkingu á sjálfum
sjer, en auðveldast að benda á
galla annara“.
★
Tvær nioursetukerlingar
ræðast við.
Önnur: — Mjer er nú farið
að leiðast lífið og yrði fegin að
fá að deyja.
Hin: — Láttu ekki svona,
Gunna, vistin er góð hjerna,
nóg að borða, víst er um það,
svo þú átt ekki víst að betra
taki við.
★
Sá, sem ekki safnar í tíma,
má svelta í ótíma.