Morgunblaðið - 20.04.1944, Blaðsíða 14

14
M 0 R G U N B L A Ð I Ð
Fimtudagiir 20. apríl 1944

Brjefið var dagsett 10. okt.,
daginn áður en hún dó.
Barney leit upp.
„Hvað haldið þjer?“ spurði
hann.
Martin ypti öxlum.
„Erfðaskráin. sem Tom Mass
on erfir eftir, er dagsett 28.
ceptember11.
,,Þjer hafið talað við ungfrú
Wilder?“
,,Já. Hún segir, að það hafi
als ekki verið um neina þving-
un að ræða, þar eð gamla kon-
an hafi skrifað undir af frjáls-
um vilja, án nokkurra spurn-
inga, og augsýnilega vitað, hvað
hún var að gera“.
,,En læknirinn?“
„Hann segir, að gamla konan
hafi verið orðin mjög ellihrum
og þjáðst annað slagið af ofsa-
hræðslú við að verða ofsótt. En
hann kvaðst fús til þess að votta
að hún hafi um þetta leyti ver-
ið fær um að gera erfðaskrá af
eigin rammleik“.
Barney benti á brjefið með
fingrinum.
„Það eru tveir möguleikar.
Annað hvort' hafði sú gamla
rjett fyrir sjer og Tom Massen
beitti hana brögðum, eða þá að
hún var kolvitlaus“.
Martin kinkaði kolli.
„Stendur heima. Hafi hún
verið heilbrigð hefir verið leik-
ið á hana, en hafi hún verið vit-
skert, hefir hún verið óhæf til,
„Hvernig komst hann að
þessu með brjefið?'‘
Martin rak upp stuttan hlát-
ur.
„Hilda Masson sendi honum
afrit af því“.
„Drottinn minn dýri“, hróp-
aði Barney.
„Jeg þarf vístvvarla að taka
það fram, að það var áður en
hún varð skjólstæðingur okk-
ar. Hún virðist hafa ætlað að
hraða hann til þess að láta síð-
ustu erfðaskrána niður falla“.
Nú var komin fram á varir
Barney spurning, sem hafði
getað sparað honum margra
stunda árangurslaust erfiði, ef
hann hefði þá fengið svar við
henni. En hann sá ekki mikil-
vægi hennar þá. og gleymdi
henni, þegar Martin hjelt á-
fram.
„Sjerhver lögfræðingur gæti
frætt yður um það, að engar
deilur eru eins heitar og bitrar
og fjölskyldudeilur. Hafi mað-
ur verið svikinn af verslunar-
andstæðingi eða vini sínum
verður maður sennilega reiður.
En reiðin fær eðlilega útrás í
rjettarsalnum. En hafi maður á
tilfinningunni, að maður hafi
verið svikinn af meðlim úr
sinni eigin fjölskyldu, verður
reiðin og heiftin svo ofsaleg, að
engin skynsemi kemur þar til
greina. Hefnd! Hefnd, er eina
ósk þess, sem órjettinn hefir
þess að gera erfðaskrá og erfða- j óeðið. Það vai með herkjum, að
skráin ógild. í öðru hvoru til- Jeí? Sat komið 1 ve§ fyrir; að
felinu myndi upphaflega erfða- ungfrtl Hilda Masson færí til
skráin gilda“ | lögreglunnar með kæru á hend-
” „Þar sem Hil'da fær helming- ur Tom Masson fyrir morð!“
9.1 Barney glotti.
„Og hvað heldur ungfrú
Masson um hvarf brjefsins?"
„Hún heldur að Tom hafi
fengið einhvern til þess að
inn:
„Já“.
„Hver skrifaði síðustu erfða-
skrána?“
„Lögfræðingúr Tom Masson,
að nafni Bogarty. Har.n skrifaði drepa Frank og ná frá honum
hana eftir heimildum, sem hann brjefinu“.
fjekk hjá Tom“.
„Voru þær með rithönd
Sohpíu?“
„Nei, þær voru ritaðar af
Tom sjálfum, Hann sagðist
hafa skrifað þær eftir-fyrirsögn
gömlu konunnar".
„Er það ekki óvanalegt?“
„Jú, auðvitað, en það er ekk-
„Hvað haldið þjer?“
„Það er mögulegt, en þó eru
litlar líkur til þess, því að Tom
Masson gat ómögulega vitað, að
Frank væri með brjefið á sjer
þetta kvöld“.
„Það er hugsanlegt“, sagði
Barney hægt, „að Masson hafi
látið elta Vaughan. og ef Vaug-

han, eða er ástæðan önnur?“
,,Á þekkingu minni á Frank.
Hverjir svo sem gallar hans
kunna að hafa verið, þá var
hann mjög duglegur lögfræð-
ingur og óvenju metorðagjarn
í starfi sínu. Þetta var stærsta
málið, sem hann hafði nokkru
sinni haft með að gera, og' hefði
í komið honum í álit, sem lög-
j fræðing. Hann hefði áreiðan-
! lega ekki slept því tækifæri,
hvað sem í boði hefði verið“.
Barney kinkaði kolli.
„Jeg hallast alveg á yðar
skoðun í máli þessu. En ef þjer
hafið rjett fyrir yður, hlýtur
það að vera morð, og hvar er
\ þá líkið? Það er ótrúlega erfitt
j að ráðstafa líki, og sterkasti
þátturinn í málstað Rand er, að
hann bendir á, hvei'nig hægt
hefði verið að gera það. En ef
ráðist hefði verið á Vaughan.
eftir að hann yfirgaf íbúðina,
í Bank Street . . . . “
„Bank Street er ekki langt
frá ánni“, sagði Martin. „Líkinu
hefir ef til vill verið hent í
ána . . . . “
„Hafið þjer nokkru, sinni
komið þangað niður eftir? Hafn
argarðurinn þar er mjög traust
ur, og honum er altaf lokað á
nóttunni og vandlega gætt af
varðmönnum.“
Martin strauk hendinni von-
leysislega yfir ennið. „Hafið
þjer nokkra von um, að komast
til botns í málinu?“
Augu Barneys glömpuðu í
fölu andlitinu.
„Jeg hefi grun“, sagði hann,
„og jeg ætla að fá hann stað-
festann. Þetta er ekki fullkom-
inn glæpurl Þar er einhvers-
staðar veikur Llettur, sem við
þurfum bara að finna“.
„Jeg hygg“, sagði Martin,
að duglegur lögfræðingur gæti
farið þannig með mál Stellu
Vaughan fyrir rjetti, að hún
Sagan af Gisku kerlingu
Æfintýri eftir P. Chr. Asbjörnsen.
2.
„Ekki er það mikill vandi“, sagði Giska, „því jeg hefi
verið í vist hjá bónda hjerna í skóginum um langan tíma,
og' jeg myndi rata í sauðahúsið þar í níða myrkri.
Þetta fanst þjófunum ekki ijelegt og þegar á staðinn
kom, átti Giska að fara í fjárhúsið og ná kindinni út, en
þeir áttu að taka á móti. Giska læddist inn í húsið, en
þegar hún kom inn, æpti hún hástöfum: „Hjer eru bæði
ær og sauðir, hvort viljið þið heldur?“
„Uss, uss“, sögðu þjófarnir. „Hafðu ekki svona hátt.
Taktu bara feita kind“.
„Já, en hvort viljið þið heldur sauð eða á. Nóg er hjer
af hvorutveggja", æpti Giska.
„Þegiðu, þegiðu, hvaða læti eru þetta", sögðu þjófarn-
ir. „Það er alveg sama, hvort það er sauður eða ær, bara
ef kindin er feit“.
„Viljið þið sauð eða á? Viljið þið sauð eða á?, mann-
garmar. Jeg er búin að segja að hjer er nóg af hvoru-
tveggja“, skrækti Giska enn hærra en áður.
„Æ, geturðu ekki haldið þjer saman og tekið bara ein-
hverja feita kind“, sögðu þjófarnir og voru orðnir reiðir.
En nú var bóndinn á bænum vaknaður við hávaðann og
kom út á skyrtunni til þess að athuga hvað á gengi. Þjóf-
arnir tóku til fótanna og Giska á eftir. Hún hljóp á bónd-
ann og hann rauk um koll.
„Bíðið þið karlar. Bíðið þið“, kallaði Giska á eftir þjóf-
unum.
Maðurinn á bænum, sem ekki hafði sjeð annað en eitt-
hvert kolsvart flykki, varð svo hræddur, að hann þorði
varla að standa upp aftur, því hann hjelí það hefði verið
sá gamli sjálfur, sem var í fjárhúsinu. Hann fann ekki
nema eitt ráð við þessu, það að hlaupa inn, vekja fólkið
og setjast við að lesa húslestur, til þess að fæla skolla
burtu.
Svo var það kvöldið eftir, að þjófarnir ætluðu að stela
feitri gæs, og Giska átti að vísa þeim leið, Þegar þau komu
að gæsahúsinu, átti Giska, að fara inn og taka gæsina, en
karlarnir stóðu úti til þess að taka við henni.
„Viljið þið gæs eða stegg?“ æpti Giska, þegar hún var
komin inn. „Iijer er nóg af að taka“, bætti hún við og
hafði ekki lægra en áður.
„Uss, uss, taktu bara þungan og feitan fugl“, sögðu
þjófarnir, „það er alveg sama, hvort það er steggur eða
gæs, og reyndu svo að halda þjer saman“.
Meðan Giska og þjófarnir voru að þrátta um þetta,

ert ólöglegt við það. Jeg fyrir han hefir farið' frá Bank Street
mitt leyti hefði ekki staðfest þá til sjerfræðingsins — hvern ætl
erfðaskrá, en Bogarty virðist aði hann annars að finna?“
ekki vera eins samviskusam-
ur“.
Barney kinkaði kolli.
„Gæti komið til mála
Masson hafi drepið frænku
sína?“
„Hann sagði ungfrú Rose -—
! einkararitara mínum — að
' hann ætlaði til Gower, en hann
að hefir unnið fyrir okkur áður“.
„Horatio Gower?“
„Já, en hann fór ekki þang-
„Jeg hefi aíhugað það mjög að. Gower segist yfirleitt ekk-
vandlega“, sagði Martin, ,,og ert hafa heyrt frá honum“.
jeg held að óhætt sje að segja,1 „Nú, ef hann hefir farið til
að það geti ekki komið til mála. Gower, þá hefir sá, sem elti
Ðr. Sawyer er fullkomlega hann, getið sjer til um hvers-
heiðarlegur og mikils metinn vegna, og hætt á að drepa
læknir, og þegar gamla konan hann til þess að ná brjefinu. En
hjelt áfram að halda því fram, það finst mjer nær ómögulegt".
Það varð þögn dálitla stund.
Síðan hjelt Barney áfram:
„Hr. Martin, jeg verð víst að
að Tom vildi drepa sig, var
hann viss um, að það væru elli-
órar. En hann vildi samt ekki
eiga neitt á hættu og ljet því biðjá* yður afsökunar á þessari
kryfja likið, þegar hún alt í spurningu. En gæti komið til
einu hrökk uppaf eina nóttina, mála, að Vaughan hefði þegið
vegna hjartabilunar. Starfs- mútur af Masson?“
bróðir hans — Hammerstein að
nafni — og hann gerðu það í
fjelagi, og gengu úr skugga um
„Það er hugsanlegt“, sagði
Sagði Martin dálítið kuldalega.
„En það hefir ekki komið fyr-
að banamein hennar hefði ver- ir“.
ið hjartabilun“.
Barney kinkaði kolli.
„Byggið þjer þessa staðhæf-
lingu á þekkingu yðar á Vaug-
Veðurspár.
(Ur rimi Þórðar biskups Þor
lákssonar, prentuðu á Hólum
1671. Síðan hefir það verið
prentað í almanökum og' víðar).
Gott veður fyrst og síðast í
Januario halda sumir góðs vetr
ar teikn.
Þurr skyldi Þorri,
þeysöm Góa,
votur Einmánuður, —
þá mun vel vora.
Sjái ekki sól þriðjudag í föstu
inngangi, mun oftast heiðríkja
um föstuna.
Eptir því, sem viðrar á ösku-
daginn, mun opt viðra 18 daga
aðra á föstunhi, Þeir dagar heita
öskudagsbræður.
Grimmur skyldi Góudagur-
inn fyrsti, annar og hinn þriðji,
— þá mun Góa góð vera.
Ef hún Góa er góð, —
að því gæti meingi, —
þá mun hún Harpa, hennar jóð,
herða’ á sjóa streingi.
Heiðrikt veður með frosti í
Martio halda sumir góðs árs
teikn.
Votviðri í aprílmánuði merk-
ir frjósamt sumar.
Kalda daga bland í Maio
hjeldu þeir gömlu góðs árs
teikn.
Eftir veðráttu í Medardi-
messu (8. júní), plaga sumir að
geta til um haustveðráttu.
Klárt veður á Þingmaríu-
messu (2. júlí) er haldið merki
góðrar veðráttu framvegis.
Ef fult tungl er á Ólafsmessu
(29. júlí), má vænta eftir hörð
um vetri.
Klárt veður á Bartholomei-
dag (24. ágúst) boðar gott
haust.
Þurt veður á Egidius-messu,
(1. sept.) halda sumir merki
þurt haust.
Haustkálfar (íhlaup) I sept-
ember og október boða gott
haust og vetur til jóla.
Klárt veður á Galli-dag (16.
okt.) halda sumir góðs vetrar
teikn.
Klárt veður á Marteinsmessu
(11. nóv.) merkir frostavetur,
en þykkmikið snjóavetur.
Rauð jól: hvítir páskar. Hvít
jól: rauðir páskar.
Kvöldroðinn bætir. Morgun-
roðinn vætir.
Sjaldan er gíll fyrir góðu,
nema úlfur á eftir renni.
ir
Tommi (í símanum): — Jeg
get ekki komið í skólann í dag.
Kennarinn: — Hversvegna
ekki?
Tommi: — Mjer liður ekki
vel.
Kennarinn: — Hvar líður
þjer ekki vei?
Tommi: — í skólanum.
★
Hjónin gengu út sjer til
skemtunar.
Frúin: — Þama sje jeg að frú
Ásta er búin að fá sjer nýjan
hatt.
Maðurinn: — Já, er það svo,
ef hún drægi eins mikla at-
hygli að sjer og þú, þyrfti hún
ekki altaf að vera að kaupa
hatta til þess að einhver taki
eftir henni.
BEST AÐ AUGLÝSA
í MORGUNBLAÐINU