Morgunblaðið - 31.05.1944, Blaðsíða 14

14
MORGUNBLABIf)
Miðvikudagur 31. niaí 1944
LARRY DERFORD
WJ. JJomerset JíJauqiam:
í leit að
lífshamingju
6. dagur —
tíl Marvin. Hún hafði pantað
pat ný gluggatjöld fyx-ir dag-
stofugluggann, en gefið upp
vitlaust mál, og vildi fá Isabel
til þess að leiðrjetta það fyrir
sig-
„Bob Nedley gefur þjer að
borða“, sagði hún.
„Jeg hefi miklu betri uppá-
stungu", sagði Elliott. „Láttu
þau fá mat með sjer í körfu, og
svo geta þau borðað einhvers
staðar á leiðinni og talað sam-
an á eftir“.
„Já, það væri gaman“, sagði
Isabel.
„Það er fátt skemtilegra en
svona samát úti í guðs grænni
náttúrunni11, sagði Elliott.
„Gamla greifafrú d’Uzes var
vön að segja, að mótþróafylstu
karimenn yi'ðu viðráðanlegir
undir þannig kringumstæðum.
Hvað ætlarðu að gefa þeim að
borða?“
„Nokkur ha(rðsoðin egg,
kalda kjúklinga og smurt
brauð“.
„Vitleysa. Það er ekki hægt
að hafa samát, án „paté de fois
gras“. Fyrst verðurðu að gefa
þeim rækjur, kjúklinga-bringu
í 'hlaupi með ávaxtasalati og
síðan eplaköku“.
„Jeg ætla að gefa þeim nokk
ur harðsoðin egg, kalda kjúkl-
inga og smurt brauð, Elliott“,
sagði frú Bradlake ákveðin.
„Jæja, en trúðu mjer. Það
mishepnast áreiðanlega, og þú
getur aðeins sjálfri þjer um
kent“.
„Larry borðar mjög lítið,
Elliott", sagði Isabel. „Og jeg
held, að hann taki ekkert eftir,
hvað það er, sem hann er að
borða“.
„Jeg vona, að þú haldir ekki,
að það sje honum að kenna,
barnið mitt“, sagði Elliott".
★
Þau fengu nákvæmlega það,
sem frú Bradlake vildi. Þegar
Elliott sagði mjer frá því
seinna, ypti hann öxlum eins
og Frakkar gera.
„Jeg sagði þeim að það myndi
misheppnast. Jeg bað Louisu að
gefa þeim eina flösku af Mont-
rachet-víninu, sem jeg sendi
henni rjett fyrir stríðið, en hún
vildi ekki hlusta á mig. Þau
tóku með sjer kaffi á hita-
geyrni, og ekkert annað. Svo
að við hverju er hægt að bú-
ast?“
Það kom í ljós, að Elliott og
Louisa höfðu setið í dagstof-
unni, þegar þau heyrðu bifreið-
ina stansa við húsið, og Isabel
koma inn. Það var farið að
rökkva, svo að gluggatjöldin
voru dregin fyrir. Elliott sat í
hægindastól við arininn, og las
og frú Bradlake sat með handa
vinnu sína. Isabel kom ekki inn
en fór beina leið upp á herbergi
sitt. Elliott leit á systur sína yf
ir gleraugun.
„Hún hefir sennilega farið
upp, til þess að taka af sjer
hattinn, og kemur eftir andar-
tak“, sagði frú Bradlake.
En Isabel kom ekki niður.
Frú Bradlake hjelt áfram vinnu
sinni. En þegar hálf klukku-
stund leið, án þess að Isabel
kæmi, stóð hún snögt á fætur.
„Það er ef til vill betra að
jeg fari upp og líti eftir henni“.
Hún yfirgaf herbergið, en
kom aftur að andartaki liðnu.
„Hún hefir verið að gráta.
Larry er að fara til Parísar.
Hann verður þar í tvö ár. Hún
hefir lofað að bíða eftir hon-
um“.
„Hvað er hann að gera til
Parísar?11
„Það þýðir ekkert að spyrja
mig, Elliott. Jeg veit það ekki.
Hún vildi ekki segja mjer neitt.
Hún segist skilja hann, og ekki
vilja standa í vegi fyrir hon-
um“.
Elliott varð hugsi um stund.
„Og hvað skeður svo, að þess
um tveim árum liðnum?“
„Jeg sagði þjer, að jeg vissi
ekkert um það, Elliott".
„Finst þjer þetta ekki frem-
ur ófullnægjandi?“
„Jú, mjög“.
„Þau eru bæði ung. Það ger-
ir þeim ekkert til, þótt þau
bíði i tvö ár. Margt getur skeð
á þeim tíma“.
Þau fjellust á, að best myndi
að láta Isabel í friði.
En daginn eftir, við hádegis-
verðarborðið, hóf frú Bradlake
móls á þessu á ný. Hún fjekk
lítið upp úr Isabel.
„Jeg hefi þegar sagt þjer alt,
sem um þetta er að segja,
mamma“, sagði Isabel.
„En hvað ætlar hann að gera
í París*111
Isabel brosti, því að hún vissi,
hversu móðir hennar myndi
virðast svar hennar fráleitt.
„Reika um“, svaraði hún.
„Reika um? Hvað í ósköpun-
um áttu við?“
„Það var þetta, sem hann
sagði mjer“.
„Jeg hefi í raun rjettri enga
þolinmæði með þjer lengur. Ef
nokkur veigur væri í þjer, hefð
irðu slitið trúlofuninni. Hann
er aðeins að leika sjer að þjer“.
Isabel horfði á hringinn, sem
hún bar á vinstri hendinni.
„Hvað get jeg gert? Jeg elska
hann“.
Elliott sagði mjer alt þetta,
þegar við sátum og röbbuðum
saman seinna um daginn.
„Auðvitað hefir Louisa rjett
fyrir sjer“, bætti hann við.
„Þetta er alt mjög ófullnægj-
andi. En við hverju er að bú-
ast, þegar ungt fólk er ekki lát-
ið byggja giftingu sína á traust
ari grundvelli en gagnkvæmum
tilhneigingum. Jeg hefi sagt
Louisa, að hún geti verið ró-
leg. Þetta fer alt saman betur,
en á horfist. Þegar Larry er far
inn og Gray Maturin eftir, —
ja, ef jeg veit nokkuð um mann
legt eðli, þá er afleiðingin aug-
Ijós. Þegar maður er 18 ára, eru
tilfinningarnar heitar — en
ekki varanlegar“.
„Þú ert barmafullur af ver-
aldlegum vísdómi, Elliott“.
Jeg brosti.
„Jeg hefi ekki lesið La
Rochefoucauld fyrir ekki neitt“.
Nokkrum dögum síðar fór jeg
til þess að kveðja frú Bradlake
og Elliott. Þau sátu að te-
drykkju, þegar jeg kom. Isabel
kom inn rjett á eftir mjer. Við
ræddum dálitla stund um ferða
lag það, sem jeg átti fyrir hönd
um. Jeg þakkaði þeim fyrir alla
þá vináttu, sem þau höfðu sýnt
mjer, meðan jeg dvaldi í
Chicago, og stóð upp og kvaddi,
eftir hæfilega langan tíma.
„Jeg ætla að verða yður sam-
ferða niður að lyfjabúðinni“,
sagði Isabel. „Jeg þarf að kaupa
dálítið þar“.
Það síðasta sem frú Brad-
lake sagði við mig var:
„Þjer ætlið að skila innilegri
kveðju minni til Margrjetar
drottningar. þegar þjer hittið
hana næst?“
Jeg hafði fyrir löngu gefist
upp á því að afneita öllum kunn
ingskap við þá tignu frú, og lof
aði því að skila kveðjunni.
Þegar við komum út á göt-
una, leit Isabel kankvíslega á
mig og sagði:
„Hafið þjér nokkra lyst á
rjómaís?"
„Já, því ekki það“, sagði
jeg.
Isabel sagði ekkert, þar til
við komum að veitingahúsinu,
og þar eð jeg hafði ekkert að
segja, sagði jeg ekkert heldur.
Við settumst þar inn, og jeg
bað um rjómaís. Það var mjög
fátt fólk þar inni.
Jeg kveikti mjer í vindlingi
og beið eftir að Isabel segði eitt
hvað. Jeg hafði á tilfinningunni,
að hún væri dálítið taugaó-
styrk.
„Jeg vildi tala við yður“,
sagði hún alt í einu.
„Jeg bjóst við því“, sagði jeg
og brosti.
Andartak horfði hún hugs-
andi á mig.
„Hvernig líst yður á Larry?“
„Jeg hefi aðeins sjeð hann
þrisvar sinnum. Hann virðist
allra geðugasti piltur“.
„Er það alt og sumt?“
Það var sorgarhreimur í rödd
hennar.
„Nei, ekki alveg. En það er
dálítið erfitt að skýra frá því.
Jeg þekki hann svo lítið. Auð-
vitað er hann aðlaðandi. Þ
er einhver hæverska og blíða í
fari hans, sem er mjög viðkunn
anleg. Og hann hefir mikla
stillingu til að bera, af svo ung
um manni. Hann er gjörólíkur
öllum öðrum ungum mönnum,
sem jeg hefi hitt hjer“.
Á meðan jeg var þannig að
fálma eftir rjettum orðum yfir
áhrif þau, sem enn voru ómót-
uð í huga mjer, horfði Isabel
með ákefð á mig.
„Má jeg segja yður nákvæm-
lega, hvað skeði, þegar við fór
um til Marvin?“
„Auðvitað“.
Jeg endursegi hjer það, sem
Isabel sagði mjer, sumpart eftir
minni og sumpart hefi jeg látið
ímyndunaraflið ráða. Þau töl-
uðu lengi sarhan, hún og
Larry.....
Þegar Isabel vaknaði og sá,
að veðrið var yndislegt, hringdi
hún til Larry og sagði honum,
Pilturinn,sem gat breytt
sjer í fálka, maur og Ijón
Æfintýri eftir P. Chr. Asbjörnsen.
1.
EINU SINNI VAR MAÐUR, sem átti einn son, en
maður þessi var mjög fátækur og iifði í vesaldómi og
aumingjaskap, og þegar hann lá banaleguna, sagði hann
syni sínum, að hann ætti ekki annað til, en sverð, striga-
stakk og brauðskorpur nokkrar, og það átti hann að fá
í arf. Þegar svo maðurinn var dáinn, fór piltur út í heim-
mn að freista hamingjunnar. Hann girti sig sverðinu,
vafði brauðskorpurnar inn í strigastakkinn og hjelt af
stað/ Brauðskorpurnar hafði hann í nesti, því kotið, sem
þeir feðgar bjuggu í, var langt frá öðrum mannabústöð-
um. Til þess að komast til bygða, varð pilturinn að fara
yfir heiði. Þegar hann var kominn svo langt, að hann sá
yfir heiðina, sá hann ljón, fálka og maur, sem voru að
þrátta um dauðan hest. Piltinum brá, þegar hann sá ljón-
ið, en það kallaði til hans og bað hann að koma og jafna
deiluna um hestinn, svo hver fengi sitt, þann skerf, sem
honum bæri.
Piltur tók sverðið og skipti hestinum eins vel og hann
gat, ljóninu gaf hann skrokkinn, fálkinn fjekk innýflin
og eitthvað smávegis annað, en maurinn hausinn. Þegar
hann hafði lokið þessu, sagði hann:
„Nú finnst mjer þetta vera rjett skipti; ljónið á að fá
mest, af því að það er stærst og sterkast, fálkinn á að fá
það besta, vegna þess, hvað hann er fallegur og snyrti-
legur með sig, en maurinn getur fengið höfuðið, því allir
segja að hann sje dýra vitrastur“.
Öll voru dýrin vel ánægð með þetta, og spurðu hann
jhvers hann óskaði fyrir að hafa gert þeim þenna greiða,
og skipt svona vel á milli þeirra. „Hafi jeg gert ykkur
greiða, sem þið eruð ánægð með, þá er það mjer nóg“,
sagði piltur, en dýrin sögðu að hann yrði að fá einhver
laun fyrir, en piltur færðist undan. — „Yiljirðu ekki ann-
að, þá skaltu þó fá þrjár óskir uppfyltar", sagði ljónið. En
pilturinn vissi ekkert, hvers hann ætti að óska. Þá spurði
ljónið, hvort hann vildi ekki óska sjer, að hann gæti
breytt sjer í ljón, og hinir spurðu hvort hann vildi þá ekki
geta breytt sjer í fálka og maur. Þetta fannst honum
ágætt, og svo óskaði hann sjer þess.
Hann kastaði nú sverðinu og strigabögglinum, gerði sig
að fálka og tók til flugs. Hann flaug lengi og loks kom
hann yfir stórt vatn, en þá var hann orðinn svo þreyttur,
Óli var eitt sinn boðinn til
erfidrykkju í næstu sveit. Þeg-
ar hann kom heim aftur, spurði
Pjetur hann frjetta úr veisl-
unni.
„Fyrst var veitt kaffi og
koníak“, sagði Óli, „en þá var
jeg ekki kominn. Svo var veitt
vín og kökur, en það var nú
aðeins fyrir kvenfólkið. Og svo
var borið fram öl og brenni-
vín, en þá var jeg úti við“.
„Þú hefir þá ekki fengið
neitt“, sagði Pjetur.
„O-sussu jú. Á eftir voru
barsmíðar og áflog, og þá fjekk
jeg bróðurpartinn".
vinnukonan sagt upp vistinni.
Hún segir, aS þú hafir v
ósvífinn við sig í símanum í
morgun.
Húsbóndinn: — Æ, hvað er
þetta. Jeg hjelt, að jeg væri að
tala við þig.
*
Frúin: — A morgun verða
hjer tveir gestir og borða hjá
okkur.
Þerna: — Nú, hvernig á jeg
að hafa matinn? Svo góðan,
að þeir komi aftur, eða svo, að
þeir komi aldrei aftur?
★
Prestur: — Veistu hver skap-
★
Spákonan: — Jeg sje það
glögt, að þjer verðið fyrir ein-
hverju tjóni, missið eitthvað —
en get ekki sjeð, hvað það er —
ef til vill regnhlíf yðar, ef til
vill maðurinn yðar.
★
— Hvað segirðu um nýju
ljóðabókina mína?
— Jeg lagði hana frá mjer
með mestu ánægju.
★
Húsmóðirin: — Nú hefir
aði heiminn?
Strákur: — Nei, það var alt
saman til, þegar jeg kom.
Frakki nokkur sagði eitt
sinn að mismunurinn á þjóðtin-
um í Evrópu sjáist best á þessu:
í Englandi er alt leyfilegt, sem
ekki er bannað. I Þýskalandi
er alt óleyfilegt, sern ekki
er nákvæmlega tiltekið að sje
leyfilegt. í Austurríki er alt
leyfilegt, einnig það sem er
bannað.