Morgunblaðið - 14.06.1944, Blaðsíða 10

10
MOROUNBLAÐIS
Miðvikudagu'r 14. júní 1944.
LARRY DERFORD
'JÁ/ Someróet yi^cuiali
\am:
í leit að
lífshamingju
— 18. dagur —
„Já. Jeg tapaði engu. Jeg
hafði í rauninni grætt, dálitla
fjárfúlgu. Jeg var því loks fær
um að gera það, sem mig hafði
lengi langað til. Jeg bygði litla,
rómanska kirkju, nákvæma eft
irmynd af kirkju einni í Pro-
vence, og er hún, þótt jeg segi
sjálfur frá, hreinn gimsteinn.
Hún er tileinkuð hinum heilaga
Marteini, þar eð jeg var svo
heppinn að ná í glugga með lit-
uðu gleri, sem sýnir hinn heil-
aga Martein, þar sem hann sker
skykkju sína í tvent, og gefur
nöktum beiningamanni annan
helminginn, og þar sem mynd-
in virtist svo táknræn, keypti
jeg hana og setti yfir altarið.
Við skildum síðan. Elliott
sagðist koma niður til strand-
arinnar í júní-lok. En hann
kom ekki. Þegar hann hafði
lokið öllum undirbúningi undir
að flytjæ þjónustulið sitt frá
París, og vár í þann veginn að
leggja sjálfur af stað, fjekk
hann skeyti frá Isabel, þar sem
hún sagði, að móður sinni hefði
skyndilega versnað.
Elliott var, eins og jeg hefi
áður drepið á, mjög ættrækinn,
og þótti auk þess innilega vænt
um systur sína. Hann brá því
skjótt við og fór með fyrstu
ferð frá Cherbourg til New
York og þaðan til Chicago. —
Hann skrifaði mjer, og sagði,
að frú Bradlake væri mjög veik
og hefði lagt svo mikið af, að
hræðilegt væri að sjá hana.
Um það bil mánuði síðar
fjekk jeg annað brjef, þar sem
hann tjáði mjer, að frú Brad-
lake væri dáin. Hann skrifaði af
éinlægni óg djúpri tilfinningu.
Jeg hefði aldrei getað trúað
því, að Elliott gæti komið fram
með svo mikilli virðingu og ein-
faldleika, gæti látið í ljós svo
einlæga tilfinningu, ef jeg
hefði ekki vitað, að þrátt fyrjr
allan sinn uppskafningshátt var
hann drengur góður.
I brjefi þessu sagði hann mjer
einnig, að nokkur óreiða væri á
eigum frú Bradlake. Hún hefði
skift þeim jafnt á milli þriggja
barna sinna, en það hefði kom-
ið í ljós síðar, að tap henríár í
hruninu 29’ hefði verið mikið.
Til allrar hamingju hefðu þau
nú fengið kaupanda að búgarð-
inum í Marvin.
Eftir hrunið hafði Gray reynt
að fá sjer atvinnu, jafnvel sem
skrifstofumaður hjá veðlánur-
um þeim, er höfðu staðið af sjer
storminn, — en árangurslaust.
Hann leitaði til gamalla vina
um eitthvað að gera, hversu illa
borgað og lítilfjörlegt sem það
væri, en einnig árangurslaust.
Hinar æðisgengnu tilraunir
hans til að bægja á brott ógæf-
unni, sem loks yfirbugaði hann,
áhyggjurnar og niðurlægingin,
— alt þetta hafði þann árangur,
að hann fjekk slæmt taugaáfall.
Hann fjekk svo slæm höfuð-
verkjaköst, sem oft stóðu yfir
í 24 tíma eða meira, að hann
var ljemagna lengi á eftir.
— Isabel hugði það besta úr-
ræðið að fara með börnin til
plantekrunnar í Suður-Karó-
línu og dvelja þar á meðan
Gray væri að ná sjer aftur.
Plantekra þessi hafði á sín-
um tíma gefið af sjer hundrað
þúsund dollara á ári, fyrir hrís-
grjónauppskeruna, en var nú
ekki annað en fen og mýrar,
sem var eingöngu nothæft fyr-
ir veiðimenn, er vildu skjóta
endur, og enginn kaupandi
fjekkst að. Þar höfðu þau því
dvalið síðan hrunið kom, og
þangað ætluðu þau að fara aft-
ur, þar til Gray fengi eitthvað
að gera.
„Jeg get hreint ekki fallist
á það“, skrifaði Elliott. „Þau
lifa þar eins og svín — Isabel
stúlkulaus og enginn til þess að
líta eftir börnunum nema nokkr
ar svertingjakerlingar. Jeg
bauð þeim því til afnota íbúð
mína í París, og stakk upp á
því, að þau dveldu þar, þar til
tímarnir breyttust í þessu
undralandi.» Jeg mun sjá þeim
fyrir þjónustuliði. Eldhússtúlk-
an mín er annars prýðileg mat-
reiðslukona, svo að jeg skil
hana eftir hjá þeim, og fæ aðra
í hennar stað. Jeg mun reyna
að sjá svo um, að Isabel geti
notað hinar litlu tekjur sínar
til þess að kaupa sjer föt fyrir“.
„Þetta leiðir auðvitað af sjer,
að jeg dvel meira á ströndinni
en áður, og vonast því til þess
að sjá þig oftar, væni minn. Jeg
kann nú orðið miklu betur við
mig þar, en í Lundúnum eða
París. Það er eini staðurinn, þar
sem jeg get talað mitt eigið móð
urmál. Jeg fer sennilega til
Parísar núna, og dvel þar í
nokkra daga“.
„Jeg er feginn, að hafa nú
loks getað talið Gray og Isabel
á að fara að óskum mínum, og
komum við öll til Evrópu eins
fljótt og við getum. Húsgögnin
og málvérkin (sem eru mjög
lítils virði) verða seld í næstu
viku, og hefi jeg boðið þeim að
dvelja með mjer hjá Drake
þangað til, þar eð jeg hjelt að
þeim þætti ef til vill leiðinlegt,
að dvelja í húsinu á meðan. Þeg
ar við komum til Parísar, ætla
jeg að koma þeim vel fyrir þar,
og síðan kem jeg til strandar-
innar. Gleymdu ekki að skila
kveðju minni til nágranna
þíns“.
Hver gat neitað því, að erki-
Uppskafningurinn Elliott væri
góð og göfug sál?
★
Elliott kom til strandarinnar
í árslok, eftir að hafa komið ætt
ingjum sínum vel fyrir í hinu
rúmgóða húsi sínu í París. Hús
ið á Riviera-ströndinni hafði
hann bygt í samræmi við eigin
þarfir og var þar ekkert rúm
fyrir fjögurra manna fjöl-
skyldu, svo að þau hefðu ekki
getað dvalið þar hjá honum,
þótt hann hefði viljað það.
Jeg hygg,>að hann hafi ekki
tekið það neitt nærri sjer.Hann
gerði sjer fulla grein fyrir því,
að það var í alla staði æskilegra
fyrir hann að vera einan, en í
fylgd með frænku sirmi og
mannl hennar, og hann gat
varla búist við því, að geta val-
ið eins í hin frægu smásam-
kvæmi'sín (en það var hann
vanur að gera með geysilegri
nákvæmni), ef hann þyrfti stöð
ugt að reikna með tveim dval-
argestum á heimilinu.
„Það er miklu betra fyrir
þau að setjast að í París og
semja sig að háttum siðaðra
manna. Auk þess eru stúlkurn
ar orðnar nógu gamlar til þess
að fara að ganga í skóla, og jeg
hefi fundið einn, rjett hjá íbúð
minni, sem jeg er viss um, að
er ágætur".
★
Jeg sá því Isabel ekki fyrr
en um vorið, en þá þurfti jeg
að dvelja nokkrar vikur í
París.
Daginn eftir að jeg kom þang
að, hringdi jeg til hennar, og
spurði hana, hvort jeg fengi
hjá henni tebolla, ef jeg liti inn
til hennar um fimm leyti. Það
voru tíu ár, síðan jeg hafði sjeð
hana.
Ráðsettur þjónn vísaði mjer
inn í dagstofuna, og Isabel stóð
á fætur og heilsaði mjer inni-
lega.
Jeg hafði ekki sjeð hana
nema nokkrum í alt, og aðeins
tvisvar eina, en hún kom þann
ig fram við mig, að mjer fanst
við vera gamlir vinir. Þessi tíu
ár, er liðið höfðu, höfðu grynnt
djúpið, sem skildi ungu stúlk-
una frá miðaldra manninum, og
jeg tók ekki lengur eftir hinum
mikla aldursmun okkar. Hún
var nú örugg 1 framkomu og
stillileg.
— En það, sem jeg tók mest
eftir, var breytingin, sem orðið
hafði á útliti hennar. Jeg mundi
eftir henni, sem laglegri stúlku,
mikilli fyrir sjer, sem virtist
ætla að vera helst til feit. Jeg
veit ekki, hvort hún hefir gert*
sjer grein fyrir þessu og gert
ráðstafanir til þess að grenna
sig, eða hvort þetta var einung
is óvenjuleg afleiðing barn-
eigna. En nú var hún eins
grönn, og tískan frekast krafð-
ist.Hún var klædd í svartan kjól
sem hvorki var of einfaldur eða
of íburðarmikill og jeg sá þeg-
ar í stað að saumaður hafði ver
ið hjá þektustu tískustofu Par-
ísarborgar. Hún bar hann með
kæruleysi þeirra kvenna, sem
vanar eru að vera í dýrum föt-
um.
Hún var nú fríðari en hún
hafði áður verið, og jeg var að
hugsa um, að hún hefði það fal-
legasta nef, sem jeg hefði sjeð
á nokkurri konu. Elliott gat
ekki annað, en verið ánægður
með hana, jafnvel þegar hann
var í því skapi, að finna að öllu
milli himins og jarðar. Mjer,
sem auðveldara er að gera til
hæfis, fanst hún hrífandi.
— Gray hafði farið til Morte
fontaine til þess að spila golf,
en hún sagði að hann kæmi
brátt.
„Og þjer verðið endilega að
sjá dætur mínar. Þær fóru til
Tuileries-garðanna, en hljóta
að koma á hverri stundu. Þær
eru indælar“.
Gullfuglinn
Æfintýri eftir P. Chr. Asbjörnsen.
4.
Þangað fóru þeir svo saman. Þegar konungssonur átti
að fara og taka fuglinn, ljet refurinn hann hafa nokkrar
mislitar fjaðrir. Þær átti hann að hafa í hendinni og veifa
þeim. þá myndi fuglinn verða forvitinn og koma fljúgandi
niður úr trjenu. En refurinn sagði, að konungssonur mætti
ekki snerta trjeð, því það ætti ógurlegur risi, og þótt kon-
ungssonur gerði ekki meira en koma við hinn minsta kvist
þá yrði h$nn var við það og kæmi og væri þá úti um kon-
ungsson, sagði refurinn.
Nei, konungssonur sagðist ekki skyldi snerta trjeð, en
þegar hann var búinn að ná fuglinum, fanst honum endi-
lega að hann þyrfti að eiga einn kvist af þessu fallega
trje, sem glitraði á. Svo tók hann einn lítinn kvist, bara
jSsköp lítinn. En um leið kom risinn þjótandi.
„Hver er að stela linditrjenu mínu og gullfuglinum
mínum“, gargaði tröllkarlinn og var svo reiður, að það
rauk upp úr hausnum á honum og gneistaði af honum
í allar áttir.
„Þjófar halda að allir steli“, sagði konungssonur, „en
það verða ekki aðrir hengdir en þeir, sem ekki stela
rjett“. Hisinn sagði að það kæmi sjer ekki við og ætlaði
að ráðast á hann, en konungssonur bað hann að þyrma
lífi sínu.
„Ef þú getur náð aftur hestinum, sem hann nágranni
minn tók frá mjer, þá skal jeg þyrma þjer“, sagði risinn.
„Hvar ætli hann sje niður kominn?“ spurði konungs-
sonur.
„Æ, hann á heima þrjú hundruð mílum fyrir handan
stóra fjallið þarna, sem blánar út við sjóndeildarhring-
inn“, sagði tröllkarlinn.
Konungssonur lofaði, að hann skyldi gera það sem hann
gæti í þessu. En þegar hann kom til refsins, var rebbi
ekki sem blíðastur.
„Nú hefirðu farið illa að ráði þínu“, sagði refurinn,
„hefðirðu farið að mínum ráðum, værum við nú komnir
á leið heim aftur“, sagði hann.
En nú urðu þeir aftur að leggja af stað, fyrst um lífið
var að tefla og konungssonur hafði lofað því. Ferðin var
löng og erfið, en loksins komu þeir þó á ákvörðunarstað-
inn. En þegar konungssonur ætlaði að fara inn og taka
hestinn, sagði refurinn:
„Þegar þú kemur inn í hesthúsið, hanga mörg beisli á
Hjer er smásaga, sem birtist
í blaði einu um 1930:
í fyrra varð Osló að láta af
hendi við Aker 179 skattgreið-
endur, sem heima eiga í Kirke-
vejen, en út af þessu hafa risið
ýms vandræði. Til dæmis er það
sagt, að hin nýju ÍDæjamörk
hafi legið eftir einu húsi endi-
löngu, þannig að helmingurinn
af húsinu fylgdi Osló og helm-
ingurinn Aker. Og svo var far-
ið að reikna út, hyerjir af íbú-
um hússins ættu að greiða gjöld
til Osló og hverjir til Aker. —
Þegar það var nákvæmlega at-
hugað, kom upp úr kafinu að
landamerkin lágu í gegnum
svefnherbergi einna hjóna og
skiptu hjónarúminu í tvent
þannig, að bóndinn svaf í Osló
en konan í Aker.
Nú kom fleira til greina. —
Það varð að aðgæta, hvar bónd
inn hefði verið aðfaranótt 1.
janúar til þess að vita, hvar
hann ætti að greiða í skatt. —
Bæjarstjórnin í Osló gerði ráð
fyrir því, að hann hefði sofið
heima hjá sjer. En skattanefnd
in í Aker var glúrnari. — Hún
krafðist þess að rannsókn færi
fram í þessu máli. Manriinum,
sem átti þessa nótt að hafa sof
ið í þeim helmingi hjónarúms-
ins, sem átti heima í Osló og
konunni, sem svaf í þeim helm
ingnum, sem átti heima í Aker.
var stefnt fyrir dómarann.
Við yfirheyrslu varð maður-
inn að kannast við það, að þessa
nótt hefði hann gist í Aker.
★
Jón Boli: — Jæja, hvernig
leist þjer á „Hamlet?
Samúel frændi: — Ágætlega,
en þið eruð bara nokkuð á eftir
tímanum hjer í Evrópu, því að
jeg sá þennan leik í New York
fyrir fjórum árum.
★
— Maðurinn minn segir að
hann sje altaf að hugsa um mig,
jafnvel á meðan hann er að
vinna.
— Þetta datt mjer í hug, þeg
ar jeg sá hann vera að berja
gólfdúka í fyrradag.
★
Gesturinn: — Gerist aldrei
neitt hjá ykkur hjer?
J Bóndi: — Jú, á morgún verð
ur hjer sólmyrkvi.