Morgunblaðið - 06.07.1944, Blaðsíða 8

8
MOROUNBLAÐIÐ
Fimtudaginn 6. júlí 1944
MLn.n.ing Sigríðar B jarnadóttur
Rúmlega ár er liðið síðan hún
andaðist. Þó getur það ekki tal-
ist við eiga, að hvergi sjái síð-
ari tími hennar minst, svo mjög
sem tíðkast hefir, að geta mæt-
ismanna í blöðum vorum. Hún
var fædd í Sviðugörðum í Gaul
verjabæ 4. sept. 1877.
Faðir hennar var Bjarni Þor-
varðarson, hreppstj., Jónssonar
í Sviðugörðum, og Þórlaug
Bjarnad., Margrjetar Eiríksd.
frá Bolholti. Móðir hennar var
Guðrún Pálsd., prests, Ingi-
mundarsonar í Gaulverjabæ, og
konu hans, Sigríðar Eiríksd.,
Sverrisens sýslumanns.
Móðir hennar misti mann
sinn frá 5 kornungum börnum,
og ólst Sigríður upp með móður
sinni, og reyndist henni frábær
dóttir alla tíð.
Árið 1904 giftist hún Guð-
mundi Snorrasyni bónda á Læk
í Hraungerðishr. Bjuggu þau
hjónin þar í 30 ár. ,
þeim tíma eignuðust þau
7 ö8rn og ólu upp dreng að
auki, sem verið hefir eins og
þeirra eigið barn. Ein dóttir
þeirra, Hólmfríður, er gift Boga
Eggertssyni frá Laugardælum.
Hin voru með móður sinni. Ær-
ið var því verk að vinna, þó
efnahagur, væri frá upphafi
fremur góður, að hætti þeirra
tíma. Gat hann því aðeins við
haldist með þessari ómegð, að
vel væri staðið. Voru þau hjón
vel samvalin til þessa hlut-
verks. Hann var fjörmikill,
vinsæll óg -glaðlyndur afla-
maður. Hún staðföst og sterk-
bygð búsýslukona. Hann varð
svo sem tími leyfði, að stunda
atvinnu utan heimilis, eins og
títt var um bændur í þessum
mörgu bygðum. En þá stýrði
hún með árvekni og ráðsnild
búrekstrinum utan húss og inn-
an.
Hússtjórn öll fórst henni á-
gætlega. Þar fór saman fyrir-
hyggja og feikna afköst í vinnu.
Bar heimili hennar af ftestum
bændaheimilum á ýmsan hátt,
og minti meira á heimili fyrir-
manna. Börnum sínum hjelt
hún vel til allrar menningar,
og lærðu þau meiri háttvísi en
alment er. Voru þau því heim-
ilinu til sæmdar heima og heim
an. Þau hjón bjuggu á Læk í 30
ár og hefir það eflaust verið
bjartasti tími æfi þeirra. Þar
nutu þau yndis ungra barna og
aðstoðar þeirra uppkominna.
Þar blómgaðist efnahagur
þeirra, þar bygðu þau og bættu
aðstöðu sína á flestum sviðum.
Vorið 1934 fluttust þau búferl-
um að Gufunesi 1 Mosfellssveit,
og bjuggu þar í 4 ár. Síðan
brugðu þau búi og fluttust til
Reykjavíkur. Fyrsta veturinn
þar misti Sigríður mann sinn.
Bjó hún þó enn áfram með
börnum sínum og fóstursyni.
Aldrei hætti hún að vera þeim
móðir í fylsta skilningi, því að
þó þau væru uppkomin, hafði
hún ávalt eitthvað að veita
þeim. Þar á móti naut hún líka
hins fylsta ástríkis þeirra og
umönnunar, og það því meir,
sem meira þurfti við. Hún dó
27. maí 1943, umvafin ástríki
barna sinna og fóstursonar.
Að vallarsýn var hún í stærra
lagi, sterkleg og svipmikil,
mörkuð af skapfestu og atorku.
Hún var stundum bersögul eins
og títt er um þá, sem hreint
hugsa, en hæversk þó, og naut
hvers manns virðingar.
Vita skalt því, afkomandi
hennar, sem ekki þektir hana,
að þar fór íslensk kona, sem
ekki voru svik í. S. P.
Hjer fer á eftir frændsystur-
kveðja frá Ameríku:
Við andlátsfregn Sigríðar
Bjarnadóttur.
Fædd 1877. Dáin 1943.
Lag: Einn herra jeg best ætti.
Harmafregnin heiman að
leiðir mig að leiði þínu.
Lyftist sorg frá brjósti mínu.
Annan átt þú æðri stað.
Jörð og himin sækja sitt.
Stráin fölna; blikna blómin,
blærinn flytur lífsins óminn,
lát oss skilja Ijóðið þitt.
Hjer í drottins nálægð nú
opnast leiðin anda mínum
inn að ljóssins bústað þínum.
Guðs í umsjón geymd ert þú.
Endurminningar.
Þú varst í bernskublóma
svo björt og engilhrein
og sýndir æ þann sóma
svo sönn í hverri grein.
Þjer var í blóðið borið
að bera merkið hátt,
en þungt er þrautasporið
sem þroskar andans mátt.
í mótlæti móður þinnar,
með henni krossinn barst.
Þín elskan rjeði innar
ástkæra Guðs barn varst.
Þú vanst þau verkin góðu
sem vitni sannast er,
þú fanst í hjarta hljóðu
hönd drottins var með þjer.
Þín dygð á djúpar rætur
sú dýra perlan skín
þann auð þú eftirlætur
hann erfa börnin þín.
Að gullinu þarf grafa
sem grær og finnur til;
þá hugsjón nú þau hafa
frá helgum móður yl.
Ei kann mitt ljóð að lýsa
lífsferli þínum hjer,
en vonina á vísa
að verkin launist þjer.
Lögmálið lífs og dauða
lætur hið mikla svar
skrifast í skarðið auða
skírast hvað æfin var.
Þig kveð með trega tárum
treystum drottins hönd.
Það eyðir söknuð sárum
að sæl þín lifir önd.
Mín bljúgu hjartans blómin
jeg bind í minniskrans.
I þögn við þunga dóminn
með þökk til skaparans.
Ingibjörg Jónsdóttir
Guðmundsson.
BÓNAÐIR OG
SMURÐIR BÍLAR
H.f. STILLIR- Lausravee-
168. — Sími 5347.
BRJEF:
Kall fósturjarðarinnar
MESTUR hluti þjóðarinnar
hlakkaði til þess að endur-
heimta sjálfstæði sitt. — Menn
vildu búa sig undir það með
huga og hönd að helgidagsins
17 júní yrði sem inndælastur í
alla staði. Þeir sem gátu full-
nægt sinni innstu þrá að kom-
ast á hinn fornhelga stað Þing-
völl. og vera þar við hina virðu
legustu samkomu, sem íslensk
þjóð hefir lifað, þurfa ekki að
kvarta. En utan við þann fagn-
að varð stór hluti (þjóðarinnar
að standa. Ýms öfl og ástæður
leyfa mönnurh ekki, bæði körl-
um og konum, að komast á
braut — fjarlægðir, »veikindi,
elli og æska — auk skyldu-
starfa heimilanna, sem ekki
leyfa nein bið verka, kyrsettu
þúsundir manna heima. Og fyr
ir þetta fólk var ekki annað að
gera, en gera sjer þetta að góðu.
Ekkert mátti skerða góða skap-
gerð eða helgi dagsins. — Hún
átti sinn rjett, jafnt í litlum bæ
sem hárri höll.
Svona hygg jeg, að þjóðin
hafi hugsað. Fjöldi heimila
hafði pantað sjer fána.Og menn
settu upp stengur 1 þeirri von
að geta flaggað fyrir fengnu
sjálfstæði — fyrir helgi dags-
ins. En sú von brást hjá fjölda
mörgum. Jeg sem þessar lmur
rita bý á fornhelgum kirkju-
stað, sem á söguríka viðburði
liðinna alda. Kirkjan stendur á
hlaðinu, sem tíguleg drottning
og ber ellina með prýði. Hana
vantar nú fimm ár til að vera
100 ára gömul.
Jeg fór eftir erfiði dagsins, í
mjög slæmu veðri, kvöldið 16.
júní sveitina á enda til að leita
eftir fána. Jeg vildi halda á-
ætlun minni. Á síðustu stundu
bjargaði ungmennafjelag
hreppsins mjer, svo jeg gat
dregið fána að hún 17. júní. Alt
var undir búið eftir bestu föng-
um innan bæjar, á allan hátt
eins og á bestu hátíðum ársins.
Svo rennur upp hinn lang-
þráði dagur. sem þjóðin er búin
að þrá í 682 ár. Það fyrsta sem
höndin gerir að morgni hvers
dags, er að fylgja hinni helgu
bæn, og svo þegar gengið er í
bæinn, býður maður góðan dag
inn, og eftir því, sem gleðin er
meiri um vonir dagsins, er Ijett
ara yfif orðufn og athofnum. —
Við klæddumst í okkar bestu
föt, gengum svo til sæta að
hlýða á það fyrsta sem öldur
Ijósvakans færðu okkur þenn-
an morgun. Við hlýddum með
hinni mestu hrifningu á allt, ér
hægt var að heyra. Þótt við
værum dreyfð, fanst mjer jeg
vera kominn á Þingvöll. — Jeg
fann helst ekki annað, en öll
þjóðin stæði saman í einum hóp
með einum huga. Þegar klukk-
una vantaði fáar mínútur í tvö
gengum við, þessi fámenni hóp
ur út í kirkju., sem við mest
allra húsa virðum. Klukkum er
hringt hinn tiltekna tíma. Svo
er þögn, meiri þögn en nokkru
sinni fyr. Við krjúpum 1 bljúgri
bæn til drottins. Hvað hver og
einn hugsaði, kann jeg ekki að
greina hjer, en jeg hygg, að
hugsað hafi verið eitthvað á
þessa leið: Drottinn, vertu hjá
okkur, blessaðu okkur þessa
' stund, blessaðu fengið frelsi,
biessaðu land vort og þjóð,
blessaðu hauður og höf. Því án
þín, drottinn, er ekkert líf.
Svo göngum við inn og enn
er hlustað og alltaf er nýtt og
nýlt bæði í bundu og óbundnu
máli. Allt er vel sagt, en dálít-
ill brestur var á að heyra hinn
fagra söng, sem sunginn hefir
verið. Svo kemur nýjasta nýtt,
hátíðaljóðin. Jeg var hrifinn af
þeim upplestri. Eftir þann lest-
ur datt mjer í hug að rjett
kveður skáldið:
Víðar en í siklingssölum,
svanna fas er prýði glæst.
Mörg í vorum djúpu döluih
drottning hefir bónda fæðst.
Það var eitt af. gleðiefnum
þjóðarinnar þennan dag, að ein
af konum þessa lands, gat með
hinni mestu prýði skipað önd-
vegi með bestu skáldum þjóð-
arinnar. Hulda frá Auðnum
gefur frelsisgyðju landsins þá
morgungjöf, sem í minnum
mun höfð vera meðan land vort
Framliald á bls. 11.
r LOOK, QtLl...mA$CAKA'0 ■
PR.OAUSED TO FORSET “ALE\
TKE &REAT"... ThiE CAEE IO
CLOEED ! EHE WANTE A
JOE---- THAT'E Rl&HT, V
lEN'T n, MAECARA ? l
WHAT'Z THE X GO AHEAO AND ^
MATTER, X-9 ? I TELL H/M I TRlEO
TO KILL yOUÍ 7ELL
to take me
A To PRtEON ! A
Features Syndicate, Inc., World rights rcscrvcd.
I-I DtDN'T
KNOW THEV CA/HE
AE> &OOD AO
VOU/ Ðl _--jg
C/HON
maecara
T 7AKE HER TO THE
>EUPERINTENPENT !
THEN NEED NUREEE
AID£> RI&HT HERE
iN THiE HOEPíTAL:
AjrtkinAv A NKIA/ RPI&DDE
1) Bill: — Hvað er að, X-9? Mascara: — Byrjaðu,
segðu honum að jeg hafi reynt að drepa þig. Segðu
honum að taka mig fasta.
2) X-9: — Sjáðu, Bill, Mascara hefir lofað að
gleyma Alexander mikla. Málið er útrætt. Hana
vantar vinnu, eða er það ekki rjett, Mascara?
Mascara: — J-jú.
3) X-9: — Farðu með hana til forstöðumannsins.
Þá vantar aðstoðarstúlku hjer á sjúkrahúsinu.
— Komdu Mascara. Mascara: — Já, já.
4) Mascara rauk upp um hálsinn á X-9 og rak
honum rembingskoss og hrópaði: — Jeg hjelt ekki
að þú værir svona góður.