Morgunblaðið - 18.07.1944, Blaðsíða 10

10
MORGUNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 18. júlí 1944
1ÁJ JSomeróet WauÁ I
iam:
LARRY DERFORD
í leit að
lífshamingju
46. dagur —

* Björninn og refurinn
Æfintýr eftir P. Chr. Asbjörnsen.
en hann þorði. — „Þegar þú sjerð hest, sem liggur í sól-
skininu og sefur“, sagði björninn, „þá skaltu binda skott-
ið á þjer vel fast í taglið á hestinum og skella svo tönn-
unum í lærið á honum“.
Það leið ekki á löngu áður en refurinn fann hest, sem
lá og svaf í sólskininu og svo gerði hann alveg eins og
björninn hafði sagt honum, hann batt sig vel fastann í
taglið og beit svo í lærið á hestinum. Klárinn þaut upp
andfælum, jós og prjónaði og tók svo sprettinn, svo refur-
inn slóst við stokka og steina, og varð allur marinn og
lemstraður. — Alt í einu fóru þeir framhjá hjera.
„Hvert ertu að fara, rebbi minn“, sagði hjerinn hlæj-
andi.
„í sendiferð, hjeri minn góður“, svaraði refurinn. En síð
an hefir refurinn ekki reynt að veiða hesta. Og í þetta
sinn var það björninn, sem var slunginn, en annars segja
menn hann auðtrúa eins og þursana.
* ENDIR.
öllin, sem sveif í loftinu
Æfintýr eftir P. Chr. Asbj‘rnsen.%
1.
EINU SINNI var fátækur maður, sem átti þrjá syni.
Þegar hann andaðist, ástluðu tveir þeir elstu út í heim-
inn að freista gæfunnar, en þann yngsta vildu þeir ekki
með nokkru móti hafa með sjer. „Þú getur nú ekki neitt
annað en setið og rótað í öskunni, lagsi, og svoleiðis ná-
ungar fá ekki að fara með okkur“. — Jæja, þá verð jeg
víst að fara einn, hugsaði yngsti bróðirinn, þá verð jeg
að minsta kosti ekki ósáttur við samferðamenn mína.
Nú lögðu bræðurnir tveir af stað, og þegar þeir höfðu
ferðast í nokkra daga, komu þeir inn í stóran skóg, þar
settust þeir niður, til þess að hvíla sig og ætluðu að fara
að fá sjer nestisbita úr malpokunum sínum, því þeir voru
bæði þreyttir og svangir. Og þegar þeir nú sátu þarna,
kom gömul kerling upp úr þúfu nokkurri og bað um svo-
lítinn mat. Hún var ósköp gömul og hrörleg, titraði ölJL og
skalf, og tannlaus var hún líka. Hún gat varla skreiðst
áfram og sagðist ekki hafa smakkað matar bita í hundrað
ár. En piltarnir hlógu bara að kerlingaraumingjanum og
sögðu, að fyrst hún hefði ekkert fengið að borða svona
lengi, þá gæti hún líklega beðið með það að fá eitthvað
Jeg var skrambi óhepp-
Nú sneri Isabel sjer að mjer,
augun brunnu af ástríðu og
röddin var hás. Hún gat ekki
talað eins fljótt og hún vildi.
„Mjer datt þetta í hug, þeg-
ar Elliott frændi var að dást að
þessu bannsetta, pólska víni.
Mjer fanst það afleitt, en ljet
sem jeg hefði aldrei smakkað
betra vín. Jeg var viss um, að
hún myndi ekki standast freist-
inguna, ef hún sæi sjer færi að
bragða á því. Þess vegna bauðst
jeg til þess að fara með henni
á kjólasýninguna. Daginn, sem
vhún átti að máta brúðarkjói-
inn í síðasta sinn, sagði jeg An-
toine, að jeg vildi fá pólska vín-
ið eftir hádegisverð, og svo
sagði jeg honum, að jeg bygg-
ist við konu í heimsókn og hann
skyldi biðja hana að bíða, bjóða
henni kaffi og láta flöskuna
standa á borðinu, ef hana skyldi
langa í glas. Jeg fór með Joan
til tannlæknisins, en hann gat
auðvitað ekki tekið á móti okk
ur, því að við höfðum ekki
pantað tíma. Þá fór jeg með
hana í kvikmyndahús. Svo
skildi jeg Joan eftir í Tuileries-
garðinum hjá barnfóstrunni og
Priscilla. Jeg ákvað með sjálfri
mjer að reyna að vingast við
Sophie, ef hún hefði ekki snert
við víninu. Það er satt. Það
sver jeg. En þegar jeg kom
heim og sá flöskuna, þá vissi
jeg, að jeg hafði ekki reiknað
skakt. Hún var farin, og jeg
hefði viljað veðja öllum heims-
ins peningum um, að hún
myndi ekki koma aftur“.
Isabel stóð á öndinni, þegar
hún hafði lokið máli sínu.
„Það var þetta, sem jeg gat
mjer til, að hefði gerst“, sagði
jeg. „Þú sjerð, að jeg hafði á
rjettu að standa. Þú skarst
hana á háls eins rækilega og
þú hefðir dregið hnífinn á
barka hennar með þinni eigin
hendi“.
,Hún var vond, vond, vond.
Jeg er fegin því, að hún skuli
vera dauð“. Hún fleygði sjer
niður á stól. „Gefðu mjer cock-
tail, óhræsið þitt“.
Jeg blandaði cocktailinn.
„Þú ert illmenni“, sagði hún, •
um leið og hún tók við glasinu.
Svo reyndi hún að brosa. Bros.
hennar var eins og barns, sem
veit, að það hefir verið óþægt,
en heldur, að það geti blíðkað
mann með því að vera ósköp
aðlaðandi og góðlegt. „Þú seg-
ir Larry þetta ekki, er það?“
„Það dettur mjer ekki í hug“.
„Sverðu það. Karlmenn eru
svo óáreiðanlegir".
„Jeg lofa því. En þótt jeg
vildi segja honum það, býst jeg
ekki við að fá tækifæri til þess,
því að líklega á jeg ekki eftir
að sjá hann í þessu lífi“.
Hún rjetti sig í stólnum.
„Hvað áttu við?“
„Hann er nú háseti eða kynd
ari um borð í skipi, sem er á
leið til New York“.
„Þú segir ekki satt! Hann er
skrítinn fugl! Hann var hjer
fyrir nokkrum vikum. Þá var
hann eitthvað að grúska á bóka
safninu í sambandi við þessa
bók sína, en hann mintist
aldrei á það einu orði, að hann
væri á förum til Ameríku. Jeg
er fegin því. Þá sjáum við hann
vestra“..
„Það efast jeg um. Hans
Ameríka er jafn langt frá ykk-
ar Ameríku og Gobieyðimörk-
in“.
Svo sagði jeg henni, hvað
hann hefði gert og hvað hann
ætlaði að gera. Hún hlustaði á
mig með skelfingarsvip. Við og
við sagði hún: „Hann er brjál-
aður. Hann er brjálaður“. Þeg-
ar jeg var búinn að segja henni
ilt saman, draup hún höfði, og
jeg sá tvö tár renna niður kinn-
ar henni.
„Nú er jeg búin að missa
hann fyrir fult og alt“.
Hún sneri sjer frá mjer,
grúfði andlit sitt ofan í stól-
bakið og fór að gráta. Hún
kærði sig ekkert um að leyna
sorg sinni. Jeg vissi ekki,
hvaða vonir hún hafði alið í
brjósti, en þær hrundu eins og
spilaborg við þessar frjettir.
Það hafði verið henni dálitil
fró að sjá hann við og við, finna,
að hann var þáttur í lífi henn-
ar. Jeg hugsaði með mjer, að
hún myndi hafa gott af því að
gráta.
★
Jeg tók bók Larrys og leit á
efnisyfirlitið. Mjer hafði enn
ekki borist eintak, þegar jeg
fór frá Riviera, og jeg hafði
ekki von um að fá það fyrr en
eftir nokkra daga. Þetta var
ritgerðasafn um fræga fhenn.
Jeg var hissa á því, hvaða menn
hann hafði skrifað um. Ein rit-
gerðin var um Sulla, rómverska
einvaldinn, sem dró sig í hlje,
þégar hann var orðinn einvald-
ur. Ónnur var um Akbar, mó-
gúlinn, sem lagði undir sig
heimsveldi, Enn aðrar voru um
Kubens, Göthe og Chesterfield
lávarð og „Brjef“ hans.
Það var bersýnilegt, að það
hafði þurft mikinn lestur til
pess að skrifa slíkar ritgerðir,
og jeg var ekki lengur hissa á
þvf, að Larry skyldi hafa verið
s\o lengi að skrifa bókina, en
mjer fanst undarlegt, að hon-
um skyldi hafa þótt það ómaks
ins vert að verja svo miklum
tíma til þess að skrifa þessa bók
og að hann skyldi skrifa um
þessa tilteknu menn. Svo datt
mjer í hug, að úr hverjum þess
ara manna, hverjum á sinn
hátt, hafði orðið eins mikið í
lífinu og á nokkurn hátt var
auðið. Það hefir líklega vakið
áhuga Larrys.
Jeg leit yfir eina blaðsíðu.
Stíllinn var Ijós og skýr. Eng-
in rnerki sáust þar tilgerðar eða
smámunasemi, sem svo oft ein-
kenmr bækur áhugamanna.
Það var bersýnilegt, að hann
hafði lagt eins mikla stund á
að kynnast bestu rithöfundum
og Elliott Temington aðlinum.
Isabel rjetti úr sjer í stóln-
um og drakk það, sem eftir var
í glasinu.
„Ef*jeg hætti ekki að gráta,
þá verð jeg hræðilega útlítandi
til augnanna, og við, sem ætl-
um út að borða miðdegisverð“.
ílún leit áhyggjufull í spegil.
„Já, jeg þarf að hafa ísmola við
augun í hálftíma eða svo“. Hún
púðraði sig og málaði á sjer
varirnar. Svo leit hún hugsandi
á mig. „Hefurðu minna álit á
mjer vegna þess, sem jeg
gerði?“
„Væri þjer ekki sama?“ ,
„Þjer kann að virðast það
skrítið, en mjer er ekki sama.
Jeg vil ekki, að þú hafir lítið
álit á mjer“.
„Vina mín, siðferðiskend mín
er ekki sjerlega skörp“, svar-
aði jeg. „Þegar mjer er hlýtt
til einhvers, þá minkar sú
hlýja ekki við yfirsjónir hans.
þótt jeg hins vegar harmi þær.
Þú ert ekki vond kona. Þú ert
falleg. Jeg nýt fegurðar þinn-
ar engu minna vegna þess, að
jeg viti, að hún er að miklu
lcyti ávöxtur ágæts smekks
þíns og einbeitni. Þig vantar
aðeins eitt til þess að vera blátt
áfram töfrandi“.
Hún beið brosandi eftir fram
haldinu.
„Bh'ðu“.
Brosið kulnaði á vörum
hennar, og hún leit á mig,
hreint ekki blíðlega, en áður
en hún gat svarað, kom Gray
inn. A þeim þrem árum, sem
Gray hafði dvalist í París,
hafði hann þyngst, orðið rauð-
ari í framan og hárið í hvirfl-
inum var farið að þynnast. En
hann hafði hestsheilsu. Það
gladdi hann að sjá mig. Hann
talaði í tómum orðatiltækjum.
Og þó að þau væru gatslitin, þá
sagði hann þau altaf með aug-
ljósri sannfæringu um, að hon-
um hefði dottið þau í hug fyrst
um allra. Hann fór aldrei að
hátta, en lagði sig til svefns
hinna rjettlátu, þar sem hann
var staddur. Og í augum hans
var París, eins og hún lagði
sig, hin gamla gleðinnar borg,
En hann var svo vingjarnlegur,
óeigingjarn, hreinskilinn, áreið
anlegur, hleypidómalaus, að
manni hlaut að geðjast að hon-
um. Mjer þótti reglulega vænt
um hann. Hann var heldur en
ekki farinn að hugsa til heim-
ferðarinnar.
„Hamingjan góða, það verð-
u gaman að koma aftur til
gamla landsins".
„Þetta er þá ákveðið?“
„Jeg er ekki enn búinn að
skrifa undir, en það verður
bráðum. Sá, sem jeg verð í fje-
lagi með, var herbergisfjelagi
minn í mentaskólanum. Hann
er ágætis náungi, og jeg er viss
um, að hann situr ekki á svik-
ráðum við mig. Strax og jeg
kem til New'York, fer jeg með
flugvjel til Texas og tek til ó-
spiltra málanna“.
★
Hann varð svo kátur af því,
sem hann var að segja, að hann
sneri sjer að Isabel og sagði:
„Heyrðu, hvers vegna ekki
að stinga þetta leiðindapakk af
og lara þrjú saman og fá okk-
ur konunglegan miðdegisverð í
Tcur d’Argent?“
inn í gærkvöldi, þegar jeg tók
bíl húsbóndans.
— Hvernig tók hann eftir
því?
— Jeg ók yfir hann.
Vr
— Svo þú elskar mig ekki
lengur. — Áður sagirðu altaf,
að jeg væri allur heimurinn fyr
ir þig.
— Já, alveg satt, en nu hefi
jeg aukið landafræðiþekkingu
mína mjög upp á síðkastið.
★
— Hvers vegna kallaðirðu
ekki á mig, þegar stúdentinn
reyndi að kyssa þig?
— Já, mamma, en hann ógn-
aði mjer svo hræðilega.
— Ógnaði hann þjer? Hvern-
ig þá?“
— Hann sagði, að ef jeg kall
aði á þig, myndi hann aldrei
kyssa mig framar.
★
Frúin: — Jeg vona, að okk-
ur geti nú samið vel.
Stúlkan (nýkomin í vistina):
— Frúin á talsvert hugmynda-
flug. Það heyri jeg fljótt.
• Slökkviliðsstjórinn: — Lofið
þið eldinum að blossa dálítið
upp, svo að við getum sýnt
fólki, hvað við erum duglegir
að slökkva.
★
Ungi eiginmaðurinn:
— Hvers vegna ferðu ekki í
bíó fyrir aurana, sem jeg gaf
þjer?v
Bróðir konunnar: — Af því
að mjer þykir alveg eins gam-
an að horfa á ykkur Grjetu.
★
— Hvað er að þjer, sonur
minn, þú ert svo æstur á svip-
inn.
— Jeg hefi átt í rifrildi við
konu þína pabbi.
★
— Haldið þjer, að snillings-
gáfur gangi í erfðir?
— Jeg veit þáð ekki. Jeg á
ekkert barn.
*
— Þú ert þó ekki að klippa
í sundur skjölin mín, strákur?
-— Nei, jeg klippi bara þau,
sem þú ert búinn að skrifa á.