Morgunblaðið - 25.07.1944, Blaðsíða 10

10
MOEGUNBUAÐIÐ
Þriðjudagur 25. júlí 1944
\lý framhaldssaga — Fylgist með frá byrjun
„Tíminn er kominn, væna
mín sagði Abigail, og
við þetta óvenjulega blíðuyrði
mundi hún, hvað þessi dagur
átti að bera í skauti sjer. Hún
var að fara að heiman — fara
frá öryggi þess, sem maður
þekkir, fara frá þessari rólegu
konu, en ósjálfrátt hafði hún
altaf stuðst við ást hennar og
samúð. Ef eitthvað kæmi nú fyr
ir mömmu, hugsaði Miranda alt
1 einu með skelfingu. Ef eitt-
hvað kæmi fyrir þau hjer
heima, myndi hún ekki einu
sinni fá að vita það fyr en mörg
um dögum seinna.
Hún settist á rúmstokkinn og
horfði á Abigail. „Ef til vill ætti
jeg ekki að vera að fara“, sagði
hún hægt. „Það gæti eitthvað
komið fyrir. Þú þarfnast mín.
Og — ó, mamma, jeg mun
sakna þín svo mikið!“
Við þetta vaknaði Tabitha.
Hún geispaði og sagði hressi-
lega: „Hafðu ekki áhyggjur út
af mömmu, Ranny. Jeg tel ekki
efjtir mjer að hjálpa henni dá-
lítið meira, þegar þú ert farin“.
Móðirin vissi, að þetta var
satt. Tibby myndi ekki aðeins
taka að sjer verk Miröndu,
heldur myndi hún vinna þau
miklu betur en systir hennar.
Miranda hafði marga leiðinlega
galla. Hún var hjegómleg, löt
og hirðulaus. Hún hugsaði alt-
of mikið um það, sem verald-
legt var. Hún var, eins og Ep-
hraim sagði alltaf, tilgerðarleg,
þar sem Tabitha aftur á móti
var rjettilega innrætt, þannig
að ónauðsynlegt hafði verið að
ávíta hana síðan hún var sex
ára.
Hvernig gat þá staðið á því,
hugsaði Abigail með sjer, að
hún gat horft á þessa breið-
leitu, skylduræknu stúlku án
þess að finna til nokkurrar
hræringar, en þegar hún horfði
á Miröndu fánn hún altaf til
blíðu og ils? Hún mátti hafa sig
alla við til þess að taka ekki
ljósa lokkahöfuðið og þrýsta
því að brjósti sjer, eins og hún
var vön að gera fyrir löngu
síðan. I stað þess sagði hún:
„Vertu ekki að þessari vit-
leysu. Auðvitað ferðu, Ranny“,
og setti kertastjakann á þvotta
borðið. „Nú hefirðu fengið það,
sem þú vildir, svo að það er
eins gott fyrir þig, að reyna að
njóta þess“.
Þessu var ekkert hægt að
svara og hin hvatlega rödd
Abigail var huggandi.
Miranda flýtti sjer að klæða
sig. Hún fór í sunnudagakjól-
inn sinn, sem var úr brúnni
merínó-ull. Það höfðu ekki ver
ið til neinir peningar til þess að
kaupa handa henni nýjan kjól
fyrir, en hún hafði lagað þenn-
an til, eins vel og hún gat, sett
á hann snjóhvítan kraga og
Etífað pilsin, þar til þau stóðu
út í loftið og rrerinó-pilsið varð
að sómasartilegri ertirlíkingu af
krínolíni. Hún festi kragann
með fagurri brjóstnál, en það
var eini skartgripurinn, sem
hún átti. Hún hafði fengið hana
á þrettánda afmælisdaginn
sinn. Þá var hún á batavegi
eftir skarlatssótt. A nálinni var
gullrönd, sem umlukti rós, er
fljettuð var úr hárlokkum allr-
ar fjölskyldunnar. Ephraim
hafði látið gullsmið í Stanford
smíða hana, og var hún kjör-
gripur hinn mesti. Miranda var
mjög hreykin af henni. Það
munaði minstu, að hún væri
eins glæsileg og nýja húfan
hennar.
Ungfrúrnar Lane, saumakon
ur í Cos Cob, höfðu saumað
húfuna eftir miklar ráðaleitan-
ir hjá „Godey“ og eina eintak-
inu, sem þær áttu af „La Mode
á Paris“. Var hún úr strái og
skreytt rósrauðum silkibönd-
um, og í staðinn fyrir fjaðrirn-
ar, sem áttu að vera á henni,
var stór, rauð tilbúin rós á
að borga með húfuna, höfðu
hvorri hliðinni. Eggjapening-
arnir, sem notaðir voru' til þess
ekki nægt fyrir fjöðrunum.
Miranda festi þetta furðu-
verk á höfuð sjer, athugaði sig
með ánægjusvip í litla speglin-
um og snjeri sjer síðan að móð-
ur sinni.
Abigail fanst stúlkan falleg.
„Húfan er nokkuð áberandi en
annars ertu góð“, sagði hún
hranalega. „Hjerna er sjalið
þitt. Kveddu börnin og flýttu
þjer nú. Jeg heyri að Tom er
kominn á kreik“.
Miranda tók ferðakörfuna
sína, sem Hardy gamli hafði
búið til, en það var síðasti Sina-
woy Indíáninn, sm hafðist við
í Stanwich skógunum. Hún var
rúmgó? og sterkleg, og sam-
svaraði alveg hinum fátæklega
flutningi hennar.
Hún beygði sig yfir Tabitha,
sem var hálfsofandi. v
„Vertu sæl, Tibby“, sagði
hún.
Tabitha settist upp og syst-
urnar kystust innilega og höfðu
nú gleymt öllu þrasi sínu.
Yngri börnin, Set, Nat og
litla barnið vöknuðu ekki þeg-
ar Miranda kysti þau, og augu
hennar fyltust tárum og sár
heimþrá greip hana — eins og
til viðvörunar.
Til allrar hamingju var lítill
tími til geðshræringa næsta
hálftimann. Markaðsbáturinn
til New York átti að fara frá
Mianus kl. fimm, og þau urðu
að vera komin nógu snemma
niður á bryggjuna til þess að
hafa tíma til að afferma vagn-
inn og koma afurðunum um
borð.
Klukkan fjögur, rjett þegar
glitti í fyrstu skímu dagrenn-
ingarinnar yfir hrygginn á
Palmer hæðinn’i, klifraði Mir-
anda upp í vagnsætið, við hlið-
ina á Ephraim. Tom, sem varð
að fara með þeirrt, til þss að
koma vagninum heim aftur,
settist á kartöflupoka aftur á,
Epnraim hottaði 4 uxana og
agninn fór af stað.
Miranda veifaði til móður
sinnar, þar til hún hvarf sjón-
um, og hugsaði um alt, sem hún
hefði getað sagt við hana:
„Mamma, jeg skal skrifa oft. Ef
þú þarfnast mín, kem jeg strax
heim aftur. Og legðu ekki of
hart að þjer, elsku~ mamma
mín“.
En hún hafði ekkert sagt af
þessu, og Abigail hafði heldur
ekki verið margorð: „Hagaðu
þjer nú vel og reyndu að gera
eitthvað gagn hjá Van Ryn
hjónunum. Mundu að lesa bæn
irnar þínar kvölds og morgna“.
Þegar þau komu að tollhlið-
inu, fyrir neðan Dumpling
Pond brúna, voru þar margir
vagnar fyrir. Isaac Taylor, sem
var í næsta vagni á undan þeim,
heilsaði Ephraim hjartanlega
og horfði undrandi á Miröndu.
„Eruð þið að fara eitthvað?11
spurði hann. „Nokkuð snemt
að rekast á unga stúlku, alla
upppússaða“.
Ephraim kinkaði kolli. „Við
Ranny erum að fara til New
York með bátnum. Hún ætlar
að heimsækja ættingja móður
sinnar við Hudson“.
Isaac flautaði. „Þú segir ekki
satt! Gætið ykkar að villast
ekki þar. Síðast þegar jeg var
þar, varð jeg alveg ruglaður af
öllum hestakerrunum, vögnun-
um, götunum og fólkinu. Jeg
varð þeirri stundu fegnastur,
þegar jeg komst heim aftur.
Þú hefir aldrei komið þangað
áður, Ephraim“?
„Nei“, svaraði Ephraim
kuldalega, og festi augun á
kartöflupokunum og laukkörf-
unum, sem Tom var að ferma
yfir í bátinn.
„Og það er nóg af þorpurun-
um þar“, hjelt Isaac áfram.
„Einn náungi með úrkeðju úr
gulli og í silkik-læðum, reyndi
að selja mjer ráðhúsið —- 100
dollara út í hönd og það sem
eftir var átti að greiðast
með mánaðarlegum afborgun-
um! Jeg sagði honum að jeg
væri ekki fæddur í gær, og
hann yrði að vera talsvert
slyngari ef hann ætlaði sjer að
leika á Connecticut Yankee“.
-, „Með guðs hjálp gengur okk-
ur sjálfsagt vel“, sagði Ephra-
im. „Miranda, farðu að hafa
þig um borð. Báturinn fer að
fara“.
Miranda flýtti sjer niður úr
vagninum, og klifraði um borð.
Þar var hvergi neitt sæti að sjá,
svo að húfi fór aftur í skutinn,
dustaði þar af kartöflupoka og
settist á hann. ,
Tom kom í álítina til hennar.
„Vertu sæl“, sagði hann, og
rjetti henni höndina“, og líði
þjer vel“. Hann hikaði andar-
tak og roðnaði. „Jeg vildi að
jeg væri að fara líka. Jeg hefði
gamaij af að sjá borgina“.
,>Já, jeg vildi að þú.kæmir
með, Tommy“, hrópaði Mir-
anda innilega. „Hversvegna
kemur þú ekki?“
Cullhöllin, sem sveif í loftinu
Æfintýr eftir P. Chr. Asbýrnsen.
7.
tröllkarlinn hefði sjö hausa. Þegar konungsdóttir heyrði
þetta, vildi hún að hann reyndi, hvort hann gæti valdið
gömlu sverði, sem hjekk bak við hurðina. Piltur reyndi
og sverðið var eins og fis í hendi hans.
„Skelfing ertu sterkur”, sagði konungsdóttir. ,,Þá þarftu
ekki að súpa á flöskunni hjerna, til þess að geta sveiflað
sverðinu, og það er sannarlega gott, það er svo lítið í
henni, og tröllið gæti sjeð, að á því hefði verið tekið”.
Alt í einu kom risinn þjótandi, svo stormur stóð af hon-
um, því ekki fór hann hægt yfir, langt frá því. „Svei,
hjer er magnaður mannaþefur”, orgaði hann.
„Víst er það”, sagði piltur, en hún skal nú ekki lengi
ónáða þig, lyktun sú”, og þar með brá hann sverðinu og
hjó af tröllinu alla þrjá hausana í einu höggi. „Skelfingar
ósköp ertu hraustur og duglegur”, sagði konungsdóttir.
Hún var nú glaðari en frá verði sagt, af því að vera laus
við trÖllkarlinn ljóta með hausana þrjá.
En þessi gleði hennar stóð ekki lengi, því alt í einu
mundi hún eftir aumingjanum henni systur sinni, en
henni hafði miklu ægilegri þursi stolið, og var sá með
sex höfuð. Og hann bjó í gullhöll, þrjú hundruð mjlur frá
heimsenda. Piltur var hinn roggnasti. Hann sagði að það
gerði ^kki mikið til, þótt dálítið langt væri þangað, hann
gæti sótt bæði systur konungsdótturinnar, sem var í gull-
höllinni og höllina, sem hún var í og alt saman. Hann
þóttist heldur en ekki kempa, eftir að hafa lagt þríhöfð-
aða þursann að velli.
Því næst lagði hann af stað, gyrtur sverðinu góða, sett-
ist á bak folaldinu og bað drekana um að bera fyrir sig
það sem eftir var af uxa- og grísaskrokkunum. Og þeir
urðu bara fegnir að fá að hreyfa sig eitthvað, greyin, sem
ekki var nein furða, þar sem þeir höfðu sofið í heila
öld, svo þá munaði ekþi mikið um að halda á naglatunn-
unum líka.
Þegar piltur með hinu fríðn föruneyti sínu, hafði farið--
óralangan veg, sagði folaldið hans einn góðan veðurdag:
„Sjerðu nokkuð?” Piltur góndi og rýndi og þegar hann
var búinn að gá eins og hann gat, sagðist hann sjá eitt-
hvað sem blikaði eins og stjarna, óralangt í burtu. „O,
ætli það stækki ekki”, sagði folaldið góða.
Þegar enn hafði verið farið langar leiðir, spurði folaldið
aftur: „Sjerðu nokkuð núna? — „Já, nú sje jeg eitthvað,
sem blikar á eins og tungl, langt í fjarska”. — ,,Nú, ekki
annað”, sagði folaldið, eins og það væri orðið þreytt á því,
hvað piltur sá illa,, og sá hann þó allra manna best.
THOMAS MANN var eitl
sinn kyntur fyrir amerísku
skáldi, sem fítið ljet yfir sjer
og var mjög auðmjúkur í ná-
vist þessa fræga þýska skálds.
Kvað hann leirskáld eins og
sig varla hafa leyfi til að kalla
sig rithöfund í návist svo mik-
ils listamanns. Mann sýndi hon
um mikla kurteisi, en sagði síð-
an, er hann var farinn:
„Þessi maður hefir engan
rjett til að gera svona lítið úr
sjálfum sjer. Til þess er hann
ekki nógu stór“.
*
Sheridan, leikritaskáldið,
hlustaði á einn meðlim neðri
málstofu breska þingsins halda
ræðu. En þingmaður þessi var
þektur fyrir langar og þreyt-
andi ræður. Þegar ræðumaður
hafði talað lengi, sýpur hann á
vatnsglasi.
Þá reis Sheridan upp og gaf
merki um að hann vildi fá'örð-
ið.
„Hvað er það?“ spurði ræðu--
maðurinn.
„Hvað, jeg hjelt, herra“, sagði
Sheridan, „að það væri mesta
tilhæfuleysa, að vindmyllur
gengju fyrir vatni“.
*
Málug, ung stúlka, leitaði
eitt sinn til dr. Abernathy, hins
fræga enska læknis. Hún ljet
dæluna ganga óstöðvandi um
veikindi sín og barmaði sjer
mjög.
„Rekið tunguna út úr yður,
ungfrú“, bað dr. Abernathy.
Stúlkan gerði það.
„Jæja, hafið þjer hana svona,
þangað til jeg hefi lokið við
rannsókn mína“, bætti hann
við.
Þegar Diderot kom í heim-
★
Elizabeth Barrell skrifaði eft
ir að hún hafði hitt enska skáld
ið Woi'dsworth í fyrsta sinn:
„Hann var mjög vingjarnleg
ur og lofaði mjer að hlusta á
samtal sitt“. ,