Morgunblaðið - 09.09.1944, Blaðsíða 14

14
MORGUNBLAÐIÐ
Lauoardag-ur 9. sept. 1944
Miranda var himinlifandi yf-
ir öllu, sem hún sá, og sjerstak-
lega fannst henni mikið til um
gamla svertingjakerlingu, sem
stóð uppi á' háum stalli, en á
skilti fyrir neðan hann stóð:
„Joyce Heth er 161 árs göm-
ul. Hún var barnfóstra Georgs
Washington og var vön að
hossa honum á hnje sjer“.
„En hvað þetta er dásamlegt“
andvarpaði Miranda og starði
á þessa merkilegu veru, sem
tengdi þannig fortíðina við nú-
tíðina.
Nikulás forðaðist að segja
henni, að þetta væri sú þriðja
Joyce Heth, sem þarna væri
sýnd, því að fyrirrennarar
hennar höfðu báðar gert sjer
lítið fyrir og dáið.
Og ioks sáu þau rúsínuna í
öllu saman. Var það Tumi
Þumall hershöfðingi, sem sat í
fullum skrúða í gyltu hásæti.
Hann var á stærð við sex mán-
aða gamalt barn, en kænsku-
svipur var á litlu, grettu and-
liti hans.
„O, er hann ekki skemtileg-
ur!“ hrópaði Miranda, þegar
hún kom auga á hann. Stór
skeggjaður maður stóð bakvið
hásæti hershöfðingjans. Hann
leit snöggt á Miröndu og síðan
á Nikulás og beygði sig svo nið
ur og hvíslaði einhverju í eyra
dvergsins.
Dvergurinn ötökk þegar á
fætur og gekk frarrí á brúnina
á pallinum og rjetti hendina í
áttina til Nikulásar. „Hr. Barn
um er mikill heiður að því, að
þjer skuluð heimsækja sýn-
ingu hans, hr. Van Ryn“,
skrækti hann. „Á jeg að dansa
fyrir yður skoskan þjóðdans?“
Fólkið í kring sneri sjer við
og starði á Van Ryn hjónin. —
Miranda roðnaði og varð dálít-
ið vandræðaleg, en undir niðri
var hún hreykin af athygli
þeirri, sem þau vöktu, þar sem
hún vissi ekki, að hr. Barnum
hafði fyrir reglu sína, að
þekkja alla nafnkunna menn.
Nikulás, aftur á móti, hleypti
brúnum. En hann tók í hönd
dvergsins og sagðist vera mjög
þakklátur fyrir að fá að sjá
skotska þjóðdansinn.
Þegar honum var lokið, hrað
aði hann sjer á brott með Mir-
öndu áður en hr. Barnum fengi
tíma til þess að ávarpa hann
frekar.
,,Já, nú er jeg reiðubúin til
þess að fara“, sagði Miranda.
„Þetta hefir verið dásamlegt,
en við skulum aðeins sjá eina
sýningu enn, Nikulás“. — Hún
benti á rautt og hvítt silki sem
á stóð: „Niður göngin“, og stór
ör benti niður í dimm og leynd
ardómsfull göng. „Ó, við skul-
um koma niður í göngin", bað
hún.
Hann leit á andlit hennar
sem ljómaði af eftirvæntingu.
„Já, væna mín. Þangað hefir
mig einmitt langað til þess að
fara“.
Glöð ýfir ákafa hans, lagði
hún af stað inn í dimman gang.
Fyrir enda hans voru stórar
dyr. En þegar hún opnaði þær
kom hún út á Önnu-götu.,
l'.ii'- ' Á I '
Hún deplaði augunum í sóli
skininu og leit í kringum sig.
„Hvar eru göngin?“ spurði
hún svo, rugluð á svíp.
Nikulás rak upp þennan
stutta, sjérkennilega hlátur
sinn. ,,Þú varst rjett að fara í
gegnum þau. Svona fer Barn-
um að losna við auðtrúa múg-
inn“.
Þú hefðir getað sagt mjer
það, hugsaði hún. Þú hefðir get
að komið í veg fyrir, að jeg
gerði mig einnig að fífli. Henni
sárnaði þetta litla atvik. — Ef
maður elskaði einhvern í raun
og veru, gerði maður ekki gys
að honum eða hló að honum.
En hann elskar mig, hugsaði
hún ofsalega. Hann fór með
mjer hingað í dag aðeins til
þessað geðjast mjer.
Og Nikulás uppfyllti vissu-
lega loforð sitt út í ystu æsar,
eins og alt, sem hann átti sjálf
ur upptökin að.
Þau snæddu miðdegisverð á
litlu, þýsku veitingahúsi, og
hljómsveitin framleiddi allan
þann hávaða, sem Miranda
hafði óskað eftir. Þar drakk
hún bjór í fyrsta sinn á æfinni.
Bjórinn hafði yndislegan vellíð
an í för með sjer — hún varð
aðeins dálítið syfjuð.
Þegar þau voru búin að
borða. keyrðu þau til Palmo-
söngleikhússins, og þegar Mir-
anda hafði fengið nægju sína
þar, fóru þau til Niblo. Þar var
margt fallegt að sjá, m. a. mik-
ið af sjerstæðum og fögrum
blómum.
„Hjerna er dálítið, sem þú
hefir gaman að, Nikulás“, hróp
aði Miranda, þegar þau komu
inn í blómasalinn. „Jeg geri að
vísu ekki ráð fyrir, að hjer sje
neitt, sem jafnast á við blómin,
á Dragonwyck. Sjáðu orkidí-
urnar og oleandrurnar hjerna“.
Hann þagði svo lengi, að hún
hjelt að hann hefði ekki heyrt
það, sem hún var að segja. —
Hún leit spyrjandi upp og sá
þá, að hann horfði ekki á blóm
in heldur á hana. sjálfa. Augu
hans voru nú kuldaleg og spyrj
andi.
„Kærirðu þig ekki um, að sjá
blómin?“ spurði hún óróleg.
„Nei“, svaraði hann. Hann
dró gullúr upp úr vasa sínum.
„Við ættum að fara að halda
heim á leið“.
Hann kærir sig ekki um, að
sjá neitt, sem minnir hann á
Dragonwyck, hugsaði hún. Af-
brýðissemin greip hana. Síðan
þau hittust á Wells-búgarðin-
um, hafði hvorugt þeirra nefnt
Jóhönnu. á nafn. Getur það ver
ið að hann sakni hennar? hugs
aði hún.
„Hefirðu skemt þjer vel,
Miranda?“ spurði Nikulás, þeg
ar þau voru komin^gf stað héim
á leið.
„Ó, já“, hrópaði hun. „Þetta
hefir verið dásamlegur dagur!“
Og í þakklæti sínu stakk hún
hendi sinni inn í hönd hans, og
þrýsti Káná ofurlítið. En hánn
svaraði ekki handtaki herifiar
og hönd hennar, lá eins og böð-
flenna í hönd hans.
að sjer og sneri höfðinu und-
an. Hversvegna svaraði hann
ekki þessum eðlilega og lát-
lausa þakklætisvotti hennar?
Og alt í einu fann hún svar-
ið. Nikulás var hvorki látlaus
nje eðlilegur. Þeir eiginleikar
voru ekki til í hinni flóknu og
margbrotnu skaphöfn hans.
Hún hafði enn ekki næga
sjálfsgagnrýni til þess að gera
sjer grein fyrir því, að nokkuð
af aðdáun hennar á honum átti
einmitt rætur sínar að rekja
til þess, að hún vissi aldrei,
hvar hún hafði hann og leit í
rauninni á hann sem leyndar-
dómfulla veru úr æðra heimi,
sem á einhvern yfirnáttúrlegan
hátt hafði fellt ást á hana. Hún
gerði sjer heldur ekki grein
fyrir því, hve líkamlegt að-
dráttarafl hans hafði mikil á-
hrif á hana.
„Ertu að gráta, Miranda?“
spurði hann alt í einu glaðlega.
„Jeg held að þú ættir að hlífa
vagnstjóranum við tárum þín-
um. Annars er furðulegt að
enda þannig dag, sem þú hefir
fullvissað mig um, að hafi ver-
ið dásamlegur“.
Hún þrýsti vasaklútnum að
vörum sjer og lokaði augunum.
Þegar vagninn var kominn
að húsi þeirra, flýtti hún sjer
niður úr honum, áður en hann
hafði í rauninni numið staðar,
og hugsaði um það eitt að kom
ast upp á herbergi sitt. En hún
missti fótanna í vagnþrepinu
og fjell á gangstjettina. Hún
rak upp skerandi óp, og Niku-
lás var þegar kominn við hlið
hennar. Hann tók hana í fang
sjer og bar hana inn í húsið.
Hún hafði undið öklann illa,
en þegar verkurinn minkaði
virti hún eiginmann sinn fyrir
sjer með undrunarsvip. Því að
það var Nikulás sjálfur sem
batt um fót hennar og fórst það
eins mjúklega og þaulæfðum
lækni. Hann neitaði að kalla á
þjónustustúlkuna og hjálpaði
henni sjálfur til þess að afklæða
sig. Síðan náði hann í portvín,
og horfði á hana með kvíðasvip
meðan hún sötraði það í sig.
Þegar hann hafði komið
henni þægilega fyrir í rúminu,
lagðist hann niður við hlið henn
ar og lagði höfuð hennar á öxl
sjer. Hann hjelt henni eins og
hún væri lítið, ósjálfbjarga
barn.
Það er ótrúlegt, hve fljótur
hann er að skipta skapi, hugs-
aði hún. Hvernig getur hann
verið vondur við mig aðra
stundina — og síðan svona? Og
aftur fann hún svarið við spurn
ingu sinni. Hann myndi særa
hana sjálfur — og hafa ánægju
af því, — en hann myndi aldrei
þola að nokkuð eða nokkur
annar skaðaði hana.
riftr
Viku síðar fengu nokkrir
valdir meðlimir úr samkvæmis-
lífi heldra fólksins í New York
boðskort til kvöldverðar hjá
Van Ryn hjónunum, þann 28.
maí kl. 7 e. h.
BEST AÐ AUGLYSA
í MORGUNBLAÐINU
Galdrafuglinn Koko [
Æfintýr eftir Antliony Armstrong.
5.
„Jæja, Ali“, sagði konungurinn, þegar hinn fílefldi
umsjónarmaður yfir þeim konunglegu hesthúsum kom
inn tyggjandi strá. „Blessaður hirtu um þessa skepnu
fyrir mig“.
„Heitir þetta nokkuð?“ spurði Ali, sem var of reyndur
til þess að spyrja hvað það væri. Það gat verið það nýj-
asta, sem vaxið hefði upp úr einhverjum jurtapottinum
drotningarinnar, eða þá ein hirðmeyjan, sem lent hefði
í rifrildi við huldumann.
„Eiginlega ekki“, sagði konungur. „En við köllum hann
Koko, það er gælunafn“.
„Ekki sýnist mjer þetta vera dýr, sem muni hægt að
hafa sjer til skemtunar", sagði Ali. „Jeg er hræddur um
að hann stækki svolítið á næstunni“.
„Þú verður að gæta hans mjög veT‘, sagði konungur.
„Ekkert má koma fyrir hann, það liggur mikið við“.
„Stríð og friður“, sagði ráðherrann.
„Líf og dauði“, sagði hirðstjórinn.
„Hvorttveggja“, hrópaði konungurinn; Það síðarnefnda
fyrir þig, Ali. Svo þjer er víst eins gott að vera gætinn.
Jeg var að hugsa um nýja refsingu í'baðinu í morgun. En
auðvitað læturðU ekkert koma fyrir Koko, Ali minn?“
sagði hann svo.
Kvikmyndahúseigandi í Ab-
erdeen vildi vera höfðinglegur
við bíógesti sína. Hann ljet
setja spjald fyrir ofan dyrnar
á kvikmyndahúsinu, sem á var
letrað stórum stöfum:
„Allir sem komnir eru yfir
áttrætt, fá ókeypis aðgang, ef
þeir eru í fylgd með foreldrum
Páll: — Mamma, g'et jeg ekki
fengið annað nafn?
Móðirin: — Því spyrðu að
því?
Páll: — Pabbi sagði, að svo
framarlega sem jeg hjeti Páll,
skyldi hann flengja mig,. þegar
jeg kæmi heim.
______ 'k
Mac Tean hefir keypt sjer
nýtt bindi, borgar með stórum
seðli og fær mikið af smápen-
ingum til baka. Hann telur pen
ingana þrisvar, en þegar hann
byrjar á því í fjórða sinn, seg-
ir búðarmaðurinn:
— Hafið þjer ekki fengið nóg
til baka?
— Jú, en heldur ekki meira,
sagði Mac Tean í fússi.
Bóndinn (kemur heim úr
gildaskálanum): — Góða
Emma, jeg bað þig að hátta á
venjulegum tíma og bíða mín
ekki.
Konan: -— Það gerði jeg líka;
jeg háttaði á rjettum tíma, en
nú. er kominn fótaferðatími.
Maður nokkur hafði numið
staðar á fjölfarinni götu. Lög-
regluþjónn geltk til hans og
sagði, að hann- mætti ekki
standa kyrr á svona fjörförn-
um stað og bætti við:
— Ef allir menn stæðu kyrr
ir eins og þjer, þá kæmist eng
inn fram hjá. ' ' !
ic
Nýir stafir höfðu verið mál-
aðir á kirkjuhliðið. Þar stóð:
— Þetta er hlið himnanna.
En á meðan stafirnir voru að
þorna, var hengdur upp brjef-
miði með þessum orðum:
—; Gerið svo vel að fara hina
leiðina. ■ ;