Morgunblaðið - 19.09.1944, Blaðsíða 10

10
MORGUNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 19. september.

Villi lyfti grátbólgnu andlit-
inu og horfði á föður sinn. ,,Þú
verður að ná í hann, pabbi. Þú
getur ekki skilið hann eftir
þarna. Hann er að gráta, —
jeg heyri það“.
„Það er ógjörningur, Villi
minn“, sagði faðir hans og
starði fram yfir klettabrúnina.
,,Það getur enginn náð í hann“.
„Jeg skal ná í hvolpinn“,
sagði Nikulás.
Börnin hættu öll að gráta og
störðu á hann með opinn munn
inn af undrun.
„Það er mjög fallega gert af
yður að bjóða hjálp yðar,
herra“, sagði hr. Benton. „En
jeg gæti ekki látið yður hætta
lífinu fyrir hvolp. Auk þess er
ógerlegt að ná honum.
Nikulás lyfti augabrúnun-
um. „Jeg ræðst aldrei í að
gera neitt, sem er ógerlegt“.
Hann fór úr frakkanum og bað
Benton-hjónin að lána sjer
frakka sína. Þau hlýddu orða-
laust.
Hann batt síðan frakkana
saman og festi annan endann
við trje á klettabrúninni.
„Nikulás — gerðu þetta
ekki“, hvíslaði Miranda, náföl
í andliti. En hann skipti sjer
ekkert af henni. Varir hans
voru klemmdar saman og í aug
um hans var undarlegur glampi
Hún hafði áður sjeð þennan
glampa í augum hans — á
fyrstu ferð sinni upp Hudson,
þegar kappsiglingin átti sjer
stað, og daginn, sem leigulið-
arnir gerðu uppreisnina.
Frakkarnir, sem hann hafði
bundið saman, náðu dá-
lítið niður eftir klettinum. —
Þegar Nikulás tók að feta sig
niður eftir þeim, rak frú
Benton upp hljóð og lokaði
augunum. „Hann drepur sig“.
Miranda hafði ákafan hjart-
slátt, en í raun rjettri efaðist
hún ekkert um, að Nikulási
tækist að ná hvolpinum. Hún
vissi það, sem Benton-hjónin
hefðu aldrei rennt grun í, að
þessi ferð hans niður eftir
snarbröttum klettinum, sem
þeim virtist því nær yfirnáttúr
leg, var gerleg, aðeins vegna
þess, að Nikulás var algjörlega
óttalaus, og þegar óttinn ekki
tafði fyrir honum, gat hann
einbeitt öllum kröftum sínum
að því, að feta sig niður eftir
klettinum. Eftir andartak var
hann kominn niður á silluna og
hafði tekið hvolpinn í fang
sjer. • :
Eftir tvær mínútur stóð hann
aftur við hlið þeirra á vegin-
um.
„Þetta var dásamlegt, herra“,
stamaði hr. Benton. „Jeg veit
ekki, hvernig við getum þakk-
að yður“.
Börnin störðu á Nikulás með
lotningarsvip. Hann lagði hvolp
inn varlega frá sjer. „Hann lif-
ir þetta sennilega af. Það er
runni þarna niðri, sem dró dá-
lítið úr falli hans“. Hann
leysti frakkana í sundur og
klæddi sig í sinn.
Villi kraup nú niður hjá
hvolpinym og kyssti blíðlega
litlu loðnu eyrun hans.
Frú Benton sneri sjer að
Nikulási, ljómandi af þakk-
læti.
En hann vildi ekki hlusta á
þakklæti hennar. Hann brosti
til þeirra og hneigði sig örlítið
í kveðjuskyni, og tók síðan und
ir handlegginn á Miröndu og
hraðaði sjer af stað í áttina til
gistihússins.
„Jeg er svo hreykin af þjer“,
hvíslaði Miranda, þegar þau
voru komin dálítinn spöl frá
Benton-fjölskyldunni. „O, Niku
lás —, jeg hjelt ekki að
þú —“. Hún hafði .ætlað það
gagnstætt eðli hans, að hætta
lífi sínu fyrir hvolp og sorg
lítils drengs. Nú sá hún, að sjer
hafði skjátlast. Hann var ekki
eins tilfinningarlaus og hann
vildi vera láta.
„Viltu ekki nema staðar,
andartak, svo að jeg geti sagt
þjer, hve dásamlegur þú ert“,
sagði Miranda, því að Nikulás
stikaði áfram án þess að líta til
hægri eða vinstri. Nú nam
hann staðar.
„Miranda, jeg met mikils
kvenlega aðdáun þína, en við
skulum í guðs bænum ekki
verða of munnklökk“.
Miranda beit á vörina. And-
artak kom efinn upp í huga
hennar. En svo brosti hún.
„Jæja þá. Jeg skal þegja
eins og steinn. En þetta er engu
að.síður hraustlega gert“. Hún
hafði aldrei elskað hann eins
mikið og nú. •
Morguninn eftir, kl. 7, lagði
Nikulás af stað til Dragon-
wyck. Þegar hann var farinn,
reikaði Miranda eirðarlau^ um
herbergin. Hún mátti fara út að
ganga kl. 11, en annars hafði
Nikulás krafíst þess að hún
hjeldi sig innan herbergja
sinna.
Þegar á morguninn leið fann
hún, að nokkuð af eirðarleysi
hennar kom af líkamlegri van-
líðan. Henni var óglatt og leið
illa í maganum. Ætli það geti
verið af fisknum, sem jeg borð
aði í gærkvöldi?“ hugsaði hún.
Hún lagði sig útaf og sofnaði.
Þegar hún vaknaði aftur, eftir
tveggja tíma svefn, leið henni
miklu betur. Hún var svöng.
Hún hringdi og bað um hádeg-
isverð. En þegar maturinn
var kominn, hafði hún enga
lyst á að borða.
Hún hringdi aftur. í þetta
sinn var það Peggy, sem svar-
aði.
Miranda benti á matinn á
borðinu. „Farðu með þetta und
ir eins“. Hún hallaði sjer aftur
á bak í stólnum, lokaði augun-
um og stundi.
Peggy leit vandræðalega á
hana, en haltraði síðan að borð
inu. Þar staðnæmdist hún og
horfði á girnilega rjettina og
allt í einu gaf hún frá sjer und
arlegt hljóð.
Miranda opnaði augun. —
„Hvað er að þjer, Peggy?“ —
Tárin runnu niður kinnar litlu
þjónustustúlkunnar. „Peggy!“
hrópaði Miranda og stökk á fæt
ur. „Hvað gengur að þjer?“
„Afsakið, frú“, stamaði stúlk
an, og þurrkaði sjer um augun.
„Það er heimskulegt af mjer að
láta svona. En mjer datt allt í
einu í hug, að ef við aðeins
hefðum haft dálítið af öllum
þessum mat, hefði verið
hægt —“.
„Hefði hvað verið hægt,
Peggy?“ spurði Miranda og
lagði höndina mjúklega á öxl
hennar.
Peggy lyfti höfðinu. „Móðir
mín og litla systir mín dóu úr
hungri, á Sankti Patrick-dag-
inn“, sagðj hún hægt. „Það er
hungursneyð á írlandi, frú“.
Miranda starði á stúlkuna,
skelfd á svip. Dagblöðin höfðu
nokkrum sinnum minnst á það,
að matvælaskortur væri á Ir-
landi, en allur þorri manna í
Ameríku gerði sjer enn ekki
grein fyrir, hvernig ástandið
var þar, í raun rjettri.
„Það er hræðilegt“, tamaði
Miranda, sem fann, að hún gat
ekki með orðum látið í ljós sam
úð á ástandi, sem hún gat vart
skilið. Hún hafði ætíð haft nóg
að borða.
„Þú ert ekki svöng núna,
Peggy?“ spurði hún.
Peggy hristi höfuðið. „Hjer
fá svínin betri fæðu en Jarl-
inn af Kenmare, heima á Ir-
landi“. Hún leit á Miröndu. —
„Jeg veit ekki, hvað kemur að
mjer, að vera að þreyta yður
með rausinu í mjer.En þjer haf
ið svo góðlegt og fallegt and-
lit“.
„Jeg vildi, að jeg.gæti hjálp
að þjer“, sagði Miranda hægt.
En hún hafði enga peninga. —
Nikulás myndi sjálfur gefa
þjónustu'fólki gistihússins þjór-
fje, þegar þau færu, og hann
hafði þegar getið þess, að
Peggy væri löt og kærulaus,
svo að hún átti ekki von á
miklu úr þeirri átt.
Peggy brosti. Bros hennaf
var hlýtt og vinalegt. „Jeg
þarfnast ekki hjálpar, frú. Jeg
er heilbrigð og get unnið, og
bráðum get jeg sent Föður
Donovan peningana, sem hann
lánaði mjer til ferðarinnar",
sagði hún hreykin á svip. Hún
leit á Miröndu. „Þjer ættuð að
fá yður sæti, frú. Þjer lítið ekki
vel út. Jeg stend hjer og þvaðra
í stað þess að gera það, sem þjer
báðuð mig urn“. Hún gekk að
borðinu, og ætlaði að fara að
bera matinn niður, þegar Mir-
anda gaf frá sjer sára stunu.
Hún skjögraðist að stólnum og
hneig stynjandi niður í hann.
Peggy flýtti sjer til hennar.
Hún hjelt um enni hennar, með
an hún kastaði upp og hjálp-
aði henni síðan í rúmið.
„Þakka þjer fyrir“, hvíslaði
Miranda, og reyndi að brosa.
„Fiskurinn, sem jeg boraði í
gærkveldi, hefir sennilega ver-
ið skemmdur“.
Glettnisblik kom í augu litlu
þjónustustúlkunnar. „Jeg er
ekki viss um að þetta sje fiskn
um að kenna“.
„Þetta getur ekki verið byrj
un á kóleru. ...“, hrópaði Mir
anda, óttaslegin.
Ef Loftur getur það ekki
— þá hver?
Galdrafuglinn Koko
Æfintýr eftir Anthony Armstrong.
13.
Galdramaðurinn birtist.
Þegar ástandið var þannig, þá kom hinn horfni hirð-
galdramaður aftur skyndilega í ljós. Afturkoma hans olli
nokkurri ringulreið, í fyrsta lagi vegna þess að hann valdi
sjer heldur óheppilegan stað til þess að koma aftur á, það
er að segja matborð konungsins og í öðru lagi var ómögu-
legt að koma honum í skilning um það, að hann væri
búinn að vera fjarverandi lengur en 10 mínútur.
En konungur varð ákaflega glaður við að sjá hann aftur
Ungur stjórnmálamaður frá
Californíu, þekktur fyrir að
segja aldrei satt orð, varð eitt
sinn óafvitandi til þess að
segja sannleikann. Noah
Brooks var eitt sinn að segja
Lincoln forseta frá -þessu, en
það minnti hann á aðra sögu
sama • eðlis, sem hann sagði
Brooks. Það var um svertingja,
sem var rakari í Illinois og var
jafnframt framúrskarandi lyg-
inn. Eitt sinn stóð hópur
manns fyrir framan rakara-
stofu hans að kvöldlagi og var
að virða fyrir sjer stjörnuna
Jupiter.
„Hvað“, sagði rakarinn,
„jeg hefi sjeð þessa stjörnu áð
ur. Jeg sá hana eitt sinn í
Georgy“.
„Hjer skeði sama og hjá Cali-
forníu-manninum þínum, hann
sagði sannleikann, en hjelt að
hann segði ósatt“.
★
Fáfræði unglings nokkurs fór
mjög í taugarnar á Alexander
Pope og loks spurði Pope hann
að því, hvort hann vissi hvað
spurningarmerki væri.
„Já“, sagði hann, „það er lít-
ill boginn nagli, sem spyr
spurninga“.
Svertinginn Frederick Doug-
lass, kunnur rifhöfundur og öt
ull baráttumaður fyrir rjetti
kynstofns síns, fór eitt sinn í te
boð til Lincolns forseta í Hvíta
húsið.
Síðar meir, þegar Douglass
minntist á þessa heimsókn var
hann vanur að segja:
„Lincoln er eini hvíti maður
inn, sem jeg hefi átt samræðu
við í eina klukkustund og ekki
hefir minnt mig á það að jeg
væri af svarta kynstofninum“.
★
Málari var eitt sinn beðinn
að mála för Gyðinga yfir
Rauða-hafið. Hann málaði
pappirinn allan rauðan.
— Hvar eru nú Gyðingarnir?
spyr maðurinn, sem mála átti
fyrir.
— Þeir eru allir komnir yf-
ir um.
— En hvar eru þá Egyptarn-
ir?
— Þeir eru drukknaðir.
I