Morgunblaðið - 24.09.1944, Blaðsíða 10

10
MORGUNBLAÐIÐ
Sunnudag’ur 24. sept. 1944
Honum hafði verið komið fyr
ir í sjúkravagni og ekið til bæki
'stöðva Taylors hershöfðingja, í
Cerralvo. Þar hafði verið gert
lauslega að sárum hans, í
sjúkratjaldi, og þar eð hann
gerði hvorugt, að koma til
meðvitundar aftur nje deyja,
var hann sendur í tómum flutn
ingsvagni, ásamt nokkrum öðr
um særðum mönnum, til Texan
strandarinnar, og þaðan kom-
ust þeir loks til New Orleans.
Þar önnuðust nunnur hann, þar
til hann var orðinn nógu frísk-
ur til þess að þola ferðina
heim.
Jeff hafði ætlað til Hudson
þegar í stað, en þegar hann
gekk niður landgöngubrúna,
vissi hann að hann varð að
hvíia sig dálítið fyrst. Hann
var enn mjög máttfarinn og
átti vanda til þess að fá slæm
svimaköst.
Á bryggjunni stóðu ættingj-
og vinir í hópum til þess að
taka á móti hermönnunum, en
þar var enginn til þess að taka
á móti Jeff. Á meðan hann
ruddi sjer braut í gegnum
mannþröngina, bað hann þess
| eins, að hann færi nú ekki að
detta hjer niður og draga að
| sjer athygli. Nokkrar konur
litu meðaumkvunaraugum á
örið á kinn hans og hendina,
sem hann bar ennþá í fatla. En
annars skipti enginn sjer af hon
um, og var hann þakklátur fyr
ir það. Eins og ílestir karlmenn
óttaðist hann mjög, að vekja á
sjer athygli.
Þegar hann var kom-inn í
gegnum mannþröngina, að
stjettinni, ætlaði hann að hníga
niður.
Fjandinn sjálfur, tautaði
„Varstu að gerast helst til
ástleitinn við fallbyssukúlu?“
spurði hann, um leið og hann
setti töskuna á gólfið og settist
sjálfur á rúmið. „Fanstu nú
ekkert mýkra og hlýrra til þess
að faðma, þarna niður frá? -—
Nei, liggðu kyrr. Jeg er viss
um, að þú þykist vita þetta alt
en þú ert nú ekki ennþá orðinn
eins góður læknir og jeg, væni
minn“.
Hann athugaði nú vandlega
sár Jeffs.
„Þú hefir ekki beinlínis auk-
ið líkamsfegurð þína“, sagði
hann glettnislega. Hann náði í
tösku sína og tók þaðan upp
umbúðir og lyf. „Hvernig skeði
þetta?íl
„Það var aðeins ein kúla“,
sagði Jeff. Hann benti með
þumalfingrinum, hvernig hún
hefði farið.
Gamli læknirinn gerði að sár
um hans.
„Hvaða brúna efni er þetta,
sem þú berð á umbúðirnar?“
spurði Jeff. „Jeg hefi aldrei
sjeð það áður. Það brennir eins
og glóandi járn“.
„Það er þang og hreinsaður
vínandi, sem gamall Kínverji
ljet mig fá. Jeg veit ekki, hvers
vegna það tekur fyrir ígerð í
sárum, svo að það er gagnslaust
að spyrja mig. Kínverjar eru
slyngir læknar, og jeg er ekk-
ert of góður til þess að nota lyf
þeirra. Og það ættir þú ekki að
vera heldur“. Hann lauk við
að. binda um sár hans“. Jæja,
drengur minn, eftir nokkra
mánuði verður þú orðinn jafn
góður aftur. Þú hefir auðvitað
alltaf örið á kinninni, en það
verður aðeins til prýðis. Ef þú
hann og beit á jaxlinn. Hann j hvílir þig vel og hagar þjer
náði í leiguvagn og skipaði skynsamlega, losharðu brátt við
vagnstjóranum að aka að ein-
hverju ódýru gistihúsi.
Vagnstjórinn ók með hann
niður Suðurgötu, að Schmids
allan svima“. Hann gekk frá
tækjum sínum og kveikti sig í
vindli. „Það þurfti byssukúlu,
til þess að koma vitinu fyrir
kránni. Þar fjekk hann lítið ^g nú, þegar þú ert kom-
herbergi, fyrir 50 sent á dag. inn hingað, verðurðu hjer kyrr.
Þegar hann hafði losað sig við' Þú flytur upp á skrifstofu
veitingakonuna, frú Schmid,
fleygði hann sjer upp í rúmið.
Þar lá hann og rnókti í tvær
stundir, þar til verkurinn í við-
heininu rak hann á fætur. —
mína á morgun, og jeg skal
ekki vera mjög strangur við
þig, á meðan heilinn er að kom
ast í lag“.
Jeff leit þakklátlega á gamla
Hann strauk óþolinmóðlega manninn. Hann skildi vel, hvað
með fingrunum yfir kúlu, sem fyrír honum vakti. Hann vildi
var á öxl hans. Alt í einu tók gefa honum tækifæri til þess
hann ákvörðun. Hann skrifaði að hvíla sig á fullum launum.
eitíhvað á miða, hrópaði á Andartak lá við, að hann ljeti
veitingakonuna og bað hana að freistast. Ef hann færi til dr.
sjá um, að hann kæmist til Francis, ætti hann örugt lækn-
skila. Síðan reikaði hann aftur isumdæmi, er gæfi mikið í
að rúminu.
Það var farið að rökkva, þeg
aðra hönd, og gæti hann þá unn
ið að hugðarefni sínu —; rann-
ar hann heyrðí að gengið var sóknarstörfum.
upp stigann, og staðnæmst fyr En hin frjálsa og óháða sál
ir framan dyrnar á herbergi hans myndi aldrei sætta sig
1
hans. Það var barið á þær og
dr. John Francis gekk inn.
við það til lengdar að vera öðr
um háð. Auk þess þarfnaðist
„Jæja, svo þarna ertu þá fólkið hans heima i Hudson. —
korninn aftur, hetjan unga!“ Hann hafði verið bæði undr-
sagði hann brosandi, og rjetti andi og hrærður yfir sorg þeirri
honum hendina eins kæruleys- er sjúklingar hans ljetu í Ijós,
islega, og þeir hefðu hittst í .þegar hann fór í herinn.
gær. Hann sá þegar í stað. j Gamli maðurinn las svarið á
hvernig ástand Jeffs var, eh andliti hans. „Já, jeg sje það“,
honúhi datt ekki fréitiílb í hug nöláraði hann. „Þú vilt Vera
að láta í Ijós neina samúð, en frjáls eins og fuglinn í loftjhu.
Jcíf að þyggja ha:u, ; Farðu \ JTiði heimá litla,
ið þitt, og dreptu þig fyrir
nokkra bændadurga“.
Hann snýtti sjer. Synjun Jeff
hafði orðið honum mikil von
brigði. Flestir dugnaðar- og
íramkvæmdamenn vilja eignast
lærisveina, yngri útgáfu af
sjálfum sjer, sem þeir geta gef
ið hlutdeild í vísdómi þeim og
reynslu, er árin hafa kent
þeim. Dr. Francis vissi, að fáir
menn fundu slíkan lærisvein,
og nú, þegar hann loks hafði
fundið hann, var sárt að sjá af
honum aftur. En hann skildi
sjónarmið Jeffs, og virti hann
fyrii að víkja ekki frá því.
Þeir sátu þöglir dálitla stund.
„Jeg hitti einn góðvin þinn,
síðastliðið sumar, sem virtist
hafa mikinn áhuga á högum
þínum", sagði Francis alt í
einu.
Jeff leit spyrjandi á hann.
„Það var snotrasta stúlka —
en hún var því miður gift. —
Það var frú Van Ryn“.
Jeff settist upp í rúminu og
starði á gamla manninn. „Hvar
hittir þú Miröndu?11 spurði
hann loks.
„Svo að það er Miranda!“
sagði sá gamli, kýminn á svip.
„Jeg hitti hana heima hjá Edg-
ar Allan Poe, og hún lagaði
handa mjer tebolla, með sínum
eigin, liljuhvítu höndum“.
„Hvernig leit hún út?“
Dr. Francis fnæsti. „Eftir
því, sem jeg man best, var hún
í rauðum silkikjól, með stóra
fjöður í hattinum. Hún hafði
mjög granna ökla og mitti henn
ar — jæja, jæja“, sagði hann,
þegar hann sá, að Jeff ætlaði
að grípa óþolinmóðlega fram í
fyrir honum. „Hún var heil-
brigð að sjá, ef þú áttir við
það“.
Gamli maðurinn leit á Jeff
og glotti. „En jeg efast nú um,
að hún sje eins grannvaxin
núna. Hún á ekki meira en tvo
mánuði eftir af meðgöngutíma
sínum“.
„Hvað segirðu?“ hrópaði
Jeff.
Francis fór að hlæja, þegar
hann sá, hve agndofa Jeff var
á svipinn. „Hefirðu nokkurn-
tíma heyrt talað um storkinn,
Jeff? Það er fugl, sem oft kem
ur fljúgandi, þegar unga fólk-
ið giftir sig“.
Jeff hreyfði sig óþolinmóð-
lega. „Hvernig veistu, að hún
er — er með barni?“ Honum
hafði tekist að gíeyma Miröndu
algjörlega þennan tíma, sem
hann hafði dvalið í Mexikó. —
Hann varð því gramur, þegar
hann komst að því, hve illa hon
um fjell umhugsunin um það,
að hún væri í þann veginn að
.ala Nikulási barn.
„Jeg veit það“, svaraði
Francis“, vegna þess, að hans
hátign Van Ryn, skrifaði mjer
og sagði mjer frá því. Hann
sýndi mjer þann mikla heiður,
að biðja mig — eða öllu heldur
skipa mjer — að koma að
Dragonwyck, og dvelja hjá
konu sinni, þar til henni þókn-
aðist að fæða barnið“.
é '„Ætlarðu að fara?“ spurði
Jeff hægt. i
Undrablómið egyptska
Æfintýr eftir H. De Vere Síackpoole.
1.
„Taktu hendurnar frá augunum á mjer“.
„Gettu þá hver jeg er”.
„Æ, farðu burtu með hendurnar, — jæja, jeg skal
geta, það ert þú. En láttu mig nú í friði og hafðu ekki
hökuna á öxlinni á mjer, það gera ekki prúð börn“.
„Hvað ertu að skrifa?”
„Jeg er að skrifa bók um æðri stærðfræði".
„Stattu heldur upp og hættu að skrifa svoleiðis rugl.
Komdu svo hjerna í hægindastólinn og sestu með mig og
segðu mjer sögu“.
„Æ, þú ættir skilið að fá skell. Hvað ætlarðu með tó-
baksbaukinn minn. Komdu með hann segi jeg. O, jeg
skal ná þjer“.
„Jæja, þá ertu staðinn upp og nú kominn, í hægindastól-
inn. En þú verður að sitja kyrr, annars treð jeg ekki í
pípuna þína, og ef jeg geri það ekki, þá geturðu ekki reykt
meðan þú ert að segja mjer söguna“.
„Góða besta troddu ekki svona í pípuna, það er eins
og þú sjert að hlaða byssu. Og fáðu mjer svo eldspýtu-
stokkinn. — Gott. En hvers vegna ertu ekki að læra
núna?“
„Hún Grímhildur kenslukona hefir höfuðverk og það
þykir mjer svo vænt um. Jæja, byrjaðu nú, byrjaðu,
byrjaðu“.
„Hvaða læti eru þetta, vertu ekki að slá mig svona
fyrir brjóstið. Jeg er engin trumba, og svo er það líka
afar auðvelt að segja manni að byrja, en hvar á jeg að
byrja og á hverju?“
„Byrjaðu svona: Einu sinni var, og haltu svo áfram. En
það má ekki vera sorgleg saga, eins og þú sagðir mjer í
gær og jeg vil hafa blóm í henni, helst túlípana“.
„Þá verður söguhetjan að vera Hollendingur.
„Æ, mjer er ekkert um Hollendinga gefið“.
„Jeg get ekkert að því gert. En ef jeg á að hafa túlí-
pana, verður líka að vera Hollendingur í sögunni. Þú
sjerð það“.
„Æ, þá vil jeg heldur rós en túlípana“.
„Sjáðu nú til góða mín. Þú færð það sem mjer finst
best henta og annað ekki. Og ef þú ætlar að fara að beygja
Þegar Paderewski kom til1
Boston fyrir nókkrum árum,
kom hlaupandi til hans skó-
burstadrengur og hrópaði:
„Á jeg að bursta skóna yð-
ar?“
Hinn frægi píanóleikari
horfði niður á óhi’eint andlit
drengsins og sagði síðan:
„Nei, drengur minn, en ef þú
ferð og þværð þjer í framan,
skal jeg gefa þjer einn doll-
ara“.
„Ágætt“, hrópaði strákur
himinlifandi, fór að næsta al-
menningssnyrtiklefa og kom að
vörmu spori aftur nýþveginn.
Paderewski ljet hann fá hið
umtalaða fje. Drengurinn tók
við seðlinum, velti vöngum,
rjettl Paderewski hann þvínæst
aftur um leið og hann sagði:
„Hjerna, herra, eigið þjer
þetta sjálfur og látið klippa yð
ur fyrir það“.
★
Þegar Daniel Webster var í
barnaskóla, var hann mjög
trassafenginn með útlit sitt.
Eitt sinn sem oftast kom hann
mjög óhreinn um hendufnar í
; tíma. Kenslukonan hótaði hon
um þá, að' ef hann nokkurn-
tíma oftar kæmi, svo óhreinn í
skólann, mýndi hún refsa hoA-
um. Þrátt fyrir þessa hótun
braut hann nokkrum dögum
seinna af sjer í þessum efnum.
„Daníel“, sagði kenslukonan,
„sýndu mjer hendina".
Hann svitnaði, núði höndun
um við buxur sínar og sætið,
stóð síðan upp og rjetti út
hægri höndina.
„Daníel", sagði kenslukon-
an, „ef þú getur fundið nokkra
hendi hjer í kenslustofunni,
jafn óhreina þessari, þá muntu
sleppa“.
Daníel var ekki seinn á sjer
að rjetta ur vinstri hendina“.
★
Forstjórinn skipaði skrifstofu
manninum svo fyrir, að ef ein-
hver kæmi að spyrja um hann,
skyldi hann segja, að hann
væri sjúkur.
Til þess að gera söguna enn
trúlegri, sagði skrifstofumaður
inn við þann fyrsta, sem spurði
um forstjórann: „Mjer þykir
það leitt, en þjer getið ekki hitt
forstjórann í dag. Ilann tognaði
í mjaðmarlið".
Komumaðurinn virtist mjög
undrandi fyrst í stað, en segir
svo:
„Jeg kom ekki til þess að
glíma yíð forstjórann. Jeg kom
fþ ,þess: að vif5 hann“.