Morgunblaðið - 05.11.1944, Blaðsíða 14

24
MORGUNBLAÐIÐ
Hún byrjaði hikandi. — Hún
skýrði honum í stuttu máli frá
uppþotinu við Astor-leikhúsið
og hinni undarlegu hegðun
Nikulásar síðan, sem hún hugði
koma af iðrun og samviskubiti.
Hún sagði honum frá því, að
hann lokaði sig stundum dög-
um saman inni á turnherberg-
inu og síðan skýrði hún hon-
um frá uppgötvun þeirri, sem
hún hafði gert í gær. Annars
vildi hún sem minst tala um
klukkustund þá, sem hún hafði
dvalið hjá Nikulási í turnher-
berginu.
Jeff stóð á fætur og gekk út
að glugganum. Hann var svo
glöggskygn á mannlegt eðli, að
hann vissi, að Nikulás notaði
ópíum til þess að losna við
eitthvað — flýja undan ein-
hverju, sem var honum óbæri-
legt.
En hvað það er, sem hann er
að reyna að flýja, veit jeg ekki,
hugsaði hann.
Hann sneri sjer alt í einu við
og leit á Miröndu. — „Hvers
vegna ferðu ekki frá Dragon-
wyck um tíma? Þú gætir farið
heim til þín“.
£ Miranda horfði á hann og of-
urlítið sorgmætt bros ljek um
ivarir hennar.
1 „Það var einmitt það, sem þú
varst altaf vanur að segja
mjer, manstu það ekki? Farðu
heim. Jeg gat það ekki þá og
— —hún hikaði andartak.
„Og jeg get það ekki núna“.
„Hvers vegna. ekki?“ spurði
hann reiðilega. „Leyfir Nikulás
þjer það ekki?“.
„Nei, hann myndi ekki leyfa
mjer það. En jeg vil ekki fara.
Jeg get ekki farið frá honum.
Hann — hann þarfnast mín“.
„Endemis vitleysa er þetta!“
sagði Jeff. „Jeg er nógu vel að
mjer til þess að vita, að það
et ekkert hægt að gera fyrir
mann, sem notar eiturlyf, nema
hann vilji það sjálfur. Það er
að vísu hægt að taka það frá
honum, en hann hefir altaf
einhver ráð með að ná sjer í
meira. Og hann svívirðir þig
aftur, það geturðu verið viss
um“... '........
Miranda stóð á fætur og leit
kuldalega á hann. „Þú hefir
ætíð dæmt hann ránglega“,
sagði hún.
„Hann hegðar sjer aðeins
svona vegna þess, að hann iðr-
ast þess, að hafa orðið drengn-
um að bana. Jeg get ekki farið
frá honum. Hann þarfnast mín.
Og inst inni er hann bæði góð-
ur og göfuglyndur“.
Skyldi hún í raun rjettri
trúa því?, hugsaði Jeff með
furðu.
„Þú varst ekki á því, þegar
þú skrifaðir mjer brjefið — þeg
ar þú komst hingað í morgun“,
hrópaði hann reiðilega. Hann
langaði annað hvort til þess að
hrista hana óþyrmilega eða
kyssa bláan, bólginn úlnlið
hennar.
„Jú, auðvitað“, sagði hún og
þrákelknislegur svipur kom á
ándlit hennar.
Sjer til mikillar skelfingar
beygði Jeff sig alt í einu áfram
og kysti hana fast á munninn.
Það var þögn andartak. Mir-
anda strauk vandræðalega með
hendinni yfir munn sjer. „Jeff
-----?“, hvíslaði hún og starði
á hann.
,,Fyrirgefðu“, sagði hann. —
„En þú þarft ekki að vera alveg
svona agndofa á svipinn. Kven
leg skarskygni getur vart verið
upp á marga fiska, ef þú hefir
ekki haft einhverja hugmynd
um tilfinningar mínar í þinn
garð“.
Hún hristi höfuðið. „Nei,
það hafði jeg ekki“.
Þegar Jeff sá vandræðasvip-
inn á. andliti hennar, glotti
hann með hinni ódrepandi
kýmni sinni. — „Hafðu engar
áhyggjur af mjer, væna mín.
Jeg er ekki lengur ástsjúkt
ungmenni og jeg mun ekki
neyða þig til neinna ósæmilegra
ástaratlota. Raunar veit jeg
ekki, hvers vegna jeg hefi ver-
ið svo óheppinn, að verða ein-
mitt ástfanginn af þjer“. Hann
þagnaði, og íhugaði, hvort hann
færi nú með heilagan sannleik-
ann. Hann vissi auðvitað, að
nokkuð af aðdráttarafli hennar
á hann var líkamlegt. Hann
dáðist að ungum, grannvöxn-
um líkama hennar og kvenleg-
um yndisþokka, — gullnu hár-
inu og augunum brúnum og
skærum — en það höfðu aðrar
konur haft meira líkamlegt að-
dráttarafl á hann en hún. Það
var ósnortni hennar, æska og
sakleysi, sem fyrst hafði hrifið
hann — og nú, eftir að hafa
kyst mjúkar varir hennar, vissi
hann, að hann myrdi aldrei
geta elskað aðra konu. Og með-
an hann talaði við hana í hálf-
kæringi, var hjarta hans þungt
af þrá og trega.
„Jeg verð að fara, Jeff,“
sagði hún -rólega.
„Og jeg hefi ekkert hjálpað
þjer“. Jeff hnyklaði brúnirn-
ar. „Jeg skal reyna að komast
eftir því, sem jeg get, um ópí-
um og skrifa þjer síðan“.
„Nei, gerðu það ekki. ííann
myndi ná í brjefið. Þetta gerir
ekkert til. Jeg bjarga mjer ein-
hvern veginn. Sennilega kemur
þetta ekki fyrir oftar.
Ekki er jeg nú trúaður á það,
hugsaði Jeff. En hann gat ekk-
ert gert. Hann hjelt að hún iðr-
aðist þess, að hafa beðið hann
að finna sig. Hann hafði brugð-
ist henni. Hann hafði ekkert
getað ráðlagt henni — og svo
var það kossinn,
„Vertu sæll, Jeff“, hvíslaði
hún, og var farin. Honum datt
aldrei í hug, að hana hefði
langað til þess að kasta sjer í
faðm hans. Hún hljóp ekki af
stað, til þess að komast heim
til Nikulásar. «Hún hljóp frá
Jeff — frá róti því, sem hann
hafði komið á tilfinningar henn
ar með kossi sínum.
— Síðar um daginn sat hún
í herbergi sínu og var að blaða
í nýju tískublaði. Kom þá Niku
lás alt í einu inn í herbergið,
án þess að berja að dyrum. —
Hann staðnæmdist fyrir fram-
an hana og kipraði saman aug-
un.
„Þú lítur óvenju vel út, ástin
mín. Kinnar þínar eru rósrauð-
ar. En það er ef til vill farði?
Eða þú hefir máske fengið þjer
göngutúr í góða veðrinu?"
■Miröndu varð hverft við. —
Gat það verið, að hann hefði
sjeð til hennar í morgun?
„Já“, svaraði hún, og feyndi
að sýnast róleg. „Jeg fjekk mjer
göngutúr snemma í morgun. —
Jeg svaf ekki vel. Jeg hjelt, að
jeg myndi hafa gott af því, að
anda að mjer fersku lofti“.
„Það var mjög skynsamlegt“,
svaraði hann. Hann hallaði sjer
áfram, og spurði með alt of
mikilli kurteisi, sem venjulega
boðaði einhverja erfiðleika. —
„Hvernig er annars heilsan hjá
þjer um þessar mundir?“
Hún roðnaði. Hún vissi mæta
vel, við hvað hann átti. Hún
reyndi að svara kæruleysislega.
„Það er mjög fallegt af þjer,
að láta þjer umhugað um
heilsu mína, en jeg veit ekki
annað en hún sje prýðileg“. —
Hún reis snögt á fætur. —
„Komdu niður og fáðu þjer að
borða. Þú hlýtur að vera orð-
inn matarþurfi“. Andlit hans
var tekið og markað djúpum
dráttum og á því var óhugnan-
legur, gulleitur blær.
Hann hreyfði sig ekki. „Það
væri leiðinlegt, ef þú gætir
ekki eignast barn aftur, finst
þjer það ekki?“, sagði hann.
Það er eiturlyfið, hugsaði
hún. Hann er ekki frískur. Það
eru því nær þrír dagar síðan
hann hefir bragðað mat, og jeg
sje, að hann er varla með sjálf-
um sjer.
Hún reyndi að brosa og sagði
eins glaðlega og hún gat: „Þar
um ræður guðs vilji, væni
minn. Og við höfum hvort ann-
að. Þú giftist mjer ekki aðeins
til þess“.
í>að var dauðaþögn í her-
berginu stundarkorn. „Þú gerð-
ir það ekki, Nikulás“, hvíslaði
hún þá. „Þú elskar mig. — Jeg
veit það — horfðu ekki svona
á mig“, hrópaði hún alt í einu.
„Hvernig þá, ástin mín?“
spurði hann blíðlega, og hjelt
áfram að stara á hana.
„Eins og þú varst vanur að
horfa á -----“, hún beit á vör-
ina. „Komdu niður, Nikulás.
Þú verður að borða eitthvað“.
Hún stakk hendinni undir hand
legg hans, en um leið datt sjal-
ið, sem hún hafði haft á herð-
unum, á gólfið.
Nikulás beygði sig niður og
tók það upp og lagði yfir axlir
hennar. Hún sá, að augu hans
urðu flóttaleg, þegar hann leit
á úlnlið hennar. Hann sagði
ekkert, en einkennilegur svip-
ur kom á andlit hans. — Hann
fylgdi henni þegjandi niður í
borðstofuna.
★
— Þau dvöldu að Dragon-
wyck um veturinn. Það var
samkvæmt ósk Nikulásar, en
Miranda var fús til þéss. Hún
hún hafði enga löngun til þess
að dvelja í borginni. Uppþotið
við Astorleikhúsið var henni
enn í- fersku minni.
^v.öagnr 5. nóv. 1944
Undrablómið egyptska
Æfintýr eftir H. De Vere Stackpoole.
8.
Þeir koma auga á píramidana.
Þeir skriðu eins og flugur upp brattan gang og komu
síðan inn í sal einn mikinn, og voru málaðar myndir á
alla veggina. í miðjum salnum stóð steinkista mikil.
Þótt ósið af blysinu ætlaði þá að kæfa, hirtu þeir ekki
um það, en sviftu lokinu af steinkistunni og bráðlega lá
fyrir framan þá múmían af garðyrkjumanni hins mikla
konungs, Rameses annars, var hún brún eins og mahogany
og lyktaði öll af ilmvötnum. Eitthvað hafði múmían í
hægri lófanum, og herra van Houten lagðist á knje og
opnaði skorpnaðann og stirðnaðan hnefa múmíunnar og
tók þaðan dýrgrip þann, sem þar hafði svo lengi verið.
Hann var líka eins og múmía, því hann var vafinn í
bómull. Þeir vöfðu hana utan af og þar sáu þeir túlípana-
blómið. Rerra van Houten var aðeins búinn að ná þessum
fjársjóði af hinum forna garðyrkjumanni, þegar ljósið
sloknaði alt í einu.
„Hvað var þetta?“ sagði herra van Houten. „Hvað er
að ljósinu?“
„Ondurman“, hrópaði van Dunk, en fjekk ekkert svar.
„Jeg veit, hvernig þetta er‘, sagði van Dunk. „Ondur-
man er hlaupinn á burt með ljósið, með alla peningana
okkar, allan matinn og úlfaldann. — Nú skulum við
reyna að flýta okkur og finna ganginn, þar sem við fórum
niður, og komast svo upp“.
Þeim gekk mjög erfiðlega að finna ganginn í myrkr-
SÚ SAGA er sögð, að J. P.
Morgan hafi eitt sinn komið inn
í veitingahús með nokkrum
ungum kunningjum sínum. —
Morgan sest við barinn og bið-
ur um emn-hjór og segir um
leið:
„Þegar Morgan drekkur, —
drekka allir“.
Þeir, sem með honum voru,
þustu að bamum; hjeldu ,að
hann ætlaði að ,,blæða“. En
þegar Morgan hafði lokið úr
knis sinni, kastaði hann and-
virði innihaldsins á borðið og
sagði:
„Þegar Morgan borgar, —
borga allir“.
★
ÞAÐ hafa margar sögur
gengið manna á milli um Harry
Lauder, skoska söngvarann og
gamanleikarann. Ein er sú, að
eitt sinn, er hann hafði leikið
golf í kalsaveðri, kohi hann inn
í krá, fór í vasa sinn og rjetti
afgreiðslumanninum eitthvað
um leið og hann sagði:
„Þetta er fyrir einu staupi af
volgu whisky“.
Afgreiðslumaðurinn leit í
hönd sína og jbar lá sykurmoli.
★
GRÍSKI hershöfðinginn Iphi-
crates var sonur fátæks skó-
smiðs. Einn andstæðingur hans
gerði gys að því, að hann væri
af ómentuðu og lítilsigldu fólki
kominn. Iphicrates ljet þettá
ekkert á sig fá, og svaraði hinn
rólegasti: —“
„Já, það er satt, frami ætt-
ar minnar hefst með mjer,
alveg á sama hátt og frami yð-
ar ættar endar hjá yður“.
*
ÞAÐ VAR verið að jarða
gamlan aurapúka. Það var
þögn, biðið eftir því, að ein-
hver segði eitthvað frá eigin
brjósti um hinn látna. Enginn
virtist ætla að gera það, fyr en
maður nokkur gengur fram og
mælti á þessa leið:
„Jæja, jeg get sagt eitt gott
um Vilhjálm. Hann var ekki
altaf eins nískur og hann var
stundum“.