Morgunblaðið - 10.11.1944, Blaðsíða 10

10
MORGUNBLAÐIÐ
Föstudagur 10. nóv. 1944
; ? 'Sjj
En hann gat ekkert gert.
’Hann átti fimm litla anga
heima í húsinu sínu í Chelsea,
og sá sjötti var á leiðinni, svo
að hann hafði ekki ráð á því
að segja neitt.
★
— Nikulás keypti helming-
inn í „Maríu Clinton“, eftir að
hafa athugað bátinn vandlega
stafna á milli. Hann breytti
ferðaáætlun sinni, til þess að
geta farið með bátnum í fyrstu
ferðina, og kom því fyr 'heim
en hann hafði ætlað.
Þegar hann hafði lokið við
að ganga frá kaupunum, hjelt
hann beina leið til litla hússins
við Mott-götu. Þar dvaldi hann
nokkrar klukkustundir, og þeg
ar hann kom þaðan aftur, hafði
hann litla, dökka kúlu, vafðá
inn í ríspappír, í vestisvasan-
um.
— Nikulás viðurkendi aldrei
fyrir sjálfum sjer, hver var
höfuðástæðan fyrir hinni
snöggu ferð hans til New
York.
★
„María Clinton“ stóð sig
m§ð mestu prýði. „Rochester“,
seih var eini keppinautur henn
ar þann daginn, var svo langt
á eftir, að kappsiglingin var í
raun rjettri ekkert spennandi,
og var Nikulás því í hálf illu
skapi, þegar hann steig á land
hjá Dragonwyck.
Og svo, þegar heim kom, var
Miranda hvergi sjáanleg.
Hann fór upp í turnherberg-
ið og gekk frá ópíum-kúlunni
í silfurskríninu. Þegar hann
kom niður aftur, sendi hann
þegar eftir Peggy.
Hún sór og sárt við lagði, að
hún hefði ekki hugmynd um,
hvar húsmóðir sín væri.
Hún hafði sennilega farið að
heimsækja einhvern nágrann-
anna. Nei — hún vissi ekki
hvern. Nei, frúin hafði ekki
farið neitt að heiman, fyr en
núna. Hún hafði líklega verið
orðin þreytt á því að sitja altaf
heima. „Nei, herra, jeg hefi
ekki hugmynd um, hvar hún
er“. Og það er heilagur sann-
leikur, hugsaði Peggy. Jeg veit
ekkert, hvert hún fór, þótt jeg
hafi grun um það.
Þegar Nikulás hafði loks lok
ið við að yfirheyra hana, flýtti
hún sjer upp á loft, að glugg-
anum, sem -sneri út að súlna-
göngunum, í von um að geta
gefið Miröndu eitthvert merki
þaðan, þegar hún kæmi.
En þegar Miranda kom,
klukkan sjö, sá hún hvorki
kvíðafult andlit Peggy nje
leyndardómsfult handapat
hennar. Hún sá aðeins Niku-
lás, þar sem hann stóð berhöfð-
aður fyrir framan aðaldyrnar
og beið. Fyrst, þegar hún kom
auga á hann, varð hún skelf-
ingu lostin. En hún varð brátt
róleg aftur.
„Var ökuferðin skemtileg,
yndið mitt?“ spurði Nikulás,
um leið og hann rjetti fram
höndina til þess að hjálpa henni
niður úr vagninum.
„Nei“, svaraði hún. Hún leit
ekki á hann, heldur stökk nið-
ur úr vagninum og hraðaði sjer
framhjá honum. Þegar hún
kom inn í anddyrið, ætlaði hún
að halda beina leið að stigan-
um. En Nikulás gekk í veg fyr-
ir hana.
„Þú heilsar ástkærum eigin-
manni þínum dálítið undar-
lega, eftir að hafa ekki sjeð
hann í þrjá daga“, sagði hann
blíðlega. En sú blíða var í litlu
samræmi við grimdarlegan, á-
kafan glampann í augum hans,
sem tóku eftir öllu: höndum
hennar, sem voru rykugar, og
svuntunni, sem hún hafði
gleymt að taka af sjer í flýt-
inum, og hári hennar, sem
hafði losnað úr annari fljett-
unni og fjell laust niður herð-
arnar.
„Já“, sagði hún, „jeg veit, að
það eru ósköp að sjá mig. Viltu
gjöra svo vel að lofa mjer að
komast framhjá, Nikulás. Jeg
ætla upp í herbergi mitt“.
„Sjálfsagt, ljósið mitt. Og
jeg ætla að koma með þjer. Jeg
hefi mikinn áhuga á að spjalla
við þig í kvöld. Þú vekur hjá
mjer dálitla undrun — en það
hjelt jeg, að ætti hreint ekki
eftir að koma fyrir“. Hann
færði sig til hliðar, og hún gekk
upp stigann án þess að svara
honum.
En hvað hún kannaðisst vel
við þennan leik hans! Ef hún
dirfðist að víkja aðeins hárs-
breidd undan valdi hans, end-
urtók gamla sagan sig. Hann
myndi beita hana kaldhæðni,
ískaldri reiði, blíðmælum og
jafnvel ástriðu; því að hann
vissi, að líkami hennar og sál
voru eitt, og undirgefni líkama
hennar fylgdi uppgjöf sálarinn
ar —'vegna þess, að hún elsk-
aði hann.
Ast, Jmgsaði hún alt í einu
með hryllingi. -Var það nokk-
urn tíma ást? Getur ástin vcr-
ið mótuð í ótta?
Þau gengu saman inn í svefn
herbergið. Það var niðamyrk-
ur. Nikulás kyeikti á kertun-
um. Síðan settist hann í hæg-
indastól fyrir framan eldinn
og horfði á hana, meðan hún
þvoði andlit sitt og hendur og
fljettaði hár sitt. Síðan tók hún
perluprjón, sem verið hafði í
hálsmálinu á kjól hennar, og
lagði hann á borðið, en setti
gömlu brjóstnæluna sína þar í
staðinn.
„Ætlarðu ekki að hafa fata-
skifti?“ spurði Nikulás. „Jeg
vil sjá þig í einhverjum skraut
legum og fallegum kjól. Og
hvers vegna notarðu þessa af-
káralegu nælu? Góða, besta,
notaðu heldur einhvern annan
skartgrip".
„Nei“, sagði hún og reis á
fætur og gekk yfir að arninum.
„Þetta er eini skartgripurinn,
sem jeg hefi rjett til þess að
nota“.
Nikulás starði undrandi á
hana. Hún stóð rjett hjá hon-
um, í dökkum sorgarbúningi,
og teygði kaldar hendurnar að
eldinum.
„Hvar varstu í dag, Mir-
anda? Vagnstjórinn segir mjer
það, ef þú ekki gerir það“.
„Mjer dettur ekki í hug að
skrökva að þjer. Jeg var hjá
Jeff Turner, lækni í Hudson“.
Hún sá að hann kiptist við
og í augu hans kom vantrúað-
ur vonarglampi. .
„Nei, Nikulás", svaraði hún
biturt. „Það er ekki það. Jeg
mun aldrei framar ala þjer
barn. Ekki fremur en Jó-
hanna“,
Það var dauðaþögn í her-
berginu andartak. Þá stökk
Nikulás á fætur og nam staðar
við hlið hennar.
„Hvers vegna segirðu þetta,
Miranda?11 spurði hann.
Hún greip utan um arinhill-
una. Gerðu það ekki, hvíslaði
einhver innri rödd að henni.
Segðu honum það ekki. Ef til
vill hefir þú rangt fyrir þjer.
Ef til vill skjátlast Jeff. Þetta
er eiginmaður þinn — í blíðu
og stríðu. r
„Jeg er svo þreytt“, hvíslaði
hún. „Jeg veit varla, hvað jeg
er að segja“.
Hann rak upp stuttan hlát-
ur. Hann lagði handlegginn ut-
an um hana og dró hana að
sjer. Varir hans, sem altaf
höfðu megnað að kalla fram
svar, strukust yfir augnalok
hennar. Hún sneri höfðinu frá
honum.
„Nei“, sagði hún. „Því er lok
ið, Nikulás“. Því að þegar hann
snerti við henni, fjekk hún aft-
ur hugrekki sitt. „Jeg fyrirlít
þig — þig og sjálfa mig. Og
jeg er dauðhrædd við þig —
eins og Jóhanna var — ekki að
ástæðulausu".
Hann slepti henni. Andartak
var eins og andlit hans afmáð-
ist — eins og risahönd hefði
þurkað brott alla drætti þess
— og ekkert skilið eftir, nema
auðn.«En það var aðeins and-
artak. Hann varð brátt eins og
hann átti að sjer, svipur hans
hörkulegur. En Miranda hafði
sjeð skelfingarglampa bregða
fyrir í augum hans.
„Já, Nikulás“, sagði hún ró-
leg. „Þú ert ekki eins sterkur
og þú hugðir sjálfur. Jafnvel
þú getur ekki brotið guðs og
manna lög án þess að þjást“.
Þau stóðu þannig stundar-
korn, sitt hvoru megin við ar-
ininn, og horfðust 1 augu. Það
var Nikulás, sem fyrst hreyfði
sig. „Jeg veit ekki, hvað þú
ert eiginlega að tala um, yndið
mitt“. Hann snerist á hæl og
gekk út úr herberginu.
Miranda beið og hafði aug-
un stöðugt á dyrunum. Hún
heyrði fótatak hans deyja út.
Þá gekk hún að bjöllustrengn-
um og togaði í hann. Hún beið
dálitla stund. En ekkert hljóð
heyrðist, nema tifið í klukk-
unni á arinhillunni. Það liðu
tíu mínútur —' fimtán. Hún
opnaði dyrnar fram á ganginn,
en þar var niðamyrkur og
sama dauðaþögnin* og inni í
herberginu. Hún gekk aftur að'
bjöllustrengnum.
Ef Loftur ffetur bað ekki
— þá hver?
Undrablómið egyptska
Æfintýr eftir H. De Vere Stackpoole.
12.
Svo gekk van Dunk um kring og reyndi að fá menn til
þess að leggja fram peninga, til þess að grafa hinn látna
lærdómsmann. En enginn vildi leggja fram fje til þessa
fyrirtækis, því menn eru lítið hrifnir af lifandi lærdóms-
mönnum, hvað þá dauðum. Þá fór van Dunk til Júlíönu
Vanderkelkow, stúlkunnar, sem hann elskaði, og reyndu
þau að koma á fót bazar, til þess að fá upp í kostnaðinn,
en enginn vildi heldur styðja þau í þesssu göfuga fyrir-
tæki, því fólk vildi heldur hjálpa prestinum og gefa á
hlutaveltu, sem hann var að stofna til, svo hann gæti lát-
ið kaupa nýtt orgel í kirkjuna sína.
„Þá jarða jeg hann sjálfur”, sagði van Dunk. Svo gróf
hann gröf í þeim hluta kirkjugarðsins, þar sem fátæka
fólkið er jarðað, og þar sem illgresið eitt vex og þar var
van Houten, hinn mikli lærdómsfnaður lagður til hvíldar
af sínum trygga vini.
Að því búnu gekk van Dunk út um strætin, til þess að
betla sjer brauð, blásnauður maður. Allir vinir hans lok-
uðu strax dyrunum, þegar þeir sáu hver útifyrir stóð. —
Túlipanaræktendurnir, sem mættu honum, sögðu: „Þetta
grunaði mig, og þetta sagði jeg þjer”, en verstur af öllum
var samt sá, sem hafði selt honum málverkið af kúnni.
Hann var nú kominn í stúku og vildi endilega kaupa kúna
sína aftur.
Eini vinurinn, sem hann átti, var Júlíana Venderkel-
kow og hún brást heldur ekki í blíðu nje stríðu, og strítt
var það vissulega þenna vetur og van Dunk varð grind-
horaður,'því Júlíana varð að gæta þess að foreldrar henn-
ar sæu ekki, þegar hún var að lauma bitunum að unnusta
sínum. „En af hverju ertu að gráta barn?“
„Jeg var að hugsa um ef þú værir svona horaður”.
„Kystu mig, telpa mín, og svo höldum við áfram. Jæja,
hann horaðist altaf meir og meir, eftir því, sem á veturinn
leið. Mijtið á honum var ekki gildara en kústaskaft og
andlitið ekkert annað en tennur, — hann var líkastur
hrífu, — að hverju ertu að hlægja, dóttir góð?”
„Æ, jeg var að ímynda mjer þig svona”.
,,Æskan“, sagði Bernhard
Shaw, „er dásamleg. Það er
synd að eyða henni allri í börn-
in“.
★
LINCOLN hafði mjög gaman
af því að segja eftirfarandi
sögu:
—7 Eitt sinn, þegar jeg var
á ferðalagi, mætti jeg manni,
sem jeg hafði aldrei sjeð áður.
Jeg varð mjög undrandi,
þegar hann ávarpaði mig með
þessum orðum:
„Afsakið, herra, en jeg hefi
hjerna dálítinn hlut, sem þjer
eigið“.
„Hvað er það?“ hrópaði jeg.
Ókunni maðurinn dró sjálf-
skeiðing upp úr vasa sínum.
„Þessum hníf“, sagði mað-
urinn, „var stungið í hönd mjer
fyrir nokkrum árum síðan, með
þeim ummælum, að jeg skyldi
halda honum, þar til jeg hitti
mann, sem væri ljótari en jeg.
Jeg hefi haft hann alt til þessa
dags. En með yðar leyfi held
jeg því fram, að þjer sjeuð hinn
rjetti eigandi".
★
OSCAR LEVANT er kunnur
fyrir sjálfsálit sitt. Hann sagði
altaf svona við og við eftirfar-
andi sögu af sjálfum sjer:
„Eitt sinn var jeg að tala um
það við gamlan vin minn, hvað
skyldleiki okkar hefði stór-
aukist við það, þegar við ætt-
um í raun og veru ekkert sam-
eiginlegt“.
„En við eigym það“, svaraði
vinurinn, „jeg álít, að þú sjert
dásamlegur og þú heldpr það
líka“.
*
FJÁRMÁLARÁÐHERRA Lin
colns stundi oft, þegar hann
kom til forsetans: „Æ, nú
gleymdi jeg að skrifa þessum
og þessum áður en jeg fór að
heiman“.
Lincoln fpr að leiðast þetta
og sagði eitt sinn við hann:
„Vertu aldrei leiður yfir því,
sem þú hefir ekki skrifað. Það
er það, sem þú hefir skrifað,
sem þú getur stundum ásakað
þig fyrir“.
'k
LINCOLN dreymdi eitt sinn,
að hann væri staddur í mikl-
um mannfjölda og gekk þar
um fram qg til baka. Hann
heyrði, að einn úr hópnum
sagði:
„Hvaða andskoti er hann
ljótur þessi“.
Lincoln dreymdi þá, að
hann sneri sjer að manninum
og sagði:
„Vinur minn, guð hefir mikl-
ar mætur á Ijótum mönnum;
þessvegna skapar hann þá svo
marga“.

l