Morgunblaðið - 23.11.1944, Blaðsíða 2

2
MORGUNBLAÐIÐ
Fimtudagur 23. nóv. 1944.

Sr. Joí2 Auðuns:
HIIM. BLJÚGA SORG
ÞEIRRA alburða minnumst
vjer í dag, sem að vonum hafa
vaklð mikla og djúpa sorg. En
sorg mannanna er margvísleg.
Stundum fer hún eins og storm
ur yfir sálina, eða eins og eyð-
andi, tærandi eldur, en stund-
um er hún rósöm og bljúg, svo
að tárin hennar veita milda
svölun og hugarró.
Svo þungur harmur er vissu
lega nú að mörgum kveðinn, að
rfúkil sorg er óumflýjanleg. —
Við það verður ekki ráðið- En
þá skiílir það svo miklu máli,
) vort það er hin bitrá eða hin
bijúga sorg, sem er borin.
Sú saga er mjer sögð, að
fyrir löngu hafi andast merk-
ur maður, sem hafði orðið fyr-
i: þeirri raun, að missa konu,
sem hann unni mikið og hon-
um varð óbætanleg. Sjáifur
artdaðisl hann ungur, en eftir
bann fannst kvæði, sem hann
haíði orkt um þessa sárustu
raun ævi sinnar. Það var sakn-
aðarljóð, og voru meðal annars
í því þessar fögru Ijóðlínur:
„En síðan drottinn tók þig trúa,
tvöfalt elska jeg himininn”.
Um það verður ekki deilt,
að ef oss tekst að taka sorg
vorri þannig, að vjer lærum
oð elska himininn ívöfalt vegna
) ss, að hann geymir það, sem
033 er dýrmastast, þá verður
sq rg vor bljúg, þá fær hún sitt
tíjúpa og gullvæga innihald og
tárin, sem hún vekur, verða
Sv alandi.
Til þess að svo verði, er
tvermt nauðsynlegt: trúin á
Guð og vissan um, að lálinn
lífir.
★
TRÚIN Á GUÐ hefir prófast
í eldi þjáninganna,. kynslóð af
kynslóð, máttur hennar hefir
opinberast í veikum og hel-
særðum hjörtum, Þegar sálin
v u' þreylt, þegar hún barðist
regilegri baráttu undir fargi
harmanna, fann hún frið í
íraustinu til hans, sem ósýni-
legur vakir ofar öllum vorum
bormum, og lifir þó í þeim með
oss, svo aðJsjerhvert andvarp
vort vekur harm í hjarta hans
cg að sjerhvert tár vort telur
lann með eins djúpri samúð
cg’ væri það fyrsta tárið, sem
é jörðunni væri að falla. — í
rneðvitundinni uró nálægð
Iians, sem er voldugri en þján-
ingin, sterkari en sorgin, og
yfirgefur oss aldrei,-já, í með-
vitundinni um óumræðilegan
raunveruleik guðsnálægðarinn-
at: í hörmungum vorum og
stríði hafa miljónir og aftur
r iíjónir karla og kvenna fund-
in þrótt fyrir þróttlausa sál,
gíeði fyrir grátna lund og sign-
aðan frið fycir hið- særða
b jarta. Til hans, sem engu síð-
u: 4>irtir vegsemd sína í hiört-
us veikra, harmi lostin.na
kvenna, en í prjedikun sinna
volduguslu spámanna, hafa
n crmirnir hrópað í hæstri
neyð- Og hann hefir svarað
þéíni, svarað þeim með því, að
au-ia inn í sál þoirra þeirri
vissu, að í æðri heimum væri
þjáning þeirra þekkt og byrðin
mikla með þeim borin, að í
hjarla hans, sem er hvort-
tveggja í senn ofar öllum sorg-
um jarðarinnar og í þeim um
leið, sje mynd sjerhvers þján-
ingabaims greypt, og’ að þar
sje þekkl hver andvökunótl
þess, erfiði og harmur. Sorgin
er óhjákvæmileg eftir sára
raun, en sannfæringin um
handleiðsluna að ofan og þá
hjálp, sem vjer fáum þaðan í
miklu ríkara mæli en vjer vil-
um, getur gert sorgina hljóð-
lála og bljúga, gefið henni heil-
agt innihald og kennt oss að
bera hans oss til ávinnings og
sálubóta-
Þetta hafa miljónir reynt, að
guðstrúin getur gert, ásamt
vissunni um, að
★
LÁTINN LIFIR. Fyrr en
lærisveinar Jesú fengu þá
vissu af slaðreyndunum, gálu
þeir ekki sigrað sorg sína. —
Þegar sál vor er sveipuð sorg
eftir dýrmætan vin, spyrjum
vjer um hann og afdrif hans,
því að sorgin kennir oss að
spyrja margs, sem vjer spurð-
um ekki um áður. Vjer vitum,
að allri fæðing fylgir þjáning
í einhverri mynd. Dauðinn er
fæðing, hann er fæðing sálar-
innar af hinum deyjandi lík-
ama, og honum fylgir ævinlega
stundarþraut. Minnumst lausn-
ai'ans sjálfs. Lá ekki leiðin
hans í gegnum langafrjádags-
þraut að páskasigrinum? Fest-
um ekki hugan við endalokin,
sem hjer urðu með sorglegum
hætti. Þegar stormur sorgar-
innar bai'st inn í heimilin
mörgu, var orðið hljólt á haf-
inu. þar sem harmleikurinn
hafði gerst. Lognaldan geymdi
leifar þeirra, sem þar höfðu háð
sitt hinnsta, jarðneska stríð, en
sjálfir voru þeir þar ekki leng-
ur. Á líknarhöndum höfðu þeir
verið bornir burt, og miskunn-
in hans, sem yfir hverri öldu
hins eilífa úlhafs vakir, hafði
búið þeim hvíldarstað og lagt
frið yfir sálir þeirra, friðinn
og hina djúpu kyrrð eilífðar-
innaiv sem er fyrsta líknin,
lögð hinni nýfæddu sál. — Um
þá skulum vjer ekki óttast. —
Þeirra bíður hið nýja líf, með
nýjum hugðarefnum, nýjum
störfum og nýjum lærdómi,
nýrri hamingju. — Hlutskifti
þeirra skulum vjer ekki harma,
þvi að dauðinn er ekki annað
en skammvinnt spil skugga,
sem koma og hverfa, víkja fyr-
ir afturelding nýs dags. Því
skulum vjer stöðva harminn
og minnast þess, að nú er dög-
unin að rísa yfir þeim, sem vjer
söknum. Vegferð þeirra skal
haldið áfram um heima og um
himna, og einnig hún er gengin
undir blessunarríkri hand-
leiðslu hans, sem heyrir hverja
sorgarstunu jarðneskra manna
og eykur þeim þrótt.
Ef vjer gelum þannig tekið
jafnvel sárustu rauninni, sém
yfir oss gerigur, með trú á. Guð
og vissu um, að látinn lifir, og
getum sagt með rósemi manns-
ins, sem forðum lagði í gröf
hana, sem honum var heitast
að horfa á eftir:
„En síðan 'drottinn tók þig trúa,
tvöfalt elska jeg himininn“ •—
þá er sál vorri borgið og friður
hjarlans er Iryggur. Er oss ekki
eðlilegt, að elska hvert land
heitara, sem það geymir fleira
af því, sem oss er kærast? Og
þá ekki síður ef vjer vitum, að
það á að verða heimkynni vort
með þeim.
Þjer, hin mörgu, sem byrg-
ið nú í harmi hinn sárasta
harm, af yður hefir mikils ver-
ið krafist, og enginn veit, hve
ströng sú krafa er, fyrr en kraf-
ist er af honum sjálfum. Hjart-
anleg samúð leitar yðar frá
þúsundum, sem þjer ekki þekk-
ið og fegnir vildu geta borið
einhvern hluta af yðár þungu
byrði, en vilja .þar meira en
þeir megna. Sá Guð, sem gjör-
þekkir yðar harm og hefir nú
þegar veitt áslvinum yðar
mikla blessun, gefi yður gáfu
hinnar bljúgu sorgar,
,,----en sorgin, hin bljúga og
blíða,
er brúður hins mesta í heimi“ -
hún er brúður kærleikans. —
Þannig sje yðar sorg, í rósemi
og trausti, brúður kærleika yð-
ar til áslvinanna, sem nú hafa
gengið í g*egnum langafrjá-
dagsþraut til páskamorguns.
Guðs eilífa ljós lýsi þeim og
líkni yður.
I.
Þið börn vors lands, er leggið út á höf,
— að leita þess, er fólgst í vöggugjöf.
Þið brjótið ísinn, boðið nýjan dag,
er bætir lands og þjóðarinnar hag.
Þið eruð börn vors ættlands fyrst og fremst,
þess framtíð skapið, enginn lengra kemst.
Þið færið lífsbjörg, ljós og yl í bæ,
um langa vegu yfir kaldan sæ.
Þið leitið þess, er landið þarfnast mest
og lyftir hæst, og framtíðinni er best.
Þið glæðið hugsýn þeirra, er heima sitja,
og hnúta vanans leysið, til að hvetja.
Þið helgið sóma íslands: sverð og skjöld.
Og sigrana, til framtaks nýrri öld.
II.
Enn þyrmir yfir landsins lýð
og lamar fregn af sæ. •
Þar lífum grandar grimmd og stríð,
er greypir sorg í bæ.
Vjer kiknurn fyrir dauðans dóm,
í dufsins smæð, við kallsins óm.
Það nísta hjörtun hugraun frá
þau heljar tökin svöl.
Er hamlað var þeim höfn að ná,
sem heima þráðu dvöl.
Er skeyti það, sem voðann vann,
á valdi þess, er kærleik ann?
En þráin yfir hafið heim
var belguð landi og þjóð.
í minningum, sem mótast þeim
* á móðurlandið sjóð.
Þið vilduð heim og lituð land,
en lífið þvarr við fjörusand.
Þú, Guð, sem gefur líf og ljós,
og leiðir styrkri hönd.
Þú varðar leið til lands og sjós
og lífs, á dauðans strönd.
Gef ljós þitt skíni leiðir á
í landtöku, þá heim skal ná.
■ III.
Það fljóta upp að ströndinni bliknuð blóm
og bjarkir úr íslenskri grund.
En brimsogið vekur óttans óm.
Það er ástvina heimkomu stund.
Vjer krjúpum. Og bæn til Guðs er gjörð.
Þann gróður nú faðmar íslands jörð.
Þ. Sigurðsson.
ENGIR þingfundir verða
haldnir í dag vegna minning-
arathafnarinnar um þá, er fór-
ust með Goðafossi.
Minningarathöfnin hefst kl.
2 e. h. í Dómkirkjunni og verð-
ur henni útvarpað.
Allar opinberar skrifstofur
verða lokaðar frá hádegi í dag;
éinnig skrifstofur einkafýrir-
tækja, yerslanir,... iðnfyrirtæki
o. s. frv.
Að sjálfsögðu munu bæjar-
luiar draga fána í hálfa stöhg
hvarvetna í bænum, meðan
minningaraíhöfnin fer fram.
Minníngaralhöfn
í New York
SKRIFSTOFA Eimskipafje-
lagsins í New York gekst fyrir
því að haldin væri minningar-
athöfn vegna þeirra sem fórust
á Goðafossi, í kirkju þar í borg,
og fór hún fram í gær kl. 6 síðd.
Sr. Oktavíus Þorláksson og
cand. theol. Pjetur Sigurgeirs-
soh (biskups Sigurðssonar)
fluttu ræður við þetta tækifæri,
Minninprgjöf um
frú Sigrúnu Briem
NOKKRAR æskuvinkonur
frú Sigrúnar Briem afhentu
formanni Kvenfjel. „Hrings
urinn“ í gær gjöf að upphæð
kr. 1.050,00 til Barnaspítala-
sjóðs fjelagsins.
Er gjöf þessi gefin til minn-
ingar um frú Sigrúnu, mann
hennar og börn, sem fórust á
svo sviplegan hátt 10. nóv. s.l.
Tveir Vesiur-
r
Islendingar faila
í VESTUR-ÍSLENSKU blöð-
unum, sem nýlega hafa borist
hingað, er skýrt frá tveimur
mönnum af íslenskum ættum,
sem fallið hafa á vígstöðvun-
um.
Annar þeirra heitir Stefan
August Loptson, sonur B. M.
Loptson að Lundar og konu
hans. Hann var undirforingi í
kanadiska flugliðinu og aðeins
21 árs gamall.
Hinn maðurinn heitir Joe'l
Theodor Björnsson og var ó-
breyttur hermaður á Italíuvíg-
stöðvunum. Hann var 25 ára að
aldri, sonur frú Hallfríðar Ol-
afsson og fyrra manns hennar
Hermanns Björnssonar í
Chicago.
Vaxandi mófspyrna
iapana í Burma
LONDON í gær: — Fregnir
frá vígstöðvunum í Burma í
dag herma, að Masaki hershöfð
ingi Japana í Burma hafi nú
fengið liðsauka og fari vörn
Japana harðnanadi á Burma-
vígstöðvunum.
Bretar og Kínverjar hafa þó
unnið sumsstaðar á lítilsháUar
og í Irrewady-dalnum hafa
bandamenn umkringt allmikið
lið Japana. — Reuter.