Morgunblaðið - 05.12.1944, Blaðsíða 7

Þriðjudagur 5. des. 1944.
MORGUNBLAÐIÐ
7
Hinir raunverulegu valdhafar Þýskalands
EFTIR banatilræðið við
Hitler þ. 20. júní síðastlið-
inn, hefir stöðugt heyrst, að
Hitler hafi runnið skeið sitt
á enda, og að þýski herinn
— Wehrmacht — muni taka
völdin í sínar hendur, hvað
sem Gestapo og Himmler
segja.
Ameríkumenn hafa lagt
talsverðan trúnað á þennan
orðróm. Menn halda, að
Hitler og Nasistaflokkurinn
sjeu hinir raunverulegu
valdhafar í Þýskalandi og
beri ábyrgð á stríðinu. — Ef
aðeins tekst að útrýma þeim
þá sje æðsta og veigamesta
stríðstakmarki voru náð. —
En ekkert er fjarri sanni.
Hinar sameinuðu þjóðir
myndu gera sig sekar í
raunalegum mistökum, ef
þær ljetu sjer nægja að
koma Hitler og böðlum hans
fyrir kattarnef. Hitler er
ekkert annað en tákn hins
þýska ræningjaeðlis. Bak
við hann stendur raunveru-
leikinn*sjálfur og afl þeirra
hluta, sem gera skal —
þýska herforingjaráðið. Og
þýska herforingjaráðið hef-
ir prússnesku júnkarana að
bakhjarli.
Keisarar, einvaldar og
stundum þjóðkjörnir forset-
ar, koma og fara í Þýska-
landi, en junkararnir og
herforingjaráðið hafa lifað
þá alla.
Styrjaldir eru þeim tak-
markið sjálft, en friður að-
eins til að kasta mæðinni svo
að hægt sje að taka nýjan
sprett.
Hinir slungnu og harðsvír
uðu stórbokkar, sem halda
um stríðsvölinn þýska, gera
sjer fulla grein fvrir því, að
önnur heimsstyrjöld er
þeim töpuð. En þeir eru við
því búnir að tapa styrjöld-
um endrum og sinnum. Þol-
inmæði þeirra á sjer engin
takmörk og þeir geta beðið
áratugi, heila mannsaldra,
eftir nýjum tækifærum til
þess að reiða til höggs. — í
síðustu heimsstyrjöíd, þeg-
ar þýska herforingjaráðinu
var orðið það Ijóst, að ósig-
ur væri óumflýjanlegur,
skelltu þeir allri skuldinni
á keisarann, og þegar tím-
inn var kominn, var hann
hrakinn frá völdum. í þetta
sinn munu þeir reyna að
koma ábyrgðinni á Hitler.
Ef þeim tekst að teljá hin-
um sameinuðu þjóðum trú
um, að fall Hitlers merki
það sama og hrun Þýska-
lands, þá gefst júnkurunum
og herforingjaráðinu tæki-
færi til að komast enn einu
sinni hjá maklegri ráðningu
og jafnframt til þess að und
irbúa heimsyfirráð Þýska-
lands með nýrri styrjöld.
Ekki er það ómögulegt, að
svona geti farið. Ábyrgir og
málsmetandi stjórnmála-
menn í Washington hafa lát
ið í veðri vaka, að semja
beri við hvaða ábyrg öfl,
sem vera skal. aðeins ef þau
vilji steypa Hitler af stóli —
við þýsku júnkarana ekki
síður en aðra. Það á með
öðrum orðum að refsa verk
færum herforingjaráðsins,
Höfundur þessarar greinar er ónefndur amer-
ískur kaupsýslumaður, sem dvaldi mikinn hluta
æsku sinnar í Þýskalandi og var sendur til Berlin
árið 1929, sem fulltrúi amerísks stórbanka. Þjóð-
verjar hjeldu, að hann — eins og aðrir amerískir
fjármálamenn — kæmi til þess að veita þeim lán,
og honum var tekið opnum örmum af æðstu stjórn-
málamönnum og herforingjum. — Hann dvaldi í
Þýskalandi þar til í byrjun stríðs 1939, og hafði á
þessum árum ágætt tækifæri til að veita nána at-
hygli hinni leyndardómsfuilu og alvöldu stofnun
— þýska herforingjaráðinu.
en komagt að samkomulagi
við þau „ábyrgu” öfl, sem
hafa átt upptökin að fimm
blóðugum árásarstyrjöldum
á síðustu hundrað árum, og
vinna nú þegar, að öllum lík
indum, að framsýnum og
víðtækum ráðstöfunum til
undirbúnings þriðju heims-
styrjaldarinnar!
Saga júnkaranna.
í AMERÍKU þekkist ekk-
ert, sem nálgast það að
svara til hins alvalda þýska
herforingjaráðs. Athafna-
svið þess nær langt út vfir
hernaðarleg málefni. Það
ér hin risavaxna þunga-
miðja alls ríkisins og hefir
umráð vfir öllum auðlind-
um þess, allri stjórnmála-
starfsemi þess, já, öllum
hugsunarhætti þjóðarinnar.
Það hefir framkvæmdavald
ið í sínum höndum og mark-
ar stefnu ríkisins' í utanrík-
ismálum. Það ræður yfir
kola-, járn- og þungaiðnað-
inum og þá um leið öllu
hagkerfi Þýskalands. Öll
hin feikna víðtæka starf-
semi miðar aðeins að einu
marki: Styrjöld.
Meðan jeg dvaldi í Þýska-
landi þurfti jeg oft að vinna
að því að losa um innstæð-
ur, sem amerísk fyrirtæki
áttu. Sneri jeg mjer þá til
viðkomandi iðjuhölda eða
járnbrautarforstjóra? Sann-
arlega ekki Jeg fór í átvinnu
máladeild þýska herfor-
ingjaráðsins. í sjerhverju
meiri háttar fyrirtæki í
Þýskalandi var landvarnar
ráðsmaður, sem var ekki
ábyrgur gagnvart fyrirtæk-
inu, sem galt honum þó laun
hans, heldur aðeins gagn-
vart herforingjaráðinu. -—
Yerslun og iðnaður voru
ekki aðnjótandi neins frels-
is. Allar ráðstafanir urðu að
fá viðurkenningu hersins.
Ef uppfinning var gerð á
vegum einhvers fyrirtækis,
var hún þegar fengin til af-
nota öðrum fyrirtækjum, ef
herforingjaráðinu bauð svo
við að horfa.
Herforingjaráðið er ann-
að og meira en æðsta ráð
hersins. Saga þess er heilög
arfsögn og tilvist þess reist
á sjálfstæðri lífsskoðun. —
Kjarni þess er um 20.000
prússneskra junkara-fjöl-
skyldur, sem lagt hafa til for
ingjalið h'ersins allt frá dög
um Friðriks mikla. Hershöfð
ingjastjett þessi — meðal
frægra nafna hennar má
nefna von Bismarck, von
Hindenburg, von Seekt, von
Mannstein, von Rundstedt,
von Falkenhorst, von Arn-
im, von Riehthofen — hefir
það eina pólitiska markmið
að skara elda að sinni köku
og stjórna.
Orðið „Jnkere” er leitt af
orðinu „Jungherr”, sem
þýðir „ungur herra”, eða
„ungur aðalsmaður”. Fvrstu
júnkararnir voru riddarar
„þýsku orðunnar”, sem
sneru heim úr krossferð til
Landsins helga í byrjun 13.
aldar. Þeir sigruðu hina
slafnesku þjóðflokka. sem
bjuggu þar, sem nú er Aust-
ur-Prússland og slógu eign
sinni á land þeirra. Á 15. öld
bættust þeim ýmsir þýskir
óaldarflokkar.
Þeir skiftu landinu niður
í stór-jarðir og gerðu lands-
búa að»ánauðugum þrælum
og komu á fót ljensskipulagi
sera hefir verið við lýði allt
til vorra daga.Enn þann dag
í dag er mestur hluti Aust-
ur-Prússland ættaróðöl að-
alsmanna, þ. e. a. s. það má
ekki selja þau, veðsetja þau
nje skifta þeim niður og
ekki má selja þau í hendur
nema nánustu ættingja í
karllegg.
Jarðvegurinn er ófrjór og
stór svæði eru ekki til ann-
ars fallin en skógræktar. —
Engu að síður neyða júnk-
ararnir leiguliða sína til að
rækta rúg og hveiti þó að
það svari alls ekki kostnaði,
en hinn hluti þjóðarinnar
verður að greiða stvrki til
, hallarekstrarins.
Landvinningastyrjaldir.
HINN kunni rithöfundur
Curt Riess, hefir dregið upp
ágæta mynd af hugarfari
júnkara: „Þeir telja sig ekki
þjóna ríkisins, heldur telja
þeir sig langt um mikilvæg-
ari en ríkið. Þjóðin er. í
þeirra augum, til þess eins
að framleiða hermenn fvrir
her, sem þ§ir eiga að
stjórna. í heimi þeirra er
jfriðurinn aðeins milliþáttur,
i en stvrjaldir hið eðlilega
j ástand”.
Júnkararnir hafa aldrei
! horfið frá ránseðli sinu. —
I Þeir hafa alltaf fært sjer í
j nyt sjerhverja átvllu til þess
að ráðast á nágranna sína.
Kið fvrsta raunverulega
fvlki í Prússlandi — Brand-
enburg — var notað fyrir
stökkpall til að hertaka allt
Prússland. Síðar notaði Frið
rik mikli Prússland til þess
að leggja undir sig Sljesíu.
Nýjar herferðir bættu nýj-
um löndum við, uns Prúss-
land var orðið nógu stórt og
voldugt tll þess að fara með
stríð á hendur Frökkum ár-
ið 1870. Þá fengu þeir Elsass
og Lothringen, sem, ásamt
umráðum vfir allri strand-
lengju Þýskalands og hin-
um auðugu járn- og kola-
námum, en þær eru mikil-
vægustu auðlindir Þýska-
lands, gerðu þeim fært að
heyja stríð, sem átti að
leggja gervalla Evrópu að
fótum þeeirra. — Á tæpum
hundrað árum hafði júnk-
urunum tekist, með hjálp
prússneska hersins, að
breyta hinu fátæka hjeraði
sínu í eitt af ægilegustu her
veldum heims.
Til endurgjaJds fyrir hlut
deild sína í landvinninga-
stvrjöldum þessum, heimt-
uðu júnkararnir. og fengu,
ýmis konar skattaívilnanir
og styrki, vernd ríkisvalds-
ins á aðals-gósum sínum fyr
ir sig og ættmenn sína, ótak
rriarkað vald yfir hinum á-
nauðugu bændum og sjer-
staka kosningalöggjöf, sem
trvgði þeim völdin. Hjer-
rjettindi þessi fengu þeir að
i sjálfsögðu á kostnað allrar
þýsku þjóðarinnar. •—■ En
i júnkararnir voru það sama
og herinn, og kvnslóð eftir
kvnslóð hafði Þjóðverjum
verið kennt, að herinn væri
óskeikull.
Alltaf þegar júnkararnir
hafa komist í fjárhagsvand-
ræði, hefir rikisvaldið verið
látið hlaupa undir bagga
með beim. Árið 1931 stofn-
aði Brúning-stjórnin t. d.
sjerstakan styrktarsjóð fvr-
ir Prússland. Stjórn sjóðs-
ins varð uppvís að hneyksl-
anlegri meðferð fjárins, þeg-
ar á næsta ári. Ríkisþingið
Ijet rannsaka málið og
komst að þeirri niðurstöðu,
að misnotkun hefði átt sjer
stað, og Kurt von Schleic-
her. sem sjálfur var þó
júnkari, en jafnframt ríkis-
kanslari. hótaði að opinbera
hne>'kc'lið og birta sönn-
unargögnin. -— Junkararnir
brugðust illir við og hvöttu
hinn aldna forseta, Hinden-
burg, til að leysa „stjettar-
svikarann” von Schleicher
frá embætti og setja Hitler
í hans stað. — Þýska ríkið
hafði gefið Hindenburg föð-
urleifð hans, Neudeck í Aust
ur-Prússlandi, skattfrjálsa
og með öllum erfðarjettind-
[ um. — Hann kallaði von
Schleicher „bændabolsi-
: vikka” og samþykti valda-
töku Hitlers.
I
i
Eftf’- síðustu heimsstyrjöíd.
SÍÐASTA heimsstvrjöld
hafði ekki neinar róttækar
breytingar í för með sjer í
Þýskalandi, þrátt fyrir hljóð
an 160. gr. Yersalasamnings
ins á þessa leið: „Leysa skal
I upp þýska herforingjaráðið
og allan slíkan fjelagsskap,
, og má ekki endurreisa það
j í neinni rnvnd”. Herforingja
j ráðið var ekki í vandræðum
með að fara í kringum þetta
ákvæði. Foringjar þess unnu
blátt áfram störf sín í borg-
aralegum klæðnaði eða þá í
öðrum og látlausari einkenn
isbúningi. Hinu dýrmæta
skjalasafni og þúsundum
spjaldskráa, var komið und
an. Og herforingjaráðið
vann ákafar en nokkru
sinni fyrr að undirbúningi
nýrrar styrjaldar.
Næstum þegar í stað tók
Hans von Seekt að vinna að
endurreisn hersins. Sam-
kvæmt Versalasamningnum
mátti fastaherinn ekki vera
fjölmennari en 100 þúsund
manns; ríkisher þessi var í
heild sinni notaður sem her
skóli fyrir liðsforingja þessa
stríðs, en þeir sköpuðu nýja
stríðsvjel með nýjum \*opn-
um, nýjan útbúnað og nýja
hernaðarlist. Komið var á
fót risavöxnum lejmifjelags
skap. „svarta ríkishernum”,
undir forystu von Bocks. til
þess að blekkja eftirlits-
nefnd bandamanna, fram-
leiða og koma fyrir skot-
færabirgðum, hagnýta levni
lega sjóði, þar sem þeirra
var helst þörf, og til þess að
reka njósnastarfsemi.
Herforingjaráðið sá um,
að þeir liðsforingjar, sem
höfðu verði leystir frá her-
þjónustu eftir síðasta stríð,
væru styrktir og fehgja
frekari mentun.
Á eftirlitsferð minni til
ýmissa þýskra iðnfyrir-
tækja á árunum eftir síð-
asta stríð, rakst jeg á fjölda
fyrverandi kafbátsforingja
og liðsforingja úr hernpm,
sem nú voru ráðnir verðir
og eftirlitsmenn í verksmiðj
unum, slökkviliðsstjórar o’.
þ. u. 1.
Snemma varð herforingja
ráðinu Ijóst, að það myndi
þurfa á „Fúhrer” að halda,
sem tákni fyrir þjóðina og
verkfæri fvrir herinn. Mik-
ill hluti þýsku þjóðarirmar
var orðinn friðsamlega sinn
aður. Þegar sá tími 'kæmi,
að hægt værí að kásta grím
unni og endurbúast af full-
um krafti, var brýn nauðsyn
oð njóta stuðnings allrar
þjóðarinnar.
National socialistarnir
voru aðeins ein af mörgum
þjóðernis og þjóðrembings-
hreyfingum, sem herfor-
ingjaráðið veitti leynilegan
stuðning á árunum eftir
1920.
Nasistaflokkimnn og
herinn.
MARGT hefir verið iltað
og rætt um togstreitu og
samkeppni milli hersins —
Wehrmacht — og nasista-
flokksins. Sannleikurinn er
sá, að milli þessara tveggja
aðilja er fullkomið banda-
lag. Þepar Hitler hóf feril
sinn í Þýskalandi var hann
launaður njósnari á vegum
hersins, og allt til þess, er
honum var sýnt banatilræð-
ið í júní síðastliðinn, viður-
kendi hann herinn sem
æðsta vald. í ræðu í Núrn-
berg árið 1935, sagði hanp:
„Leigtogar munu koma og
fara, en Þýskaland mun lifa
um aldir alda. Herinn verð-
ur að varðveita og gæta þess
valds, sem Þýskalandi hefir
verið falið”.
Framhald á 8. síðu.