Morgunblaðið - 05.12.1944, Blaðsíða 10

10
MORGUNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 5. des. 1944.
„Já, mjög“.
,,Var faðir þinn á Riva, þeg-
ar móðir þín dó?“
,,Nei. Hann kom þangað
tveim mánuðum síðaj. Og þeg-
ar hann fór aftur, fór jeg með
honum, í skóla á Tahiti, og þar
lærði jeg ensku og frönsku. —
Hafði kennara frá Ástralíu".
„Það er þess vegna, sem þú
talar svona góða ensku?“
Hún brosti. „Finnst yður
það, herra Daníel Pritchard?“
Hann kinkaði kolli. ,,Og þú
átt ekki að kalla mig herra
Daníel Pritchard“, sagði hann.
„Kallðu mig bara Danna, og
þúaðu mig“.
„Eins og þú vilt, bara Danni“.
Júlía, sem stóð þar rjett hjá,
rak upp hláturroku, en áttaði
sig í miðju kafi, og reyndi að
breiða yfir glópsku sína. Tam-
ea leit grunsemdaraugum á
hana, en Júlía ijet sem hún
hefði fengið slæmt hóstakast.
„Hvernig heldur þú að þú un
ir þjer hjer í San Fransiskó,
Tamea?“ spurði Danni, til þess
að reyfla að halda samræðunum
vakandi.
„Jeg veit það ekki. Þar sem
maður þekkir engann, og þar
serú er kalt og hvorki söng-
ur, dans, gleði nje ást —
„O, það kemur nú alt saman
þegar þú ferð að kynnast. Fyrst
og fremst verður þú að reyna að
vinna bug á allri heimþrá. Og
síðan áttu að fara í góðan skóla
og verða sannkölluð hefðar-
kona“.
Þar sem gestur hans virtist
lítið hrjfinn af því, reyndi hann
að fitja upp á umræðuefni, sem
hann var sannfærður um að
henni, sem kvenmanni, væri
hugleikið.
„Á morgun ætla jeg að biðja
ungfrú Morrison að fara með
þig út og kaupa handa þjer mik
ið af fallegura fötum“.
„Jeg ætla heldur að hafa
Júlíu með mjer, ef þjer er
sama, Bara Danni“, ansaði
hún.
„Kallaðu mig Danna“, bað
hann. „Aðeins eitt orð —
Danni“.
Hún kinkaði kolli. „Hvað á
jeg að vera lengi hjer á heimili
þínu, Danni?“
„Eins lengi og þú vilt,
Tamea“.
Hún brosti þakklátiega. „Þá
ætla jeg að vera hjer þar til jeg
dey, Danni“. , ,
„Heldurðu að við gætum kom
ið okkur saman, án þéss að ríf-
ast?“
„Það verður ekkert rifrildi“.
„En þú verður að hlýða mjer,
Tamea. Þú verðtir að viður-
kenna vald mitt og gera ná-
kvæmlega það, sem jeg segi
þjer“.
Hún andvarpaði.
„Ekki geðjast henni nú als-
kostar að því, hugsaði Danni og
kímdi.
„Jeg er mjög þreytt, Danni“,
sagði Tamea eftir stundarþögn.
„Jeg get ekki borijað meira. —
Jeg vil fara að sofa“.
Hann kinkaði kolli, og Tam-
ena reis á fætur og gekk yfir að
stól hans. Hún lagði handlegg-
ina utan um háls hans, og lagði
vanga sinn að vanga hans.
„Þú ert góður faðir. Jeg
ætla að leska þig, chéri!“ hvísl-
aði hún blíðlega. „Ætlarðu ekki
að bjóða litlu stúlkunni þinni
góða nótt með kossi? Ekki það?
— Jú, jeg krefst þess, mon
pére!. — Já, þetta var betra.
. . Góða nótt. Það liggur betur
á mjer á morgun“.
Hún kysti hann. Það var eng
inn smákoss — en hann var ó-
vjefengjanlega dótturlegur.
„Góða nótt, barnið mitt“,
sagði Danni, og benti Júlíu að
fara með hana upp á loft.
Hann stóð enn og starði á gft
ir henni, þegar ámátlegt ískur
í dyrunum fram í eldhúsið,
vakti hann upp úr draumórum
hans. Hann sneri sjer við. — I
dyragættinni sá hann á nefið og
augun* í Sooey Wan.
„Ut með þig!“ hrópaði Danni.
„Hvern fjandann sjálfan ert
þú að flækjast hjer, heiðinginn
þinn?“
„Mjög falleg! Var ekki gam-
an að kyssa hana?“
„Sooey Wan!“ öskraði Danni
ofsareiður. „Þú ert hjer með rek
inn úr vistinni“. —
„Þú ert brjálaður, húsbóndi
góður“, ansaði Sooey Wan blíð-
lega, og hjelt hlæjandi fram í
ríki sitt aftur.
— Klukkustund síðar, þegar
Danni hafði lokið við að reykja
vindil sinn, var hann helst
farinn að hallast að því,
að ef til vill væri til sannleiks-
korn í fullyrðingu Sooey Wan.
Einhver innri rödd hvíslaði því
að honum, að það, sem skeð
hefði í dag, væri aðeins inngang
ur að enn furðulegri atburðum.
Og um nóttina dreymdi hann,
að kínverskt barn, með stóran
hvitan silkiborða bundinn um
mittið, vopnað boga og ör, klifr
aði upp á rúmbrík hans og skaut
á hann af boganum, meðan það
hrópaði stöðugt:
„Mjög falleg! Mjög falleg!“
VII. Kapítuli.
Það voru tvö gestaherbergi á
heimili Daníels Pritchard, bæði
mjög. vistleg. Júlía ætlaði aldrei
að geta ráðið við sig, hvort
þeirra myndi sóma drotning-
unni betur. Þegar hún hafði
loks afráðið að velja herbergið
með Ijósrauða veggfóðrinu og
franska rúminu, fór hún upp til
frú Pippy, til þess að spyrja
hana, hvort ungfrú Morrison
hefði ekki sent náttkjól með
hinum fötunum. En þar eð
Maisie haíði sjest yfir það, bauð
frú Pippy henni einn af sínum
eigin náttkjólum.
Þegar Júlía kom aftur með
náttkjólinn, sá hún, að Tamea
hafði sjálf valið sjer náttstað.
Þótt Támea væri vön því, a£
sofa í rúmi, hafði hún lært það
á Riva, að maður ætti aldrei að
gera sjer rellu út af náttstað
sínum. Hún hvíldist prýðilega,
þótt hún svæfi á einfaldri mottu
á sterngólfi, og meðan hún beið
eftir Júlíu, dró hið þykka golf-
teppi á ganginum að sjer at-
hygli hennar. Án þess að hugsa
sig frekar um, lagðist hún til
svefns á gólfinu og var stein-
sofnuð, þegar Júlía kom aftur.
„Veslingurinn", muldraði hin
góðhjartaða Júlía, og vakti
Tameu.
„Komdu með mjer, Tammí“,
sagði hún. „Þú getur ekki sof-
ið hjer“. ,
„Hvers vegna ekki?“ mót-
mælti Tamea. „Teppið er mjúkt
og hlýtt“.
„Vertu nú ekki að þessari vit-
leysu, Tammí •----“.
„Nafn mitt er Tamea Oluolu
Larriau. Þú mátt kalla mig
Tameu, en allir aðrir verða að
kalla mig ungfrú Larrieau“.
„Já, auðvitað. En hversvegna
má jeg ekki kalla þig Tammí?“
Það gerir áreiðanlega enginn
nema jeg“.
„Jeg mun uppfylla þá ósk
þína, vegna þess að þú ert góð
við mig, Júlía“.
„Þakka þjer fyrir, Tammí
mín. Hjerna — sestu nú niður,
meðan jeg tek af þjer skóna. —
Og hjerna er náttkjóllinn þinn.
Afklæddu þig, meðan jeg bý
um rúmið“.
Tamea athugaði náttkjólinn
með gagnrýni. „Kona trúboðans
á Riva átti nokkrar svona flýk-
ur“, sagði hún. „Hann er ljót-
ur. Jeg vil ekki vera í honum“,
og hún henti náttkjólnum gegn
um dyrnar á baðherberginu.
„Heyrðu, Tammí------byrj
aði Júlía, ásakandi.
„Jeg verð ekki í þessum nátt-
kjól, Júlía“.
„Hversvegna ekki, kjáninn
þinn?“
„Hvað er „kjáni?“
„Það má guð vita“, svaraði
Júlía vandræðalega. — Hvers
vegna viltu ekki vera í nátt-
kjólnum, Tammí? Allar góðar
stúlkur------“.
„Hún á hann“, sagði Tamea,
og benti með fingrinum upp í
loftið". Hann er merktur „P“.
„Þú ert ekki lambið að leika
við“, andvarpaði Júlía. — Án
frekari umsvifa fór hún upp á
loft, og sótti einn af sínum eig-
ín náttkjólum. Tamea tók um-
yrðalaust við honum og hypjaði
sig síðan í rúmið.
„Biður þú ekki bænirnar þín
ar, áður en þú ferð að sofa?“
spurði hin guðrækna Júlía á-
sakandi.
Tamea hristi höfuðið. Júlía
stundi þungan. Sjálf demdi hún
ætíð eigin sorgum og vandamál
í skaut þess Almáttuga, kvölds
og morgna.
. „Þetta rúm sæmir í rauninni
drotningu“, sagði Tamea, eftir
nokkra þögn. „Er herra Daníel
Pritchard auðugur maður?“
„Já. Hann á margar kistur
fullar af gulli,“ fullvissaði Júlía
hana um.
„Faðir minn gaf honum mig,
Júlía“.
„Það var skynsamlega gert,
því að betri maður en hann er
ekki til undir sólinni“.
Eftir stundarþögn spurði i
Tamea: „Hvar er frú Pritc-
hard?“
„Húsbóndinn er ógiftur".
„Hvað segirðu? Hefir hann
þá aðeins þjónustustúlkur á
heimili sínu?“
„Uss! Heyra, hvernig þú tal- ,
ar, Tammí! Auðvitað".
Ijörnin oy töfrahringurinn
Æfintýr eftir Maurice Barting.
6.
hjeðan í frá, og vera ekki að blekkja fólk. Og hann varp-
aði hringnum í tjörnina.
Þá heyrðist þung stuna inn í skóginn, og fuglarnir flugu
upp af hreiðrum sínum. Konungssonur stóð þar hjá dótt-
ur fiskimannsins, eins og hann átti að sjer, — kryppling-
ur, ur með herðakistil mikinn. Hann var svo sorgmæddur
að hann grjet beisklega, eins og hann hafði gert daginn
sem bræður hans sviku hann.
Og dóttir fiskimannsins táraðist einnig af því, að sjá
hann sorgmæddan, en hún kysti burtu tár hans og sagði '
honum að hún elskaði hann meira en nokkru sinni áður-
og hann heyrði á hljómi raddar hennar, að hún sagði satt.
En þá heyrðist rödd úr tjörninni, sem sagði: — Lítið
í tjörnina.
Og þau litu bæði niður í vatnið og sáu þar spegilmynd
konungssonarins. Og krypplingurinn var horfinn, hann
var aftur sterkur, fagur og stórvaxinn, eins og hann hafði
verið, þegar dóttir fiskimannsins hafði sjeð hann fyrst.
Og þau hlógu bfeði og kystust oft og mörgum sinnum. Nú
hafði konungssonur aftur fengið hið fagra yfirbragð sitt,
og gat ekki mist það framar, og hann setti dóttur fiski-
mannsins á hestinn fyrir framan sig og reið heim til hall-
ar sinnar, þar sem móðir hans beið hans. — Og bráðlega
vou þau gift og var þá mikið um dýrðir, og skömmu síðar
komu bræður hans aftuf og hafði gengið mjög illa í ham-
inguleitinni, en hann, sem eitt sinn hafði verið svikinn
af þeim, og hann og dóttir fiskimannsins lifðu lengi í besta
gengi. — , ENDIR.
LITLA snáðanum fanst að
hann vera als ekki svo lítill og
að gestlr, sem að kæmu að heim
sækja foreldra hans ættu ekk-
ert með að ávarpa hann eins og
einhvern hvitvoðung. Eina setn
ingu var honum þó verst við,
sem hljómaði altaf í eyrum
hans, þegar einhver kom: —
„Jæja, litli minn, og hver á þig
svo?“
Þetta gat hann als ekki þol-
að lengur og eitt sinn, þegar fín
frú, sem kom í heimsókn til
móður hans, lagði þessa spurn-
ingu fyrir hann, svaraði hann
þrjóskulega:
„Að þú skulir ekki skammast
þín að spyrja um þetta svo að
mamma heyri“.
★
Stærsta gullstykkið, sem
fundist hefir í heiminum er
rúm 570 pund að þyngd. Fanst
það í Hill End, New Soúth Wal-
es árið 1872.
★
ÞEMISTOKLES átti son, sem
móður hans þótti mjög vænt um
og ljet alt eftir.
„Þessi litli snáði hjerna“,
sagði Þemistokles“, stjórnar
öllu Grikklandi“.
„Hvernig þá?“ spurði vinur
hans.
„Nú, hann stjórnar móður
sinni, móðir hans stjórnar mjer,
jeg stjórna Aþeningum og Aþen
’ingar stjórna öllu Grikklandi".
★
Tveir Irar voru að ræða um
og segja frá fjölskyldum sín-
um. Annar þeirra skýrði frá
því, að hann ætti sjö syni og
hefði aldrei lent í neinum vand
ræðum með þá.
„Já, það eru nú góðir strák-
ar“, sagði hann, „þeir bestu,
|Sem jeg hefi þekt. Og trúirðu
því, að jeg hefi aldrei lagt hönd
á þá, aldrei barið þá, nema þá
í sjálfsvörn11.
★ .»
KONAN á tvö bitur vopn,
sem hún kann vel að nota —
neglurnar og tunguna.
■ir
SKOTI nokkur ákvað að
kasla hlutkesti um það, hvort
hann ætti að gefa konu sinni
nýjan kjól eða ekki. Hann varð
að kasta eliefu sinnum, áður en
nei kom upp.