Morgunblaðið - 07.12.1944, Blaðsíða 10

MORGUNBLAÐIÐ
20
Fimtudagur 7. des. 1944.
„Það ætti að vera hægðarleik
ur að koma því í kring“, ansaði
hann þurrlega. „Þegar er drotn
ingin hefir haft tækifæri til
þess að kaupa föt, er hæfa mann
virðingu hennar og auðæfum,
mun jeg kynna þig fyrir hirð-
inni“.
,,Þú ætlar sennilega að velja
fyrir hana fötin?“
„Nei, jeg hygg að Júlía geri
það“.
„Júlía! Ertu orðinn vitlaus
Daníel! Hefirðu sjeð Júlíu í full
um skrúða á sunnudögum, þeg
ar hún fer á skemtigöngu? —
Nei, en frú Pippy er mjög
smekkvís“.
„Jeg er hræddur um, að
drotningunni geðjist ekki als
kostar að frú Pippy“.
„Þá skal jeg hjálpa henni,
Danni“.
„Ætlarðu í raun rjettri að
gera það, Maisie?“
„Já, auðvitað, bjáninn þinn“.
„Maisie — jeg gæti kyst þig
fyrir það“.
„Daníel — jeg held þú sjert
alveg að ganga af göflunum.
Þú ert þegar búinn að kyssa
mig einu sinni í dag. — Raun-
ar hefi jeg verið að brjóta heil-
ann um, hvers vegna þú hafir
gért það“.
Hann Iangaði alt í einu til
þess að skaprauna henni.
„Hvernig ætti jeg að vita það“?
ansaði hann.
„Asni! — Jæja, jeg kem kl.
10 í fyrramálið. Góða nótt“.
„Góða nótt, Maisie, og þakka
þjer fyrir“.
— Um miðnæturskeið kom
Sooey Wan heim, eftir að hafa
brent firnin öll af djöflapappír
í musterinu og spilað síðan
poker í tvo tíma.
Þegar hann sá, að Danni var
enn á fótum, sagði hann: „Hús-
bóndi! í rúmið með þig! Þú
hugsar of mikið, og það er ekki
hollt“.
Daníel muldraði eitthvað
miður fallegt í barm sjer, en
hlýddi þó.
— Og þannig lauk þessum
viðburðaríka degi.
VIII. Kapítuli.
Við morgunverðarborðið dag
inn eftir, ákvað Maisie áð segja
hvorki frænda sínum nje
irænku frá því, sem Danni
hafði sagt henni kvöldið áður.
Ilún kærði sig ekki um, að ræða
málið við neinn, fyrr en hún
hafði sjálf sjeð skjólstæðing
Danna. Hún hafði í aðra rönd-
ina gaman að því, að einmitt
Danna skyldi lagt slíkt vanda-
mál á herðar, og hlakkaði til
þess að sjá, hvernig hann
myndi leysa það af hendi.
„Jeg er að hugsa um að fara
í tveggja vikna ferðalag til Del
Monta í dag“, sagði Casson
gamli. ,,Þið ættuð raunar að
koma með mjer“.
„Já, það væri.gaman“, svar-
aði kona hans.
„Jeg hefi öðrum hnöppum
að hneppa“, sagði Maisie. „Ef
þú hefðir aðeins minst á það í
gær, frændi-------“.
„Mjer datt það ekki í hug,
fyrr en 1 morgun. „Moorea“,
skonnortan okkar, er í höfn
núna, og stansar hjer sennilega
í hálfan mánuð. Og þá er frið-
urinn úti. Skipstjóri hennar,
Larrieau, verður sýknt og heil-
agt 'að flækjast uppi á skrif-
stofu hjá okkur og raskar ró
allra, nema Daníels og skemtir
öllum, nema mjer. Jeg get
hreint ekki þolað manninn, og
ef jeg sæi hann of oft, er jeg
hræddur um, að jeg gleymdi
dugnaði hans og ræki hann úr
þjónustu okkar“.
Maisie leit kuldalega á hann.
„Þá mun það sennilega gleðja
þig að heyra, að Larrieau skip-
stjóri druknaði í gær. Það kom
upp úr kafinu, við læknisskoð-
un, að hann var holdsveikur,
og eftir að hafa sent eftir Daníel
og ráðstafað dóttur sinni og eig-
um sínum, fleygði hann sjer í
sjóinn“.
„Drottinn minn dýri! Hvað-
an hefir þú þetta?“
„Jeg talaði við Danna í gær-
kvöldi“.
,,Þú hefðir átt að segja mjer
þetta fyrr, Maisie“. Rödd hans
var hörkuleg, og á slöppu and-
liti hans var uppgerðar sorgar-
svipur.
„Hvers vegna?“
„Hvers vegna? En sú spurn-
ing! Er ekki maðurinn — eða
var a. m. k. — í þjónustu
minni?“
„Hann var í þjónustu Casson
& Pritchard, og Daníel Pritc-
hard hefir sjeð um málið fyrir
hönd fyrirtækisins".
„Hann hefði átt að hringja í
mig, í stað þess að hringja í þig.
En það er svo sem líkt honum,
að ganga þannig algjörlega
framhjá mjer. Hann sýnir mjer
ekki meiri kurteisi, en jeg væri
umferðalögregluþjónn“.
Það brá alt í einu fyrir reiði-
glampa í augum Maisie. „Hefir
þjer aldrei dottið í hug, frændi,
að með því að vera ekki stöð-
ugt að kvabba í þjer, sýnir
Danni þjer einmitt kurteisi þá
og umhyggju, sem þjer ber, sem
eldra meðlim fyrirtækisins?“
„Jeg er nú ekki orðinn svo
gamall enn — væna mín“, ans-
aði hann, rpeð nokkurri þykkju.
„Hvers vegna kaupirðu ekki
hlut Daníels? Þá ertu laus við
hann“.
„Þetta er snjöll hugmynd,
Maisie“, svaraði Casson eftir
nokkra umhugsun. „En sem
stendur hefi jeg því miður ekki
ráð á því. En jeg hygg, að það
breytist eftir þrjá til fjóra mán-
uði ...“, hann leit þýðingar-
miklu augnaráði á Maisie.
„John Casson“, sagði kona
hans, sem til þessa hafði hlýtt
þegjandi á þau. „Ertu nú flækt-
ur í eitt fjárhættufyrirtækið
enn?“
„O sei, sei, nei, nei! Jeg hefi
aðeins keypt nokkra farma af
kínverskum hrísgrjónum, mjög
lágu verði, og hefi þegar selt
einn farminn fyrir um það bil
helmingi hærra verð. Jeg ætla
að geyma hina, þar til verðið
hækkar enn meir. Þetta er ekk-
ert hættuspil, því að verðið
hækkar stöðugt, og jeg þarf
ekki að gera annað en hirða
ágóðann“.
Kona hans andvarpaði. Þetta
var ekki í fyrsta sinn, sem hún
heyrði John Casson tala þann-
ig-
„Hvað segir Danni um
þetta?“ spurði Maisie.
„Hann veit ekkert um það“.
„Jæja. Þú hefir lagt í þetta
einn?“
Hann kinkaði kolli. „Ja, bæði
já og nei, Maisie. Það er fyr-
irtækið Casson & Pritchard,
sem stendur á bak við kaup
þessi, en jeg sje einn um þau.
Jeg ætla að sannaDaníel, að það
sje ekki svo lítið vit í máls-
hættinum gamla: Vogun vinn-
ur, vogun tapar“.
„Jæja, jeg vona að þetta
gangi alt saman vel, John
frændi“.
Hann brosti. „Vitanlega geng
ur það vel. — Jeg er nú upp
úr því vaxinn, að tefla á tvær
hættur, eins og þið sjáið á því,
ag ef jeg fæ 24 sent fyrir pund-
ið á morgun, komið í skip í
Havana, sel jeg“.
„Hvað var verðið í gær?“
spurði kona hans.
„23 sent“.
„Seldu á því verði í dag“,
sagði Maisie.
Hann brosti góðlátlega og
hristi höfuðið. Þessar konur!
Hve þær voru innilega fávís-
ar! Þær höfðu litla hugmynd
um það, að til þess að ná góð-
um árangri í viðskiftakapp-
hlaupinu, varð maður að vera
gæddur furðu miklu hugrekki,
og óhagganlegri trú á eigin
mátt og megin.
— Þegar Casson var farinn,
sagði frú Casson, sem var ung-
.leg kona á sextugsaldri.
„Stundum grunar mig,
Maisie, að John Casson sje að
ganga í barndóm".
„Það er rangt hjá þjer,
frænka. Hann hefir aldrei orð-
ið fullorðinn. T. d. er hann nú
hjartanlega sannfærður um, að
Danni viti ekkert um þetta
brask sitt“.
,,Þú heldur að Danni viti
það?“
„Jeg er því nær viss um það. En
annars ætla jeg að tala um það
við hann, þegar jeg hitti hann
á eftir“.
Frú Casson horfði ástúðlega
á systurdóttur sína. , ,Maisie,
jeg þarf að tala við þig um
Daníel . . .“, byrjaði hún, en
Maisie tók þegar fram í fyrir
henni.
„Til hvers væri það?“
En frú Casson ljet hana ekki
trufla sig. „Jeg hefi oft verið að
hugsa um, hvort hann sje í raun
rjettri ástfanginn af þjer.
Stundum er jeg því nær viss
um, að hann er það, og stund-
um ekki“.
„Jeg hygg að Danni, vesaling.
urinn, sje í eins mikilli óvissu
sjálfur“.
„Hvers vegna reynir þú ekki
að gera eitthvað, stúlka? Þú ert
nú orðin 24 ára, og Dánni
Pritchard er fyrictaks manns-
efni. Jeg veit, að þjer þykir
mjög vænt um hann“.
Ef Loftur getur það ekki
— þá hyer?
Rómverskt æfintýr
Eftir Naomi Mitchison.
2.
maður kom, seldi hann honum Magsa gamla, en ekki
konuna hans. Hún grátbað föður minn að gera það ekki,
og jeg benti honum meira að segja á órjettlæti það, sem
hann væri að gera, — mjer fanst jeg vera að halda ræðu
fyrir rjetti. En faðir minn var ósveigjanlegur, og þegar
jeg tók um handlegg hans, þá óhreinkaði jeg skikkju
hans, því jeg var allur ataður í mold af akrinum. Þá sagði
hann: „Nú verður þú ekki lengur í mínum húsum, ■— og
einhvern tímann myndi maður nú hafa selt þig”.
Jeg krosslagði hendurnar og horfði á föður minn. Og
allt í einu tók jeg eftir því, að jeg var orðdnn hærri en
hann. Mjer var nokkur huggun að því. — „Út með þig,
ungi maður”, saagði faðir minn þá, og þótt stjúpmóðir
mín bæði hann að fyrirgefa mjer, skeytti hann því engu.
En jeg get ómögulega beðið hann neins, og það hefði
heldur ekkert þýtt, þegar hann var í þessum ham.
Jeg snerist á hæli og fór út úr herberginu. Frammi hitti
jeg þrælakaupmanninn, og hann gaf mjer merki. Jeg fór
upp í kompuna mína, og gerði mjer böggul úr þykku
skikkjunni minni og tveim eða þrem bókum, sem jeg átti
og svo fór jeg út. Þjónustufólkið óskaði mjer góðrar ferð-
ar. Ráðsmaðurinn gaf mjer nokkra skildinga, og snæri til
þess að binda böggulinn minn með, og stjúpmóðir min
kom hlaupandi með ostsneið og rúgköku handa mjer. En
þrátt fyrir þetta var jeg kominn að því að gráta. Kerling-
in hans Magsa var að kveðja hann grátandi, en þræla-
kaupmaðurinn rak hana burtu með svipuhöggum. — Svo
hlekkjaði hann gamla manninn vjð hina þrælana, sem
hann var með og benti mjer að koma. Og jeg fylgdist með
honum.
Við stefndum í norðaustur, fórum upp milli hæðanna.
Þetta var langt ferðalag, gekk seint. Alltaf var verið að
versla og skifta á þrælum, og maður gat ekki einu sinni
þvegið sjer. Jeg hætti alveg að vita hvar jeg var staddur,
og hvort við værum enn í rómverska ríkinu yfirleitt. Þar
kom, að við komum til framandi þjóða, þar keyptum við
ódýrt, en seldum dýrt. Þrælasalinn var besta skinn að
sumu leyti, og jeg held hann hafði langað til að hafa
mig lengur hjá sjer, til þess að hjálpa sjer með flokkinn,
en jeg vildi ekkert við það eiga og sagði honum það. Jeg
sagði honum, að jeg myndi reyna að komast í þjónustu
til þess manns, sem hann seldi Magsa gamla.
Að lokum komum við til Gota eins, sem hafði mikil
umsvif í búskap og stórt hús. Hann hjet Radimir og hann
keýpti Magsa gamla. Og hann borgaði næstum því tvisvar
ÞRÍR kanadískir hermenn
sváfu saman í tjaldi í herbúð-
um í Englandi. Eina nóttina
vöknuðu þeir við geysilegpn
sprengingahávaða.
— Var þetta sprengja eða
þruma? sagði einhver þeirra.
— Þetta var ein þýsk, svar-
aði annar.
— Hamingjunni sje lof, sagði
sá þriðji. Jeg var farinn að ótt-
ast að það væri aftur farið að
rigna.
'k
Símastúlkan: Símtalið kostar
fimm krónur.
•"Maðurinn: — Er ekki hægt
að fá sjerstök kjör, ef maður
bara hlustar. Það er konan mín,
sem jeg ætla að tala við.
★
Jói endaði rifrildi sitt við
Sirrý með þessum orðum:
„I hvert sinn, sem jeg horfi
á þig, finst mjer jeg hafa svik-
ið ríkið um skemtanaskatt“.
★
Rithöfundurinn: — Jeg fjekk
500 krónur fyrir síðustu skáld-
sögu mína.
Vinurinn: Jæja, hver borgaði
það?
Rithöfundurinn: Vátrygging-
arfjelagið. Handritið brann.
ir
— Fjekstu ekki ávísunina,
sem jeg sendi þjer?
— Jú, blessaður vertu. Fyrst
hjá þjer og síðan hjá bankan-
um.
★
Nýja vinnustúlkan var úr
sveit og var ekki búin að venj-
ast störfum sínum í nýju vist-
inni. Alt í einu hringir síminn.
Stúlkan svarar og húsmóðirin
kallar til hennar á eftir og spyr
hver hafi verið í símanum.
— Það var ekkert. Það var
einhver, sem spurði: „Land-
sími frá Akureyri?“ Jeg svar-
aðí, að jeg byggist við, að það
væri landssími þangað og skelti
tólinu á.
★
Hann: —1 Þarna er stúlkan,
sem jeg var með í fyrra.
Hún: — Hvað hefir hún, sem
jeg hefi ekki?
Hann: — Bankabókina mína.