Morgunblaðið - 17.11.1949, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 17.11.1949, Blaðsíða 14
14 MORGUNBLAtí I Ð Fimmtudagur 17. nóv. 1949 Framhaldssagan 11 ¦ lll1ltl.MIll.il I JI11IIIHtlllll1lllllIIIlll<flIlltlllM?IIII1Hlt1tlHm«llt1UltltllHn Eftir Charlotte Armstrong iiiiiiiiiriiiimiiiiu, IIIMIIIIIIIIIiinllllllltllMMIMMIIIIIMIIIIIIMIIlllllllllllMlllllllllllllMIIIIII.....III Mim111111111111.nl „Allt fram að þessu hefur því verið haldið leyndu, Tyl. Grandy og jeg komum okkur saman um það. Það eru ekki nema örfáir, sem vita það. Oli- ver veit það auðvitað og Alt- hea". „Nú, já". Mathildu fannst hana vera að dreyma. Þetta var orðið hlægilegt. Hvað var hann að segja. Allan þennan tíma hafði Ohver haldið að hún væri gift einhverjum öðrum. Og Althea hafði haldið það líka. Ástar- saga, sorg og dauði og Mat- hilda miðdepillinn í því öllu saman. Allan tímann, sem hún sat við leiðinlegt bridge-spil með óhrein spil í höndunum og átti fullt í fangi með að verjast flugunum, hafði Alt- hea trúað þessu ævintýri. — Mathilda stakk fingrinum á milli tannanna. Þetta var of hlægilegt, allt of hlægilegt. „Og ef satt skal segja þá var þessum burðarrnanni mút- að. Honum var mútað til að segja ekkert um okkur. En það varst þú, vina mín, sem mútaðir honum. Það var það, sem hann hjelt að þú ....". „Gæti jeg fengið vatn að drekka", sagði Mathilda. Hann sótti vatnsglas. Hann virti hana fyrir sjer, eins og hann bæri velferð hennar rtijög fyrir brjósti. ,.En jeg fór um borð í skipið um hádegið á miðvikudag", sagði hún. „Manstu eftir því?", sagði hann. „Víst man jeg það", sagði hún. Henni gramdist að hún gat ekki annað en hlakkað yfir því sem Althea hafði haldið. Hún setti glasið á borðið. Hún var orðin rólegri. „Jeg var alein", sagði hún. „Þegar við komum hingað eftir að giftingin var um garð gengin", sagði hann, „þá lágu hjer fyrir skilaboð til mín um að jeg ætti að mæta strax hjá yfirforingjanum. Okkur fannst að það mundi vera best að þú hjeldir áfram fyrirætlunum þínum, og jeg færi og gerði það, sem mjer mundi vera lagt fyrir. Jeg var bjartsýnn. Jeg sagði að jeg mundi koma fljúgandi suður á eftir þjer. Jeg hjelt jafnvel að jeg mundi geta verið kominn þangað á ¦undan þjer". Hann þagnaði snöggvast, en hjelt svo áfram: .,Jeg ætla ekki að lýsa því hvernig mjer leið. En jeg hugs aði með mjer að löglega ætti jeg þig, og auk þess hafði jeg líka gert ráð fyrir því að jeg mundi þurfa að bíða .. . . ef þú skilur hvað jeg á við". — Hann leit sorgmæddur á hana. „En nú er eins og jeg hafi aldrei átt þig". Hún tók upp glasið og hand ljek það. „Er það nokkuð fleira?". „Já", sagði hann. „Svo var það Grandy. Þú hafðir ekk- ert sagt honum". „Hvers vegna ekki?". l,Jeg hjelt að þjer þætti gaman að því að láta þau ekk- ert vita fyrr en seinna...... vegna Altheu". •ft&thilda íóðiíáei/'ÍWrt-íoen aði þó að þetta væri ekki satt, því að þótt undarlegt mætti virðast, þá gat þetta^att nokk- uð skilt við sannleikann. „Jæja", sagði hann. ,,Þú vissir ekki almennilega hvað þú ættir að gera. Að lokum settistu niður og skrifaðir honum brjef .... það var það síðasta, sem þú gerðir áður en jeg fylgdi þjer niður að hafn- arbakkanum". Hánn hjelt á brjefi í hendinni. „Brjef til Grandy?", sagði hún. ,,Og hvernig stendur á því að hann hefur það ekki lengur?". ..Vegna þess sem stendur í því", sagði Francis óþolinmóð- ur. „Drottinn minn, Tyl, þú gleymir því að við hjeldum að þú hefðir drukknað. Brjefið var .... allt, sem jeg átti eftir". Jeg hef ekki við honum, hugsaði hún. Hann snýr spurn ingunum alltaf upp í við- kvæmni. Hún braut upp brjef- ið. — Brjefið var ekki aðeins skrif að með hennar rithönd, heldur var líka notað sama orðalag og hún gerði. Það var jafnvel minnst á fjölskyldumál. Og undir brjefinu stóðu upphafs- stafirnir, sem hún notaði stundum í gamni við Grandy .... Þ.e.l.a..... Þinn elskandi ljóti andar- ungi. „Og þjer fóruð með þetta brjef til Grandy?", sagði hún. Rödd hennar titraði lítið eitt. ,,Og hann hefur trúað þessu?". „Já", sagði Francis vingjarn le?a. ,.Já, auðvitað. En jeg fór ekki með það til hans fyrr en seint í febrúar. Frjettirnar af því að skipið væri týnt komu áður en jeg losnaði úr hern- um. Jeg flýtti mjer eins og jeg gat til Grandy, strax og tæki- færi gafst". Hann brosti. Hún fjekk hjartslátt. Brosið var óttalegra en nokkuð af því sem hann hafði sagt eða gert. Hún sá að þessi rhaður hafði sterkan persónuleika, og var ákveðinn og þróttmikill. Og hjer stóð hann og þóttist hafa látið líf sitt og málefni snúast um hana. Hún gat ekki sjeð nokkra skynsamlega ástæðu fyrir. þessu uppátæki. „Jeg var viti mínu fjær. Jeg gat ekki fundið þig. Sjáðu til, Tyl, hvað gat jeg annað? Jeg varð að fara til Grandy, vegna þess að ef svo ólíklega vildi til að þú kæmir aftur, þá mundir þú láta hann vita. Og hlustaðu nú á mig, elsku Tyl ....". „Jeg hef hlustað", sagði Mat hilda. Hún leit upp. „Jeg er búin að heyra nóg". Hún stóð á fætur. „Jeg skil bara ekki hvernig þjer hafið farið að því að búa til þetta brjef", sagði hún, „en þetta er allt saman uppspuni, samt sem áður". Eðlishvötin sagði henni að halda áfram að mótmæla. „Og mjer myndi þykja gaman að sjá þennan mann, sem gaf okk ur saman". Hann hafði virt hana fyrir sjer með gaumgæfni. Hann Ijet sjer hvergi bregða. „Á- gætt", sagði hann.' „Við skul- nirh láta ^sehd&i tétárt^iMnft^ á járnbrautarstöðina. nógan tíma enn". Þjónustustúlka, mættu frammi á iittiititmiiiiiiiiiiiiMitH Við höfum sem þau can^inum Litla stiílkan með langa nafnið Eftir MABEL LEIGH HUNT 16. Tobba fannst alltaf vænt um, þegar Anna Soffía kom. Og hún hjálpaði i raun og veru mikið til við að passa hann, svo að mömmu Tobba fannst ekki síður vænt um, þegar litla nágrannastúJkan kom í heimsókn. Hún var líka bóndakona bauð henni ^óðan dagiim og j og var alltaf önnum kafin. kallaði hana frú H«wsr<L Mat- _ Jeg segi það satt> mæ\a Súsanna á Hól einu sinni. Je<? Wda ^ama'i eitthváo" á móti. I -. , , • , * , ¦**•,, j t * i, r* ,„ , •*,.*,, *.* veit ekki hvað barmð eða neg myndum gera, ef við heíðurrt M^^'-'-in ^nð afstrei^sluborðið , , J & , . , niðri hgllaði sier yfir borðið Pig ekki. Þu ert alveg ems og reglulega goð htil mamma, — og sagði hlvleea; „Velkomnar pað er það sem þú ert. Tobbi litli heldur eins mikið eða heim, frú Hnward". I meira upp á þig en mig, held jeg. Jeg hugsa bara að það sje Francis leiddi hana vfir and best að gefa þjer hann_ dyrið. Hann h^rfði niður fyrir sig og brosti lítið eitt. Brosið var ekki beinlínis si?ri hrós- andi, heldur e'ns oe hann væri að vona að hún væ.ri honum ekki reið, bó að hann hefði á rjettu að standa. . „Þier hafði verið mjög ná- kvæmur". sagði hún kulda- lega. En hún var hrædd. Munnur Önnu Soffíu opnaðist. — Gefa mjer hann? Attu við að gefa mjer hann fyrir fult og alt. Súsanna hló gletnislega. Þú þarft ekkert annað en fara með Tobba einu sinni heim til þín og hafa hann fyrir þitt barn. Jeg hugsa að þú viljir samþykkja það, ha? Viltu ekki fallast á það? Hún kreisti Tobba tunnukút svo fast, að hann æpti og greip í fljettu hennar og togaði og togaði í fljettuna, þangað .Fimim við að koma inn í til hún æpti líka, og varð að toga fljettuna út úr greipum hans. Þegar það var kominn tími til fyrir Önnu að fara heim, sagði hún við Súsönnu. — Jæja, má jeg nú fara heim með hann Tobba? — Ja-a, kannski ekki nú í þetta skipti, svaraði Súsanna o^ fór að hlæja. Þú ættir nú til dæmis að minnast á það við hana mömmu þína fyrst. Ef til vill kærir hún sig ekkert um svona feitabollu og hann Tobba. Fæturnir á Önnu Soffíu dönsuðu alla leiðina heim. Að mega eiga Tobba tunnukút, — að mega eiga hann allan og fyrir fult og alt. — Að hugsa sjer annað eins. En hún ætlaði ekki að segja mömmu sinni frá þessu strax. Það átti að koma henni á óvart. Það þurfti heldur ekkert að minnast á þetta við hana, því auðvitað yrði hún alveg himinlifandi, þegar hún frjetti það. Nú var líka sumarfríinu að ljúka. Bráðum átti skólinn að fara að byrja, og þá gæti Tobbi orðið skemtileg afþreying fyrir mömmu. Hann var nú orðinn nærri sjö mánaða gamall og gat sagt mad-mad, sem átti að þýða mamma. veitingasalinn eða í vínstof una", sagði hann. „Nei", sa^ði hún. jee vil komast hjeðan. Var þetta prestur?". ..Já. það var orestur, sem gaf okkur saman". „Mie langar til að sjá hann". ,.Það er betra að jeg hringi á undan", sagði hann. Hann gekk að símanum. Gólfið í and dyrinu gekk í bylgjum undir fótum hennar. — Hann gæti aldrei mútað presti, hugsaði hún. 7. KAFLI. Þegar Grandy opnaði dyrn- ar að skrifstofu sinni, sá Jane frá borðinu þar sem hún sat, yfir j hina stofuna, þar sem Althea var að gera verkin.. — Althea var í bláum samfestingi úr einhverskonar silkiefni og ljóst hár hennar var bundið upp á höfuðið með bláum borða. Hún var með hanska á höndunum til að verja hend- urnar. Það var sama hverju fjíhxT npfu^vCjfU^JkjcJlli^^ Harðbrjóst.i kaupmaður: — Nei, enga vixla. Jeg myndi ekki skrifa á hún klæddist hún var alltaf jvíxil fyrir bróður minn ur en ieg. vel til fara og allt virtist klæða | Viðskiptavinurinn: hana vel. Jane hugsaði með bekkið fjölskyldu yðar sjer, þegar hún virti Altheu fyrir sjer, þar sem hún hjelt utan um kústskaftið, að þetta gæti eins verið málverk eða Hm. Þjer auðvitað bet- Htiggun. Listamaður (við vin sinn): Hugs- «.;<,, 'ilit: mynd' Althea gætti aðu ,h,'er!.Það e,ru nl fiil Sfc'n eeði- ast ekki að myndunum mínum. Vinurinn: — O, vertu róle<rur vinur. Það eru til fífl, sem geðjast þess alltaf að taka sie vel út. Og Grandy, hugsaði Jane, alltaf í einhverjum leikrita- hugleiðingum. Það var eins og alltaf væri verið að taka kvik- mynd af húsinu og þeim sem í því voru. Til dæmis þegar hann opnaði dyrnar, þó opnaði standa á hann þær ekki aðeins svo að hann kæmist í gegn um þær, heldi^- slengdi hann þeim upp á gátt. Það varð að vera eitt- hvað tilkomumikið við allar hreyfingar hans. „Mathilda er í New York", sagði hann hálfsyngjandi. að þeim. ir Margur maðurinn stigur í fótinn til þess eins að komast að raun um, að hann hsfir engan leg^ til að • — Georg — þrumaði húr., þegar hún fann óupptekna whiskyflösku í farangri ínanns sins, sem \ar að fara út í sveit til að skeinmto sjer yfir helgina. — Hvað meinarðu með þessu? — Þe — betta er allt í lagi, elsk- an mín, — svaraði hann, — jeg tók „Hún er komin til New hana með' tíl bess að hafa hana fyrir York". Það var eins og hann kertastJaka, begar hún er orðin tóm. smjattaði á hverju orði. „Jeg r, . * talaði við hana í símanum". i nt .'¦ ¦ . . TT . , ., , „, I Witstjon var eitt smn spurður að Hann gat lagt svo mikla til- bvi af biaðtimanni. hvað harlil áliti fmmngu 1 rodd sína, að manni frjettir. Ritstjórinn svaraði: — Nú, datt ósjálfrátt í' hug að lofa ef hundur bítur mann, eru það 'engar Alexander Graham Bell fyrir frjettir. en ef maður bítur hund eru sína dásamlegu uppfinningu Það frjettir. og um leið lofsvngja alla þá j "A" ástúð, sem til var meðal mann ' Kaupmaður: - Það besta við nýja , . .. , ij« . b.uoarnianmnn er, að maður veit anna og sem þeir gatu bonð ,,. , ., , ' , * V ,?..,., ° atltaf nakvæmlega hvað hann genr hver til annars. nœst 6 „Var Francis með henni", I vinur: — Og hvað er það? sagði Aít'hea-, *Rödd hefnnan var I Kaupmaður:-J-Ehki^neitt. - Ráðvendni. Dómarinn: — Svo að þjer brutust inn í tóbaksbúðina aðeins til að fá yður fimmtiu aura vindil. Eu hvað voruð þjer þá að gera i peningaskáp- inn? Fanginn: — Jeg var að láta í hann fimmtíu aurana. • Það er heppilegt, að nýtisku mál- arar setja nöfnin sín á myndirnar, sem þeir mála, það gerir það mögu- legt að segja, hvað á að snúa upp og hvað niður. • Því er haldið fram, að eitt sinn í skóhlífnaslag hafi óður hundur kom- ist inn í búðina, en að enginn hafi tekið eftir návist hans. • Leigubílstjóri (við smánaðan elsk- huga. sem nálgast hann í djúpi örvæntingar sinnar) — Ilvert, herra? Smánaði '.-lskhuginn: — Yfir mig. ¦iiiiiimimiitiiumimitiiiiiitiiiimimiimitititiimiiikM i PtSNINGASANDUR í frá Hvaleyri. Skeljasandur, rauðamöl og steypusandur. Síini: 9199 og 9091. GuSmundur Magnússon. ,,,,,,,,¦,,, ,>,,, II, II 1,1,1,1, III, II 11,11

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.