Morgunblaðið - 21.01.1955, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 21.01.1955, Blaðsíða 14
14 MORGUNBLAÐIÐ Föstudagur 21. jan. 1955 ag :agi, ir -arr -gg ^r jc a«: ir 'nc aTT ÚÆ HEUARGREIPUM SKÁLDSAGA EFTIR A. /. CRONIN r" ¦** -*gi •**- aoc -j« ac -aic aae anc ac Framhaldssagan 32 „Verðið þér það?" Hún leit ekki á hann. „Arnold kemur bráðum aftur og hugsar þá um yður. Ég verð að fara núna á skrifstofuna". „Hvað á ég að segja við yður?" Hún talaði lágt og virtist varla ætla að geta sagt þetta, og síðan hvíslaði hún: „Nema þakka yður íýrir". Hún fylgdi honum til dyranna og rétti fram höndina. — Hann ' þrýsti hana og var nú mjög órótt innanbrjósts. Hann horfði á hana og þá sá hann, að hún hafði hall- að sér upp að dyrasafnum, eins og hún þyrfti á stuðningi að halda. Það virtist ekki vera mögulegt, að hann ætti nú að fara frá henni. Hvers vegna höfðu þau hitzt til þess eins að skilja aftur? | Þegar hann kom á skrifstof- tma um daginn, heilsaði einka- litarinn honum og sagði honum þær frcttir, að timbrið, sem hann hafði keypt í Gmtind, væri kom- ið, og í dag klukkan fjögur ætti hann að koma til viðtals við austurrísku stjórnina og ræða um Wittfeld-virkjunina. „Þér hafið haft gott af ferða- laginu, herra Harker", sagði hún og horfði rannsakandi á hann. Harker brosti til hennar. „Mér líður miklu betur". • Það er varla hægt að kalla þessa síðustu daga ferðalag, hugs- aði hann. En samt var það rétt í einum skilningi. Hann hafði farið burt frá sjálfum sér, gleymt sín- um eigin vandræðum og tor- tryggni til þess að hjálpa ein- hverjum öðrum og við það hafði hann öðlazt styrk aftur. Hann fór nú að hugsa um Madeleine, sem var ein í íbúð Arnolds. Hann langaði til að heimsækja hana, en síðan hætti hann við það. Hún mundi eflaust bara hvíla sig, og þar að auki mundi Arnold hringja til hans um leið og hann kæmi heim aftur. Hann hætti að hugsa um for- tíðina og sér til mikillar ánægju, fann hann, að þetta var í fyrsta sinn í um það bil tvo mánuði, sem hann gat einbeitt sér við starfið. í næstu þrjár klukku- stundir vann hann sleitulaust við Wittfeld-virkjunina og fór marg- oft yfir staðreyndir og tölur. i Hann var mjög rólegur, er hann fór til fundar við austur- íska atvinnumálaráðuneytið og eftir nokkra mínútna bið var hon ura vísað inn í fundarherbergið. Er skiptzt hafði verið á kurt- eisiskveðjum, bauð ráðherrann honum að setjast niður. Harker var alveg undrandi, hve rólegur bann var, svo mjög hafði hann kviðið fyrir þessu viðtali, áður en hann hafði farið frá Vín. „Eins og þér vitið, herra Hark- er", sagði ráðherrann þurrlega, „er hraðinn það mikilvægasta í byggingu Wittf eld-virkj unarinn- ar. Þér lofuðuð, að henni skyldi það við ráðunauta sína. Og það var eins og Harker hafði búizt við, þeim fannst mikið til um þessar fréttir. Því næst var komið að verk- legu atriðum framkvæmdanna. Hann gaf skýr og óhikuð svör og eftir tuttugu mínútur sleit ráð- herrann ráðstefnunni. „Þakka yður fyrir, herra Harker. Við munum tilkynna yður ákvörðun ! okkar á morgun". j Næsta morgun, er hann kom á skrifstofuna, var stórt umslag frá ríkisstjórninni, þegar á skrif- borði hans. Hann opnaði það og hljóp yfir hinn venjulega, lang- dregna inngang, en leit á miðja blaðsíðuna og las hina þýðingar- miklu setningu: . ...höfum þá ánægju að tilkynna yður að Hinu almenna byggingarfélagi hefur verið falið að framkvæma alla vinnu við Wittfeld-vatnsaflsstóð- ina. Hann var ánægður, er hann sá þetta, en samt var hann ekki fullkomlega ánægður. Ef til vill yrði hann fluttur heim vegna þess, hve vel honum hafði geng- ið, ef til vill yrði hann hækkað- ur í tigninni. Ef hann aðeins gæti tekið Madeleine með sér heim. Meðan hann var að hugsa um þetta, hringdi síminn og hann tók hann upp í eftirvæntingu. „Ert það þú, Bryant?" Það var Arnold. Harker leið ekki sem bezt. Hann vissi, að nú var hlut- verki hans í lífi Madeleine lokið, því að nú var Arnold kominn heim aftur. „Sæll og blessaður", reyndi hann að segja glaðlega. „Hvenær komstu heim?" „Fyrir um klukkustund síðan", sagði Arnold. „Ég er heima hjá mér núna". „Þá hlýtur þú að hafa séð . ..." Harker bjóst nú við miklu þakklæti. „Þú átt við Madeleine? Já, Bryant, það var svei mér vel gert af þér að koma með hana hingað. Þú ert sannur vinur, þú ert___" „Hún er dásamleg stúlka", greip Harker fram í ákveðinn. „Ég óska þér til hamingju, Arn- old. Þú getur sparað að láta mig fá lárviðarsveig, hugsaði hann. Ég kom með hana hingað, hún tilheyrir þér. „Til hamingju?" Arnold virtist vera steinhissa. „En Bryant, þetta er ekki unnustan mín". Harker hélt að hann væri nú orðinn eitthvað ruglaður. „Hvað áttu við, er hún ekki unnustan ' þín? Þú sagðir, að hún ætti heima í Gmúnd, og að hún héti Durych — þú lézt mig jafnvel fá ljósmynd af henni!" „Bíddu augnablik. Unnustan mín er Anna Durych, eldri systir | Madeleine. Ljósmyndin, sem ég lét þig fá var af Önnu, en hún var tekin fyrir nokkrum árum, svo að það hefur verið þess vegna sem þér fannst hún vera af Made- leine". Enn gat hann ekki trúað því,' og ekki fann hann til neins fagn- | aðar, heldur var eins og hann væri tilfinningarlaus. „Hvað varð þá af Onnu?" j „Madeleine var að segja mér , fréttirnar", sagði Arnold stilli- ! lega. „Anna hefur verið flutt til Úkraínu, en það er enn von um að hún sé á lífi, ég gef að minnsta kosti ekki upp vonina". Það varð þögn. Harker fann til innilegrar samúðar með Arnold, en á sama tíma hugsaði hann um j það eitt, að nú væri Madeleine • frjáls, nú gæti hann tekið hana í faðm sér og sagt henni allt, sem i hann hafði ætlað að segja henni. J En hvers vegna hafði þetta ekki komizt upp fyrr? Ef til vill vegna ! þess, að þau höfðu aldrei talað um Arnold. En hvað hefði hún hugsað um hann, er hann skildi hana eftir í íbúð Arnolds án nokkurra skýringa, og hvarf síð- an burt úr lífi hennar? „Heyrðu Arnold, mig langar til að koma og heimsækja Made- leine. Má ég gera það?" „Þú skalt heldur spyrja Made- leine sjálfa um það. Hérna er hún". j „Bryant?" Honum fannst hann hafa þekkt þessa rödd alla æfi. I „Madeleine, elskan mín. Ég var alveg viss um að...." j „Ég held, að ég skilji-----" „Má ég koma? Við getum borð- að hádegisverð saman". i „Það væri gaman. En Bryant, flýttu þér, ég hef saknað þín svo i mikið". Hann lagði heyrnartólið á og I fagnaðartilfinning greip hann | allan. Hann ætlaði að fara með I hana úr þessari borg, fara með [ hana til Ameríku sem allra fyrst. Einni mínútu síðar var hann kominn út á götuna og náði í leigubifreið. „Mariastrasse 7", sagði hann við bifreiðastjórann. „Og þú skalt fá tvöfalt fargjald, ef þú flýtir þér". SÖGULOK. IJTSALA | í dag hefst útsala á : kvenkápum (alullarkápur) Afsláttur 30-75% j Verzl. EROS h.í. \ Hafnarstræti 4 — Sími 3350 : Jóhann handfasti ENSK SAGA 89 vera lokið í október, eða mánuði hverja áttiíia áður en til árásar kæmi, svo að öll lestin, klyfj- fyrr en nokkur annar. En nú er uð gulli og silfri, kryddi og silki, víni, ávöxtum og gimstein- ^spurningin: Getið þér staðið við um og öðrum dýrmætum varningi, féll í hendur okkar. Úlf- þetta loforð?" aldarnir fældust og þutu í allar áttir og bað var hlægilegt að „Virkjunin verður komin í s;a hvag menn okkar gatu verið klaufalegir, þegar þeir voru sta dag að bagla yið að ná þeim „Komdu, reiddi hnefi," kölluðu vinir mínir til mín. „Þú ert búinn að vera lengi með bessum villidýrum og ert þeim kunnugur. Sýndu okkur nú hvernig á að fara að því að ná þeim." Þegar ég kom aftur til vina minna, heill og hraustur, tóku þeir mér með svo hjartnæmum fögnuði, að því verður ekki af með orðum lýst, og þó að þeir hæddust og hentu gaman að kvenbúningi mínum margar vikur á eftir, þá hvarf allt þess Þegar ráðherrann heyrði þetta, háttar í skugga fyrir fögnuðinum yfir að vera kominn til váfð hahn undrandi óg raéddi Um þeirxa; aftet; í í i í I í»i I í !' í í < * . í .;! ícT-í.m > : októbermánaðar", sagði Harker íestulega. „Hafið þér efni til að byrja strax? Til dæmis timbur?" „Við getum hafið verkið a morgun. Byggingarfélagið hefur einmitt nú fengið farm upp á fjörutíu þúsund kúbikfet timbri frá austurhlutanum" TRESMIÐAVELAR TALCO - DELTA Fyrirliggjandi. 6.ÞIBSIEINSS8Nt J8IHSIH í GRJOTAGOTU 7 — SIMAR 3573—5296. De Soto '54 Keyrður 15 þúsund km. og selst á sanngjörnu verði, til sýnis og sölu. 7 / zmamaounnn Brautarholti 22. i XE tilreitt a nuia Örlítið af Nestei í bollann n kátt Neste er uppleysanleg blanda af bragðefnum tes og kolvetn um. Kolvetnin koma í veg fyr ir að bragðið dofni. Heildsölubirgðir: I. Brynjólfsson & Kvaran

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.