Morgunblaðið - 14.10.1955, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 14.10.1955, Blaðsíða 14
14 MORGUNBLAÐiÐ Fðstudagur 14. okt. 1955 "] ¦*r ^g s ans ^g" ^g- "^g ^g- ^g" aae •*«=• ""*u £/:&/ með vopnum vegib EfTIR SIMENON fSo -t«- Framhaldssagan 15 ; að gefa Maigret hornauga og er ast með fergUm yðar". • hann hafði loks lokið við að £g talaði við föður minn í ; snæða, sagði hún feimnislega og Bourges". Rödd skrifarans var þurrleg og gera annað, en að lyfta örlítið! Loks riðu þó tveir menn á vað- gluggatjaldinu til þess að fylgj-'ið og tók kjallarameistarinn á hikandi: „Viljið þér ekki þyggja eitt glas af brennivíni? Viljið þér > það ekki, umsjónarmaður?" „Einu sinni varstu nú vön að Jnefna mig með fornafni, Marie". Hún flissaði. Nei, hún þorði ; það ekki. „En þú ert ekki ennþá búin að >borða neinn hádegisverð sjálf". „Jú, jú, ég er búin að þvi. Eg borða alltaf frammi í eldhúsi, án þess að fá mér sæti á meðan .... svona eina og eina munnfylli á milli hlaupanna...." ögrandi í senn. „Ég bað hann um að senda mér lögfræðing, þegar í stað". Hann líktist einna helzt óþrifa- legum og skrítnum rakka, sem glepsaði í hvern þann, er reyndi að snerta á honum. „Eruð þér svona sannfærður um, að þér verðið eitthvað bendl- aður við dauða gömlu frúarinn- ar?'; „Ég verð að mælast til þess við yður, að þér talið ekki oftar til móti þeim, án þess að hafa hug mynd um, hvað nú skyldi gera. Hann fór því að leita að Maurice de Saint-Fiacre, til að . spyrja hann álits, en rússneska ' konan sagði að hann hefði geng- j ið eitthvað út. | Hún lá í rúminu, alklædd þó, og reykti vindling í löngu og skrautlegu munnstykki. Þá gat kjallarameistarinn ekk- ert gert annað en hleypt fólkinu inn. Þegar kirkjugestirnir komu frá kvöldmessunni, ræddu þeir ákaft um mennina tvo, sem þeg- ar höfðu farið inn í höllina, til Einhver þaut á mótorhjóli kemur. Þer megið trúa þ mín, fyrr en lögfræðingur minn | þess að kveðja Madam de Saint- framhjá gluggunum, ungur mað- ur, sem fljótt á litið virtist mun snyrtilegri og mannaðri, en hin- ir aðrir þorpsbúar. „Hver var þetta?" „Sáuð þér hann ekki í morg- un? Þetta var Emile Gautier, son ur hallarráðsmannsins". „Hvert er hann að fara?" „Sennilega til Moulins. Hann er eiginlega borgarbúi og starfar í banka". Fólk sást koma út úr húsum sínum, ganga eftir veginum eða reika inn í kirkjugarðinn. vi, að ég harma það stórlega, að ekki skuli vera nema einn veitinga- staður hér í nágrenninu". Umsjónarmaðurinn gekk út og tautaði um leið gremjulega við sjálfan sig, en þó svo hátt, að Monsieur Jean heyrði: „Svín — skítugt, lítið svín-----" Og Marie Tatin var hrædd við Fiacre í hinzta skipti: „Já, svo sannarlega. Pére Martin og Bonnet yngri eru þeg- ar farnir þangað". Og nú var fylkt liði og haldið í skrúðgöngu heim að greifasetr- inu. Menn og konur stóðu í röðum inn eftir ganginum, en mæðurnar héldu í hendur barna sinua og að verða ein eftir hjá honum, þó j tosuðu þeim á eftir sér eða hristu hún gæti ekki gert sér ljósa grein fyrir orsök þeirrar hræðslu. Þessi dagur var fyrir fram á- kveðinn til að verða dagur úr- ræðaleysis og glundroða, allt til Undarlegast af öllu var þó það, enda Eflaust vegna þess aðal- að Maigret var syfjaður. Hann var steinuppgefinn, eins og hann hefði staðið í strangasta eríiði. Og það var ekki vegna þess, að hann hafði risið úr rekkju klukk- an hálfsex um morguninn. Það var andrúmsloftið á staðn- um, sem hann þoldi ekki. Hann lega, að enginn taldi sig hæfan til að stjórna rás viðburðanna. Maigret reikaði um þorpið, klæddur þykkum og fyrirferðar- miklum frakka. Hann lagði fyrst leið sína um torgið, framan við kirkjuna, en því næst gekk hann um nágrenni hallarinnar, þar sem hafði persónulega tekið þennan yðg voru kveikt j einum glugg harmleik á greifasetrmu mjög anum af öðrum. nærri sér og margt hafði vakið hjá honum bæði vorkunnsemi og viðbjóð, undanfarna daga. Myrkrið þéttist óðum og kvöldið kom. Ljós voru kveikt í kirkjunni og orgeltónar bárust Já, viðbjóður var rétta orðið ut j rökkrið og kyrrðina yfir það. Aldrei hefði honum dottið það í hug áður, að hann ætti eftir að líta þorpið sitt í því- iíku ástandi — jafnvel legsteinn föður hans var orðinn næsta Víða sást glytta í fámenna hópa af mönnum, sem safnast höfðu saman og ræddust við. — Þeir vissu ekki hvort þeir gerðu rétt með því, að líta inn til gömlu börunum og votta henni þannig þau til, svo að þau yrðu okki of hávær og ærslafull. Upp stigann. Inn eftir gangin- um á annarri hæðinni. Og loks inn í svefnherbergið, sem þessir gestir litu nú flestir í fyrsta skipti. Enginn var inni í herberginu nema þjónustustúlkan, sem fylltist réttlátri skelfingu er hún leit innrás fólksins. Allir, sem komu í þessa kveðjuheimsókn, gerðu kross- mark með lítilli sortulyngsgrein, sem dýft hafði verið í vígt vatn, en þeir sem hugrakkastir voru, tautuðu við sjálfa sig og þá sem næstir stóðu: „Maður gæti haldið, að hún væri bara sofandi". Og aðrir tóku í sama streng- inn: „Hún hefur ekki liðið þjáning- ar síðustu stundirnar". Því næst bergmálaði fótatak þeirra á ójöfnu tíglagólfinu, það brakaði í þremum stigans. Ein- virðingu og hollustu. Um þetta hversstaðar heyrðist segja: „Uss, var svo rætt, fram og aftur. haltu fast í handriðið". Litla stúlkan IMyane . dökkur úthts og honum sjálfum fruarinnar; þar sem hún lá a lik. var bannað að reykja. Andspænis honum, hinum meg in í stofunni, sat Jean Métayer og reyndi að bera sig borgin- mannlega. Hann vissi, að hafðar voru gætur á honum, svo að hann mataðist með uppgerðar rósemi og reyndi jafnvel til að ; brosa fyrirlitningarlega og hæð- ið. — Marie Tatin gekk að borðinu til hans: „Má ekki bjóða yður glas af brennivíni?" spurði hún. „Nei, þökk fyrir. Ég drekk | aldrei brennivín". Háttalag hans var undravert. Alltaf og allsstaðar gerði hann allt, sem mögulegt var, til að ÞAÐ VAR á mánudagsmorgun, sem trúboðinn ætlaði að sýna og sanna sitt góða uppeldi fara frá Akaba-þorpi, sem lá á ströndinni við hið stóra vatn. og lýtalausu siðvenju. Á veit- En þar hafði hann verið í 3—4 daga. Á sunnudaginn, sem ingahúsinu borðaði hann með verið hafði Páskadagurinn, hafði hann prédikað fagnaðar- nákvæmlega sömu, ágætu til- erindið og skírt um 20 trúaða. Við skírnarathöfnina hafði burðunum og heima á greifasetr- hann talað út frá bessum orðum: „Ókeypis hafið þér með- mxt , , .-. , . ._ ._ _- tekið, ókeypis skuluð þér af hendi láta". Þegar hann hafði lokið við að | e-.f * • „„„ - ,.-, , ,-. , ¦¦ ,.- „^xL ,™„.«; v,=„r, v,,,^ -irvs Sofnuðurinn, sem var um 200 að tolu, hafði haldið minn- snæða, spurði hann, hvort ekki I. , ,.,_. . _ . _, ' _ ,, _. væri sími í húsinu. i mgarhatiðma um dauða og uppnsu Frelsarans. Truboðinn „Nei, ekki hérna. En það er! ferðaðist í bát. Ræðararnir voru skóladrengir, safnaðar- sími hérna beint á móti, hinum meðlimir og sumir af þeim, sem höfðu látið skírast. Alls megin við götuna". j um fimmtán að tölu. Hinn minnsti og yngsti af þeim var Hann gekk yfir götuna og inn ' drengur, sem hét Nze, um tólf ára gamall. Honum hafði í nýlenduvöruverzlunina, sem verið lofað að vera með. af því hann var frá Akabaþorpinu. meðhjálparinn átti og rak, en þar Um morguninn, þegar verið var að hlaða bátinn, var trú- boðinn að tala við innfædda prédikara og nokkra af hinum kristnu í þorpinu. Án þess að nokkur sæi það, tók hann vel eftir öllu, sem gerðist. Hann sá, hvar Nze litli gekk inn í skóginn, rétt við þorpið, þar hitti hann fyrir litla stúlku, 6—7 ára, sem laumaðist um meðal mannanna. Trúboðinn var símaklefi. Þegar hann nokkru síðar kom aftur, voru bændafjölskyldurnar farnar út úr kránni. Marie Tatin kepptist við að þvo glös, því seinna, þegar dag- \ ur væri á enda, yrði kvöldsöno- j Þekkti hana ekki og hafði ekki seð hana a samkomunum. ur í kirkjunni o'g þá átti hún voníFyrir klæði hafði hún dálitla ræmu af berkismottu; það á nýjum gestum. jvar alveg eins og húðin hefði aðeins bein að hylja, svo „Við hvern voruð þér að tala? mögur var hún. Augu hennar voru stór og gláandi, líkam- Þér vitið að ég þurfti ekki að inn óhreinn og fæturnir að mestu uppétnir af jarðarflóm. Fullkomin strauvél. Lengri vals Verð kr. 1,885.00 HEKLA H.F. Austurstræti 14. Sími: 1687. KELVin kæliskáparnir komnir. Verð kr. 6,975.00 HEK1.A H.F. I ^usturstræti 14. Sími: 1687. NÝ SENDING Amerískir Síðdegiskjólar GULLFOSS Varpið áhyggjum yðar í CALCINATOR SQRPEYÐINGAKTÆKIÐ Frú Elín Friðriksson segir: „Calcinator sorpeyðingar- tækið er dásamlegt tæki. Það sparar mér sporin, því nú get ég eytt öllu sorpi innanhúss á þægilegan og hreinlegan hátt, og askan úr því er prýðilegasti áburður í garð- inn minn". Hr. verzlunarstjóri í Síld og Fiski Eyjólfur Guðmundsson segir: „Caleinator sorpeyðingar- tækið er ómissandi í hverja kjötbúð. Það eykur hreinlæti, þrifnað og þægindi". Verð með uppsetningu kr. 5.500,00 Allar nánari upplýsingar hjá umboðsmönnum CLMISTHHSSIN k jiimsin ? Grjótagötu7 — Símar 3573—5296

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.