Morgunblaðið - 21.05.1957, Blaðsíða 16

Morgunblaðið - 21.05.1957, Blaðsíða 16
16 MORGVNBLAÐIÐ Þriðjudagur 21. mal 1957 !A i i ustan Edens eftir John Steinbeck hann. „Ekki að reyna að segja neitt". Hann fann undarlega, hlýj an og gagntakandi straum fara um sig allan, meðan hann var að þvo viðkvæmt og skaddað hörund- ið. „Þú getur verið hér", sagði hann. „Þú getur verið hér eins lengi og þú vilt. Ég skal annast þig og vera þér umhyggjusamur". Hann vatt handklæðið og bleytti því næst hár stúlkunnar og losaði það úr sárunum á enni hennar. Hann hlustaði á sjálfan sig tala meðan á þessu hjúkrunarstarfi stóð, eins og hann væri að hlusta á tal framandi manns. „Svona, svona, er þetta mjög sárt? Vesa- lings augun, litlu fallegu augun. Ég skal leggja eitthvað yfir þau, svo að ljósið skíni ekki í þau. — Þetta batnar allt. Það er dálítið Ijótt sár þarna á enninu. Ég er D- ~n Þýðing Sverrir Haraldsson D---------------------------------Q hræddur um að örið hverfi aldrei alveg. Geturðu sagt mér hvað þú heitir? Nei, nei, þú skalt ekki reyna það. Ekkert liggur nú áj Alveg nægur tími. — Heyrirðu? Heyrirðu ekki vagnskröltið? Lækn irinn er að koma. Það tók ekki langan tíma að sækja hann". Adam gekk fram að eldhúsdyr- unum. „Hingað inn, læknir. Hún er hérna inni!" kallaði hann. 2. Hún var mjög mikið sködduð og ef röntgenmyndir hefðu þekkzt í Mikið úrval af ódýrum stuitkápum — Verð frá kr. 250,00 u^e Mauðungaruppboð sem auglýst var í 101., 102. og 104. tbl. Lögbirtingablaðsins 1956 á eignarhluta Gísla Hallgrímssonar í Digranesvegi 66 (Digranesbletti 58 A), fer fram á eigninni sjálfri þriðju- daginn 21. maí 1957, kL 15. Bæjarfógetinn í Kópavogi. þá daga, er sennilegt að læknirinn hefði uppgötvað meiri og fleiri meiðsli. Vinstri handleggur hennar og þrjú rif voru brotin og neðri kjálk inn sprunginn. Höfuðkúpan var sömuleiðis sprungin og allar tenn- urnar vinstra megin brotnar. Höf- uðleðrið var allt rifið og flett af og á enninu var langur, gapandi skurður, þar sem sjá mátti alveg inn í bein. Læknirinn spelkaði handlegg- inn, bjó um rifbrotin og saumaði saman stærstu skurðina. Svo hit- aði hann mjóa glerpípu unz hann gat beygt hana þannifc að hægt var að stinga henni inn í gegnum bilið, þar sem tönn vantaði. Þann ig var svo hægt að gefa sjúklingn- um alla nauðsynlega fæðu, án þess að hreyfa þyrfti hinn sprungna kjálka. Hann gaf henni stóran skammt af morfíni, afhenti Adam fullt glas af opíumspillum, þvoði sér um hendurnar og klæddi sig í frakkann. Hann var naumast genginn út úr herberginu, þegar sjúklingurinn sofnaði djúpum og að því er virtist værum svefni. Frammi í eldhúsinu settist hann við borðið og drakk hið brennheita kaffi, sem Adam bar honum. „Nú, nú", sagði hann og leit rannsakandi augum á Adam. „Hver ósköpin komu svo fyrir aumingja stúlkuna?" „Hvernig ættum við að vita það?" sagði Charles önuglega. „Við funduin hana hérna úti á tröppunum. Ef yður langar til að sja slóðina eftir hana, þá skuluð þér bara fara hérna út á veginn". „Veiztu hver hún erT" „Nei, það hef ég enga hugmynd um". „Þú skreppur nú stundum upp á loftið í gistihúsinu. — Er hún ein af þeim, sem þar búa?" „Ég hef ekki komið þangað ný- lega, en ég man ekki til þess að ég hafi nokkurn tíma séð hana þar". Læknirinn sneri sér að Adam. iH§SáÍ Heildsölubirgöir: EGGERT KRIST3ANSSON & CO. H.F. „En hefur þú nokkurn tíma séð hana áður?" Adam hristi höfuðið, þegjandi. Charles sagði hranalega: „Hvað eiga allar þessar spurningar að þýða? Hvað vakir eiginlega fyrir yður?" „Það skal ég segja þér, fyrst þig langar að vita það. Þessi stúlka varð ekki fyrir neinu öku- tæki, enda þótt svo kunni í fljótu bragði að virðast. Það hefur ein- hver misþyrmi henni vísvitandi, einhver, sem vildi hana feiga. Með öðrum orðum, einhver gerði til- raun til að drepa hana". „Hvers vegna spyrjið þér ekki hana sjálfur?" spurði Charles. „Hún verður nú ekki fær um að tala fyrst um sinn. Þar að auki er höfuðkúpan brotin og guð má vita hvaða afleiðingar það kann að hafa. Nei, spurningin er ein- faldlega sú, hvort ég ætti ekki strax að g^ra héraðslögreglunni aðvart". „Nei!" Það var svo mikill ákafi í rödd Adams, að báðir mennirnir litu á hann. „Við skulum láta hana í friði. Hún þarfnast hvíldar". „Og hver á svo að annast hana hérna?" „Ég", sagði Adam. „Nei, heyrðu mig nú —", byrj- aði Charles, en Adam greip fram í fyrir honurn: „Skiptu þér ekk- ert af þessu!" „Þetta er mitt heimili, engu síð- u' en þitt!" „Viltu að ég fari héðan?" „Ég átti ekki beinlínis við það". „Jæja, en ef hún verður aá fara, þá fer ég líka". Læknirinn sagði: „Hvers vegna e- þetta svo mikið kappsmál fyrir þig?" „Ég myndi ekki reka særðan hund út úr húsi mínu, hvað þá dauðsjúka manneskju". „Þú myndir ekki heldur verða svona æstur vegna hans. Nei, hér hýr eitthvað annað undir. Þú ert að leyna okkur einhverju. Hvar varstu í nótt? Kannske þú sért sá seki?" „Nei, hann var heima í alla nótt", sagði Charles. „Hann hrýt- ur svo hátt, að það heyrist um allt húsið". Adam sagði: „Hvers vegna má hún ekki vera hérna, þangað til henni er batnað?" Læknirinn reis á fætur og neri hendurnar. „Adam", sagði hann. „Faðir þinn var einn af mínum elztu og beztu vinum. Eg þekki þig og þitt ættfólk. Þú ert ekki heimskur. Ég skil ekki hvers vegna þú vilt ekki viðurkenna venjuleg- ar staðreyndir. Þarf ég kannske að tala við þig eins og smábarn? Þessi stúlka varð fyrir árás og ég álit að árásarmaðurinn, hver svo sem hann er, hafi reynt að stytta henni aldur. Ef ég geri héraðs- iTósretanum ekk' aðvart, þá brýt ég lög!" „Jæja, tilkynnið þá héraðsfóget- anum hvað sem yður sýnisi en gæt ið þess bara, að hann geri henni Jekkert ónæði fyrr en henni er batn- að". „Ég er ekki vanur því að láta neinn ónáða sjúklinga mína", sagði læknirinn hvasst. „En viltu endi- lega að hún verði hér?" „Já". „Það er þér sjálfum fyrir verstu. Jæja, ég lít hingað inn á morgun. Hún sefur sennilega fyrst um sinn. Gefðu henni svo vatn og volga súpu í gegnum gler pípuna, þegar hún vaknar". Lækn irinn kastaði kveðju á ungu menn- ina og þrammaði út. Charles leit á bróður sinn: „Adam, hvað í ósköpunum mein- arðu með þessu?" „Sjáðu mig í friði!" „Hvað gengur eiginlega að þér?" „Sjáðu mig í friði. — Heyrirðu það?" „Eins og þú vilt", sagði Char- \-r. og skyrpti á gólfið. Svo hristí hann höfuðið undrandi og gekk út, Adam varð því feginn, að bróð- L hans skyldi fara. Hann byrjaði á eldhúsverkunum, þvoði matar- íiátin og sópaði gólfið. Er hann hafði lokið þessum verkum sínum, gekk hann inn í svefnherbergið og settist á stól við rúmið. Stúlkan svaf þungum morfín- svefni. Bólgan í andliti hennar hafði hjaðnað, en augun voru blá og þrútin. Adam sat alveg hreyf- ingarlaus og horfði á hana. Brotni handleggurinn lá niðuT með síð- unni, en hægri handleggurinn lá ofan á sænginni og finguinir voru krepptir inn í lófann. Þetta var lítil barnshönd, já, nánast ung- barnshönd. — Adam snart úln- lið hennar með fingrunum. Svo rétti hann, mjög varfærnislega, eins og hann óttaðist að einhver kynni að standa hann að verki, úr fingrunum og strauk létt yfir mjúka gómana. Adam brosti af gleði. Andardráttur hennar stöðv- aðist og hann titraði af eftirvænt- ingu — svo var eins ag hún kyngdi einhverju og hinar jöfnu hrotur héldu áfram. Adam þokaði handlegg stúlkunn ar og hönd inn undir sængina, reis því næst á fætur og læddist út úr herberginu. Cathy lá marga daga í ðværu svefnmóki, án þess að komast til fullrar meðvitundar. Þó skynjaði hún einhverja hreyfingu um- hverfis sig. Og smátt og smátt skýrðist hugsun hennar og sjón. Tveir ungir menn komu og fóru, annar við og við, hinn að stað- ¦aldri. Þriðji maðurinn sem fyrir augu hennar bar, var að ðllum líkndum læknir. Loks var það svo fjórði maðurinn, sem stundum kom að rúmi hennar, hár og grann vaxinn, sem drð að sér athygli hennar, meira en nokkur hinna. Og sú athygli staf aði af ðtta. — Kannske hafði hún, þrátt fyri* morfíns-mókið heyrt og skilið eitt og annað, sem talað var. Mjög hægt rifjuðust atburðir jyoC'pr :n:n:t:tniH .^.fl.f.*..^-..^.fl.....1.frfr........-.^.^^.»..^^^^ 5—^5»^«-' MARKUS EatirEdDodd 1) Þetta er undarlegt. Hvorki pabbi né Andi eru sjáanlegir neixi sstaðar. 2) — Eg kem aftur eftir augna- blik, Markús. Pabbi virðist hafa farið í gönguferð með Anda. Eg ætla að leita að þeim. 3) Hérna eru sporin eftir þá. Það getur þó ekki verið, að pabbi ætli að fela hann. 4) Ef það er rétt, þá verð ég að koma honum að óvörum. I 3SUtvarpiö Þriðjudagur 21. isiaí: Fastir liðir eins og venjulega. 18,30 Hús í smíðum; X: Þórður Jasonarson byggingameistari tal- ar um mótasmíði. 19,00 Þingfrétt- ir. 19,30 Þjoðlög frá ýmsum lönd- um (plötur). 20,30 Erindi: Æska í hættu ¦— hættuleg æska (Dr. Matthías Jónasson). 20,55 Tónleik ar (plötur). 21,20 Hæstaréttarmál (Hákon Guðmundsson hæstaréttar ritari). 21,35 Tónleikar (plötur). 22,10 „Þriðjudagsþátturinn". — Jónas Jónasson og Haukur Mort- hens hafa á hendi umsjón. ¦— 23,10 Dagskráriok. Miðvikud;i;;ur 22. maí: Fastir. liðir eins og venjulega. 11.50—14,00 Við vinnuna: Tón- leikar af plötum. 18,45 Fiskimál: Páll Sigurðsson forstjóri talar um samábyrgð Islands á fiskiskipum og vélbátatryggingarnar. —¦ 19,00 Þingfréttir. 19,30 Óperulög (pl.). 20,30 Erindi: Egyptaland; III. Kairó (Rannveig Tómasdóttir). 21,00 Einsöngur: Itaiski tenór- söngvarinn Vincenzo Demetz syng ur við undirleik hljómsveitar. —• 21,15 Upplestur: „Fyrst ég ann- ars hjarta hræri", smásaga eftir Þórleif Bjarnason (Höskuldur Skagfjörð leikari). 21,35 Tónleik- ar (jlötur). 22,10 Þýtt og endur- sagí: „Á fremstu nöf" eftir Marie Hackett; III. (Ævar Kvaran leik- ari). 22,30 Létt Yóg (plötur). — 23,00 Dagskrárlok.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.