Morgunblaðið - 07.04.1961, Blaðsíða 13

Morgunblaðið - 07.04.1961, Blaðsíða 13
Föstudagur 7. apríl 1961 MORGUNBLAÐIÐ 13 Með Norðurleið yfir Öxnadalsheiði V ÉG VAR háttaSur og rétt a» festa bluird að kvöldi annars páskadags, er síminn hringdi. Þaff er alltaf ónotalegt aff láta ónáða sig, þegar maffur er aff sofna, og ég greip því símann i mestu vonzku. I '■ „hetta er Gunnar hjá Norffur- leiff, mér datt í hug aff þú vildir kannske verða með á morgun, yiff ætlum aff reyna aff brjótast yfir Öxnadalsheiði. Þú gætir þá náff myndum og ferrgiff frétta- efni“. M Ég var gtaðvaknaffur um leið. Fréttaefni, kannske stórfrétt! Fyrirsögnin gæti veriff: „Frétta- maöur liggur úti, stórhríð geisar allt í kring“, eða eitthvaff þess háttar. „Jú, jú, Gunnar ég er meff“. — ,,Þú mætir þá kl. 1 á morgun, góffa nótt“. Óttast ekkl einu sinni fréttamenir í Á þriðjudag var bezta veður, að vísu ekki sólskin, en mjög Ibjart. Ég var mættur kl. 1 e. h. t>á var Gunnar í óða önn að hlaða farangri í geymsluna. Ég leit inn S vagninn, og sýndist mér hann fullskipaður. ^ „Gunnar ég er mættur, en Ihvar á ég að vera, mér sýnist vagninn fullur?“ Gunnar leit upp með sjópoka í fanginu. ,,Þú, það er bezt að þú sért á iþakinu, þar hefirðu bezt útsýni tfyrir myndavélina", og hann glottir eins og sá, sem óttast (hvorki guð né menn, og þaðan af síður fréttamenn. „Á þakinu? Það er ekki hægt, það er 8 gráða frost og verður eflaust 12—15 uppi á heiði.“ ,,Jæja farðu þá inn í bílinn, og setztu í sætið fremst við hlið- ina á mér, þar ætlaði ég þér raunar alltaf að vera“. Og ég var ekki seinn á mér, snarast inn og hlamma mér í ‘bezta sætið. Talstöð um borð. Er við komum nokkuð út fyrir 'Akureyri fer ég að svipast um i íbílnum. í næsta bekk aftan við mig er örugglega nýtrúlofað par, það ræð ég af því, hve þau sofa sælt og innilega. Annað er að segja um næsta bekk til vinstri, þar er það æskan sem ræður ríkjum, og hefði ég ekki ímyndað mér, að eins og tveggja ára fólk tæki sér far með bíl að vetri 4il yfir fjallvegi. Þar eru ærsl og hávaði, og kann ungviðið auðsjáanlega vel við sig, enda þótt á heiði sé lagt. Við höfum verið að hlusta á „Við vinnuna“ í útvarpinu, en nú glymur allt í einu kall frá „Vegamálum á Akureyri". „R. 4727, hvar eruð þið stadd- ir og hvernig gengur?“ Gunnar grípur samstundis eitthvert á- hald og galar inn í það. Síðan heyrist í hátalaranum: „Rétt* skilið, að koma að Fagranesi og ferðin gengur sæmilega". Þetta var þá talstöðin, við höfð um sem sé talstöð um borð. Þeg- ar við komum að Öxnadalshól- um, er færðin orðin afleit. Nú hefir Gunnar samband við starfs menn vegagerðarinnar, sem staddir eru á Öxnadalsheiði. Þeir segjast vera búnir að ýta vestur að Klifi, og þaðan sé greiðfært vestur úr: Bakkasel í eyði Klukkan er fjögur, og nú sjá- um við móta fyrir Bakkaseli, þessari vin í eyðimörkinni. Þar leituðu ferðamenn oft gistingar, en nú er þar auðn og tóm, eng- inn gestgjafi, enginn heitur kaffi sopi eða önnur álíka fyrirgreiðsla fyrir þreytta ferðamenn. Við sleppum Bakkaseli og leggjum á Öxnadalsheiði, þennan farar- tálma, sem hefir verið þyrnir í augum margra ferðamanna fyrr og siðar. Ferðin sækist furðu vel, enda hefir snjóýta farið hér um og rutt veginn. Nú glymur í talstöðinni: „R 4727, A 713 kall- ar, við höfum nú rutt veginn vestur að Klifi, og úr því er eng in teljandi fyrirstaða; þér er því óhætt að halda áfram vestur úr, við tölum við þig, þegar þú ferð fram hjá okkur á heiðinni; skipti". Bakkasel er að baki, brekk- urnar upp á heiðina einnig, og nú erum við stödd á háheiðinni. Við ökum í djúpum, niðurgröfn um vegi, því að hér hefir ýtan farið um, en við það hefir mynd- azt djúp geil í snjóinn, um metri á dýpt, og í alls konar hlykkjum og krókum. Við Tjaldból hittum við ýtuna; hún er þá á heimleið, hefir ýtt vestur að klifi og er snúin við. Gunnar fer út og ræðir við ýtu- stjórann. En þegar stanzað er, fara einnig fleiri út, einkum ber mikið á ungum stúlkum, og ég tek þær tali. „Hvert eruð þið að fara?“ „Að Löngumýri", er svar ið, við erum á skólanum þar, vorum heima í páskafríi. Og aðrar segja: „Við erum á kvenna skólanum á Blönduósi og ætlum þangað“. Sumar ætla að Reykja skóla í Hrútafirði. Þetta eru allt ungar dömur, sem eiga 'all-t lífið framundan. En nú hafa þeir ræðzt við Gunnar og ýtustjór- inn, og því hraða allir sér inn í bílinn. Enn er haldið áíram. Vestar á heiðinni beið okkar dráttarbíll, sem vegagerðin not- ar, draga þarf bíl yfir ófærur, auk þess að hafa alls konar vindur og víra, er hann einnig búinn nokkurs konar snjóplógi og talstöð. Við nálgumst nú háhedðina, og hér eru snjógöngin mjög djúp, nokkuð á annan metra, og þó virðist vera langt niður á fastan grunn. Allt þetta hafa mennirnir frá vegagerðinni rutt, og er það ótalið, allt sem þeir hafa lagt á sig á imdangengn- um vetrum, til að koma ferða- mönnum yfir heiðar. Nú heyrist enn í talstöðinni, það er vegamálaskrifstofan á Akureyri, sem er að tala við dráttarbílinn. Þeir á skrifstof- unni tilkynna, að nú séu lagðir af stað frá Akureyri fjórir, stór ir flutningabílar, og er A 713 Framh. af bls. 6. finna mörg skemmtileg tilsvör og atburði, en ég skal geta hér eins sem sfeeði er ég byggði hundruðustu og síðustu brúna. Það var 1942 við brúna á Köldu- kvísl í Mosfellssveit. Við höfð- um lokið við að reisa sjálfan bogann. Hann var mikið mann- virþi, um 20 metra hár. Strák- arnir höfðu orð á því að þeir ættu nú skilið smávegis reisu- gilli, og fannst mér það ekki óviðeigandi. Vandinn var bara sá, að vökvinn, sem við slík tækifæri er talinn nauðsynlegur, var m.iög vandfenginn. Þá giltu hinar margumræddu áfengisbæk ur, en skammturinn sem út á þær fékkst var ekki stór. Hetzt þurftu menn að eiga merkisaf- mæli, brúðkaup eða eitthvað því umlikt. Hinsvegar fannst mér ég eiga merkisafmæli með 100 brýr að baki. Ég arkaði því til Reykja víkur, hitti að máli skrifstofu- stjórann hjá vegamálaskrifstof- unni, fékk hjá honum bevís um að ég væri að byggja mína hundr 'iðustu brú. Síðan lagði ég leið mína til forstjóra Áfengisverzl- unarinnar, hitti hanp að máli, sýndi honum bevísið, og kvaðst kondnn til að fá mikið bretni- vin. Forstjórinn athugaði papp- írana, síðan mig og að því búnu sagði hann, að ég gæti fengið eins mikið áfengi og ég vildi. Ekki lét ég standa á mér, en bað um 50 flöskur að ákavíti. Maður- inn horfði öldungis hissa á mig, en gaf síðan skipun «m, að ég skyldi fá umbeðið magn. Með það fór ég heim til strákanna og þótti þeim ferð mín ekki til einskis farinn. Að endaðri þess- ari sögu er gaman að geta þess, að hér á Akureyri 1952 var síð- asta flaskan af þessum 50 flösk- um tej<>in upp, eða 10 árum seinna". „Og svo tókst þú til við vega- málin?“ „Já, í millitíðinni var ég tvö ár yfirverkstjóri hjá Reykjavík- urbæ. Síðan fór ég til Akureyr- ar, og tók við störfum hér, sem beðinn að hjálpa þeim, ef með þarf, yfir verstu farartálmana. Skyndilega stöðvar Gunnar bil> inn, hvað er nú að? Holtavörffuheiffi ófær Framundan hefir vegurinn bólgnað upp af jarðvatni, en síð an hefir allt frosið. Nú eru hér djúpar holur og skvompur. En Gunnar kemst klakklaust yfir þær. Við komumst vestur að Klifi, og hér stönzum við hjá Jóni, sem stjórnar A 713. Nú kemur enn ný frétt um talstöð- ina. Holtavörðuheiði, sem opnuð var í nótt, er nú aftur orðin ófær. Þar hefir rennt í allar slóð ir. Ég sé mitt óvænna og bið því Jón á A 713 um far til baka. Jú það er velkomið. Og nú kveð ég Gunnar bílstjóra og mína góðu samferðamenn. Þeir halda áfram til suðurs, en ég sný við til Akureyrar. Eftir er að koma stóru flutningabílunum yfir heiðina, ef með þarf. Einn þeirra hefir talstöð, svo að við getum eiiniig verið í sambandi við þá, en þetta eru mjög öflugir vagn- ar knúnir dísil-vélum, og þeim virðast allir vegkr færir í slóð okkar. Þá er haldið á móti þeim að Þverá, og síðan farið fyrir þeim að Bakkaseli. Hér snúum við enn við, en hin stóru farartæki halda út í dimmuna og óvissuna. Já, það er ekki alltaf leikur að vera bílstjóri og þuxfa yfir fjallvegi að vetri til. Ég er ekki viss um, að allir geri sér það ljóst. Á heimleiðinni verðum við þess varir, að einnig hér hefir rennt í slóðina, og verður Jón að nota sína ágætu tönn svo til alla leið- ina til Akureyrar, en í talstöð- inni fréttum við, að Gunnar muni setjast að á Blönduósi með alla sína ungu og öldnu farþega. Já það er sannarlega enginn leik ur að ferðast á íslandi, þegar snjókoma er og stormar geisa. St. E. Sig. yfirverkstjóri hjá vegagerðinni og var umdæmi mitt Eyjarfjarð- ar- og Þingeyjarsýslur. Síðar tók starfssvið mitt aðeins yfir Eyjar- fjarðarsýslu og Suður-Þingeyjar sýslu. Þá tók við mestmegnis skrifstofuvinna og hefir það ver- ið aðalstarf mitt seinni árin, svo eftirlit á vegum umræddra sýslna'. „Hvað var einkum fólgið í því starfi?" „Fyrst og fremst yfirumsjón með allri starfsemi vegagerðar- innar á umræddu svæði. Þar und ir allmargir vinnuflokkar áhalda hús, með tilheyrandi verkstæði1-. ,Hvað viltu segja merkast um vegamál hér nyðra?“ „Ja þessu er mjög vandsvarað. Hér er mikið búið að gera en einnig er mikið ógert. Á sl. sumri var einkum auk venjulegs við- halds unnið í Þingeyjarsýslu. Þá var og talsvert unnið í hinum svo nefnda Múlavegi, sem liggur til Ólafsfjarðar. Annars mun eftirmaður minn hér geta gefið nánari upplýsingar um væntan- legar framkvæmdir. Nú er ég hættur þessum störfum, og get því ekkert sagt um framtíðina.“ „Er nokkuð að lokum, sem þú vildir segja í sambandi við þetta spjall okkar“. , „Ekki annað en það, að ég vil þakka öllum þeim sem með mér •hafa unnið á undanförnum ár- um, bæði mínum ágætu verk- stjórum, svo og hinum mörgu, sem greitt hafa götu vegagerðar innar á ýmsan hátt. Ég er nú hættur þeim störfum, sem hafa verið mitt aðalstarf undanfarin 32 ár. Þeir eru margir, sem ég hef haft ýmis viðskipti við á þessu árabili, og kann ég þeim öllum beztu þakkir. Við fslend- ingar þurfum að gera mikið átak í okkar vegamálum til að stand- ast samanburð við aðrar þjóðir, og ég er þess fullviss að forráða- menn vegamálanna eru starfi sínu fullkomlega vaxnir, og að fsland mun í næstu framtíð vera sambærilegt við nágrannalöndin hvað vega- og brúarmál snert- ir“. Nú er Bakkasel í eyði. Þar hefur mörgum köldum ferðalangi hlýnað. Afmælisrabb

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.