Morgunblaðið - 09.12.1965, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 09.12.1965, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLADID Fimmtudagur 9. des. 1963 Langt yfir skammt eftir Laurence Payne Ég svaraði augnatilliti hans í sama og sagði: — Nei, líklega ekM í bili. en ég á vafalaust eftir að koma aftur, og þið skul uð ekki gera neina vitleysu af ykkur í millitíðinni — hvor- ugt ykkar! Perlita fylgdi okkur niður, þegjandi, og lokaði loks dyrun- unum á eftir okkur. Við litum hvor á annan. Saunders yppti öxlum, hristi höfuðið og sagði enn ekki neitt. — Hvað segirðu um hádegis- verð? sagði ég. — Klukkan er rétt orðin þrjú. — Þá te. Hvern þekkjum við, sem gefur okkur tebolla? — Á sunnudagseftirmiðdegi? Fyrirlitningin skein út úr rödd- inni. — Eini staðurínn, sem ég veit um, er Sootland Ýard. — Geturðu ekki látið þér detta neitt betra í hug? Það gat hann ekki og ég held- ur ekki, svo að við stefndum áleiðis þangað. 11. kafli. Ég var ekki fyrr búinn að etíga fæti inn fyrir dyrnar en Fortescu kastaði sér yfir mig. Dr. Forester hafði hringt og hvort ég vildi hringja til hans strax þegar ég kaemi inn. Það sagðist ég ekki vilja, að minnsta kosti ekki fyrr en ég vaeri bú- inn að fá te og bollu með, svo að hann fór, jafn nær. Ég benti Saunders á stól, settist sjálfur á annan »g lagði lappirnar upp á borð og stundi þungan. — Ég skal segja þér eitt, sagði ég. — Ég er farinn að bila á þessu. Líklega orðinn of gam- all. — O, vitleysa, svaraði hann, hughreystandi. — Það er satt. Ég get varla geingið spölkorn án þess að mæðast. Og ég hef áhyggjur af því, af því að svo gamall er ég þó ekki orðinn að ég þurfi að vera farinn að mæðast. Hann gat ekki sagt neitt við þessu því að líklega var hann ennþá eldri sjálfur. Ég tók að hugsa um það, sem gerzt hafði um daginn. Þykir þér gaman í dag? spurði ég. -D 47 -G Hann setti á sig stút og varð hugsi á svipinn. — Ja, það er eftirtektarvert, sagði hann leti- lega. — Hammond Barker er farinn að verða grunsamlegur, finnst þér ekki? — í>að, sem er að vefjast fyr- ir- mér, er, að ef hann hefur skotið Úrsúlu, hversvegna hann þá fór að skilja byssuna eftir á staðnum. Hann hlýtur þó að vita, að alltaf er hægt að rekja feril byssunnar, og jafnvel þótt hún leiddi ékki grun að honum sjálfum, gat það komið einhverj um kunningjum hans í bölvun. Og ef við göngum út frá, að atvinna hans sé sú, sem við Erlendar jólabækur The Discovery of Nature eftir A. Bettex — The Ari- ctecture of Arne Jacobsen — Charles de Gaulle Krigserindringer — Kennedy eftir T. Sörensen — Die Charité eftir Gerhard Jaeckel — Wilhelm der Kaiser eftir Virginia Cowels — Weltgeschichte in Stichworten — The Aircraft of the World — Vort dramatiske Arhundrede 1900—1940. BOKAVERZLUN SiGFUSAR EYMUNDSSONAR Austurstrœti 18 - Simi 13135 höldum, þá er þetta fífldirfska, vægast sagt. — Kannslci hefur það verið byssan, sem Dane var að gá að á föstudagsmorguninn? Þau kunna að hafa varað hann við? Ég hristi höfuðið. — Það efast ég um. Dane var aðskotadýr. Hann fór til að gá að þessu segulbandi. Hann segir, að Úrs- úla hafi brotizt inn hjá sér, og lykillinn hans í vasa hennar bendir og til þess. Ég mundi segja, að hún hefði fengið hann hjá þvottakonunni, því að það er einfalt mál að sitja fyrir vesl ings kellingunni, og segja henni, að Dane hefði beðið sig að fara út með hundinn, eða eitthvað álíka. Segjum svo, að hún hafi náð í bandið — hafi fengið skip un frá höfuðpaurunum að ná í það. Hugsum okkur nú..... Ég féll í eitthvert draumaástand sem snöggvast, hallaði mér aft- ur í stólnum og spennti greipar í bænarstellingu .... hugsum okkur, að hún hafi af einhverri ástæðu ekki haft bandið burt með sér — hugsum okkur, að hún hafi farið út úr íbúðinni. — Yvonne hringir til Hammonds og segir, að bandið sé í íbúð- inni heima hjá Úrsúlu og að þau skuli ná henni afsíðis, en hann fara á meðan og gá að því. Þá fær Hammond Ferlitu til þess að fara með hana á bíó, meðan hann þýtur til Putney EN.....Ég þagnaði og leit skáhalt á Saunders. — Og hann verður fyrir árekstri og tefst . . . . ? — Já, og ef til vill í næstum klukkutíma. 1 millitíðinni fer Úrsúlu að gruna margt, sting- ur af úr bíóinu og þýtur heim, þar sem hún finnur Hammond vera að gera húsleit hjá henni. Þú verður að muna, að hún var með byssuna, eftir því sem Chuck segir. Þau fara að rífast og hún er skotin. En hvað geng ur að þér? Saunders var að gefa frá sér ýms tortryggnis- hljóð. . — En hún hefur haft nægan tíma, benti hann mér á, — til að fara úr regnkápunni og hengja hana inn í skáp. — Það getur hann hafa gert, eftir að hann hafði leitað í vösum hennar. — Já, en þá ætti að vera kúlugat á kápunni. Ég starði á hann með vel- þóknun. — Þú ert snillingur! En hver veit nema hann hafi verið einhversstaðar í felum. — Hvar? — í baðherberginu, til dæmis. — Það gæti verið. Og eftir að hann var búinn að drepa haná og gat enn ekki fundið segul- bandið, leitaði hann í kápunni? — Já, og skildi eftir blóð- blett á vasanum. Mér fór að lítast betur á þetta. Hann hafði skorið sig á hendinni í árekstr- inum og tekur eftir, að hann — Ég hef játningu fram að bera, mamma. Kg var að leika mér í drullupolli. hefur skilið eftir blóðblett á kápunni; hann heldur, að þetta sé blóð úr sjálfum honum og reynir að þvo það út og getur ekki. Skynsamlegast af öllu hefði auðvitað verið að láta káp una hverfa algjörlega. En við gerum nú ekki alltaf það, sem skynsamlegast er, eða hvað? Kannski hefur harin á heimleið- inni farið að hugsa um blóð- flokka og þessháttar, og hitt, hvað við séum sniðugur náung- ar, og tekur þá upp á því að mála blóðblettinn á myndina, svo að ef við förum eitthvað að forvitnast um það, þá gat hann bara bent á málverkið og sagt okkur, að klessan hefði alltaf þarna verið. Hvernig lízt þér á þetta? En Saunders komst ekki að með neina hugsun, hafi hann haft hana í huga, því að nú kom Fortescue inn og hélt uppi yfir höfði sér bakka, en á hon- um voru tveir bollar og nokkrar þreytulegar tebollur. Og undir handleggnum var hann með vöndul af skjölum, sem virtist ekki mundu vera sérlega skemmtileg. Við létumst ekki sjá þau, en köstuðum okkur yf- ir góðgerðirnar. — Ég get enn ekki skilið, sagði Saunders með gúlinn full- an, hversvegna hann fór að skilja byssuna eftir. — Það get ég heldur ekki skil ið, sagði ég og sneri mér fyrir alvöru að bollunni minni. — En við ættum ekki að vera að éta þennan óþverra. Ég er viss um, að þessar svokölluðu bollur eru minnst vikugamlar...... — En ég held, að við höfum nógar likur gegn Barker til að taka hann fastan. Við skulum samt gefa honum frest til morguns, ef eitthvað skyldi koma í ljós, en þá skaltu fá HUNANGSGULT-DÖKKGRÆNT-GULTOKKUR LJÓMAGULT HRÍMHVÍTx handtökuskipun. En við verð- um nú samt að fara varlega í sambandi við þetta segulband .... því að enginn veit, að við vitum neitt um það. Það verður að finna einhverja ástæðu til þess, að hann fór til Putney, fyrst og fremst. — Honum var illa við hana, og það gæti verið alveg nóg á- stæða, finnst þér ekki? Ef út í það er farið, þurfum við alls ekki að trúa því. Hann vildi ekki sjá bróður sinn bundinn^ þessum kvenmanni og þess- vegna myrti hann hana. Ég kinkaði kolli. — Kannske er þetta sannleikurinn í mál- inu? Ég var eitthvað að fitla við blöðin, sem voru nýkomin, og ýtti einu þeirra yfir borðið. — Páðu að vita um leigufoilstjóra, sem hafa komið í Hásetaklúbb- inn á föstudagskvöldið var. Eng- inn þeirra man eftir að hafa flutt Yvonne þaðan og það fær mig til að halda, að hún hafi alls ekki farið þaðan í leigu- bíl. Enginn leigubílstjóri getur hafa gleymt henni — eins og hún var á sig komin. í einu blaðinu sagði, að hand- fangið á morðvopninu, sem varð Dane að bana, sýndi engin fingraför önnur en hans sjálfs sem var allt í lagi og ekki ann- að en ég bjóst við. Á undir- skálinni frá kaffibojlanum voru tvenn ágæt fingraför, og átti Jim Bernard önnur, en hin átti þessi ókunni maður, sem við kölluðum okkar í milli Bleph- aritis. Það vorU mér vonbrigði, að Bernard átti sér syndareg- istur, þar eð hann hafði tvisv- ar verið dæmdur fyrir rán og ofbeldi, en það þýddi aftur, að hvað sem hann kynni að segja, var ekki takandi nema með öll- um hugsanlegum fyrirvara. Ég seildist í símann og bað Fortesuce að ná í Forester lækni fyrir mig. — Það er líkast því, sem lækn irinn hafi orðið einhvers var, sagði ég við Saunders. Síminn hringdi og ég heyrði röddina í Mildred. — Er nokkur möguleiki fyrir þig að koma heim í mat I kvöld? sagði hún og það var lítil von í röddinni. — Ja...... svaraði ég, óviss. Því ekki það? Það væri ekkert úr vegi að fá eitthvað almenni- legt í gogginn. — Þú hefur sjálfsagt ekkert fengið í allan dag? — Jú, sannast að segja var ég alveg að ljúka við tvær bollur. Hún andvarpaði. — það væri betra fyrir þig að koma heim. Stevensonshjónin voru einmitt að bjóða okkur til sín í kvöld. —; Þá skalt þú bara fara, þvl að ég veit ekkert, hvenær ég losna. — Nei, svaraði hún einbeitt, — ekki ef þú hefur ekki fengið annað en tvær bollur í dag. Þá kemurðu bara heim. Ég er ein- hversstaðar með tvo kjúklinga, sem ég er alveg að setja í ofn- inn. — Ég hélt, að þú værir ekkert hrifinn af Stevensonshjónunum?

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.