Morgunblaðið - 23.09.1967, Blaðsíða 18

Morgunblaðið - 23.09.1967, Blaðsíða 18
18 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 23. SEFT. 1967 Guðrún Jóhanna Guðmundsdóttir F. 30. júní 1896. D. 14. sept. 1967 „Hvað er hel? Ölluim lókn er lifa veL enigill, sem til Ijós.sin>s ieiðir ljósmóðir, sem hvílu breiðir. Sólarbros, er birtir él, heitir hel." (Matt. Joch.) MÉR koma ofanritaðar ljóðlín- ur í hug, er ég minnist frú Guð- rúnar Jóhönnu Guðmundsdótt- ur frá Efra-Hrepp í SkorradaL, sem í dag verður jarðsett við hlið manns síns í Hvanneyrar- kirkjugarði, en aðeins fimim mánuðir eriu síðan hún stóð yfir moidum hans. Guðrún Jóhanna var fædd 30. júní 1896 að Hábæ í Leiru. For- eldrar hennar voru Guðmund- ur Simonarson frá Berghyl í Ytni-Hrepp og kona hans Mar- grét Símonardóttir frá Borgar- Eiginkonan mín Katríii Söebech andaðist að heimili sínu SnorrabTaut 81 aðfararnótt 21. sept. sl. T. J. Júlínusson. Eiginmaðuir minn Hákon Jóhannsson Laugabóli. Mosfellssveit, sem andaðist hinn 18. þ.m., verður jaxðsetiur frá Mos- felLskirkjiu mánuda.ginn 25. sept. kl. 2 e.h Hólmfríður Guðvarðardóttir. Móöir og tengdamóðir okkar Henny Othilie Kristjánsson verður jarðsumgin frá Dóm- kirkjunni þriðjudaginm 26. þjn. kl. 10.30 f.h. Atihöfninni verður útva.rpað. Þeim sem vildu minnast hennar er bent á likma.rstofn- anir. Áslaug Arngrímsdóttir, Baldur Maríusson, Unnur Arngrímsdóttir, Hermann Ragnar Stefánsson. Móðir okkar, systir, tengdla- móðir og aimma Hólmfríður Sveinbjörnsdóttir frá Siglufirði, Vesturg. 46A, sem lézt að Vífilsstöðum 19. þjm., verðttir iarðsurogin frá Dómkirkjunni mároudaiginn 25. sept. kL 10,30. Athöfninni verðuir útvarpað. Blórn vin- samletgia atfþökkuð, en þeir sem viljia minroast hinroar látnu láti Krabbameinsféla.gið njórfja þeee. Börn, systkin, tengdabörn og barnabörn. eyrum undir Eyjafjöllum. Þau fluttu að MeLshúsum í Leiru og áttu þar Leragst atf beima. Þar ólst Guðrún upp með foreldrum sínium og gLöðum systkinahóp. Systkini Guðrúnar voru fjögur: Símon elstur, nú búsettur í Reykjavík, Einar og Ingibjörg tviburar. Einar lézt 1918, en Ingibjöng lifir og býr í Selkirk í Kanada. Jóhamn dó ungbarn og bar Guðrún Jóhanna nafn hans og fbðurömmu sinnar. Eins og að framan greinir átti Guðrún ættir sínar að rekja til góðra bænda og hagleiksmanna í Ár.nes og Rangárvallaiþingum. Hún var ágætum gáfum gædd og igóðum hæfileikum til munns og handa. í æsku þráði hún að njóta meiri menntunar en þá tíðkaðiist uim börn lítt etfroaðira foreldra. Emgin tök voru á því, að kosta Guðrúnu til náms. Strax er aldur og þroski leyfði v.arð hún að taka þátt í athafna- lífinu, sem þá var fábreytilegr'a en nú eT, aðallaga heyskapui: og fiskvinna. En Guðrún ' vair snemma kjarkmikil og dugJeg og víLaði ekki fyrir sér að ganga að hvaða störfum sem var, til að •létta undir með foreldrum sín- um í harðri lífsbaráttu í byrjun þesisarar aldar. Verklagni og duignaður kom Guðrúnu líka að góðum notum í lífinu. Alla æfi var hún .sívinnandi og féll naum ast verk úr hendi, þótt hún væri efeki heilsusterk síðustu árin. Vonin um menntun í æsku varð að víkja fyrir erfiði og striti til að aifla da.glegs brauðs. En þótt draumurinn um menntun týnd- ist í amstri daganna, aflaði Guð- rún sér siíðar á lífsleiðinni stað- góðrar þekkingar á mönnum og málefnum með lestri góðra bóka og með því að fylgáast af lifandi áhuga með viðburðum samtíðarinnar og frarnþróun þeirri sem gætt hefur á öllum sviðum á þessari öld. I sikóla lífsins komu æ skýrar í ljós meðfæddir hæfileikar Guðrúnar, góð greind, víðsýni og næmur fegurðarsimekkur. Þá var hún vel ritfær og skiáidmælt, þótt hún fiíkaði því lítt og færi dult með. Nýr þáttur hófst í L£fi hinnar ungu stúlku er hún kvaddi £or- eldrahúsin og giftiist 23. júní 19-17 Þorsteini Jónssyni frá Neðri-Hrepp í Skorradail, mesta ágætis- og myndarmannL Ungu hjónin hófu búskap í Neðni- Hrepp í sambýli við foreldra Þonsteins. Þaðan fluttu bau að Litlu-Drageyri. Eftir þriggja ára búskap þar fluttust þau aftur að Neðri-Hrepp og bjuggu bar unz þau feistu kaup á jörðinni Efra- Hrepp og bjuggu þar síðain til æviloka, að síðustu í sambýli við son þeirra Guðmund. Þökkum auðsýnda samúð og vináttu við jarðarför, Páls Sigurðssonar frá Keldudal. Guðrún MaRnúsdóttir, börn, tengdabörn, fóstur- dætur og barnaböm. Við þökkum innilega auð- sýnda samúð við andlát og jarðiarför eiginman'ns míns og föður okkar Sigurjóns Sigurðssonar. Sigrún Sturlaugsdóttir og börn. Þeim hjónum varð fjögra barna auðið, sem öll eru upp- komin og haifa stofnað sin eigin heimili. Þau eru: Aðalheiður húsfreyja í Reykjavík. Einar skipa- og húsa.smíða,meiistairi í Keflavik. Guðmundur bóndi í Efra-Hrepp og Guðjón húsa- smiður í Keflavík. Eins og áður er getið bjuggu Þorsteinn og Guðrún lengst af í Bfra-Hneþ'þ, þar var ævistarfið unnið. í fáum orðum sagt breyttu þau. litt .ræktuðu smábýli í kjostajörðVog-byggðu uppöll hús. Bóndinn megnaði vissulega ekki einn að iyfta því stónátaki, sem gert var í Efra-Hnepp, ef konan hefði ekki staðið örugg 'við hlið hans og létt undir með honum, bæði í eiginlegri og áeiginlegri merkingu þess orðs. Öll rau.sn og myndarbraigur- heimilis" hvíl- ir ekki síður á herðum húsfreyj- unnar, og ekki verður annað saigt en hjónin hafi verið sam- hent að gera garðin frægan, beeði gestrisin og góð heim að sækja. Þegar augum er rennt yfir stórt og rennislétt túnið í Efna- Hrepp kemur fyrst í hug starf bóndans. Þegar nær er litið og betur skoðaið blaisir við skrúð- ganður við íbúðanhúsið og tveir trjálundir í skjólsælli brekku ofan við bæinn. Þar er heitt va.tn í jörðu og ræktunarskilyrði hin ákiósanlegustu. Allt er þetta að mestu leyti verk Guðrúnar, enda hafði hún mikið yndi atf aliri -ræktun. Stærri trjiálu.ndinn gláfu þau hjónin kvenfél'aginu „19. júní" og var hann alla tíð í um- sjá Guðrúnar. Þá er ótalið allt blóm,askrúðið, sem Guðrún rækt aði og hlúði að injian húss. Átti hún margar áruægjustundir hjó þessum vinum sínum, blómun- um. Jafnframt ræktuninni stóðu hvers kyns félagsmáL nærri hug og hjarta Guðrúnar, og starfaði hún mikið á þeim vettvangi inn- ain sinnar sveitar. Hún var með- ai stofnenda kvenféiagsins „19. júní" og var allt frá stofnun þess 1938 mjög virkur þátttak- andi í félaginu og átti lengst af sæti í stjórn þess, og formaður var hún nálægt áratug. Guðrún vair naunsæ og tiilöguigóð í fé- lagsmálastarfsemi sinmi og segja miátti að hverju máli væri borg- ið er faiið var hennar forsjá. KvenféLagið gaf út féiagsbiað um tíma., og var Guðrún ritstjóri þess og ,sá hún að mestu leyti um biaðið og handskrifaði það. Guðrún hafði góða sömgrödd og var í kírkjuikór Hvanneyrar- kirkju í mörg ár. Einniig vair hún í safn.aðarstjórn og gjaldkeri kirkjunnar var hún yfir ienigri táma. VeifannaðarmáL aLdraðna voru eitt meðal annars er Guðrún hafði mikiinn hug á að vinna að, og fiutti hún eitt sinn um þau erindi í útvarpið, sem vakti at- hygli margra er um þau mál fjölluðu >á. Hún var eindreginín stuðningsmaður að stofnuin eLLi- heimilis í Borgarfirð.i og mun það máL væntanlega komið nú á þann rekspöl, að í höfn komist innan fárra ára. Slysavarnamál voru Guðrúnu mjög hjartfóLgin Og gekkst hiún fyrir stofnum slysavarnadeiidar- innar „Hringurinn," er náði yf- ir Skorradai og AndafcíL. Var Guðrún formaður deiLda.rinn.ar alia tíð, og tók virkan þátt í slysavarnamáLum. Sat hún nokk ur Landsþing SLysavarrnaiféLags íslands. Þess skal hér getið, að sknif- stofustjóri SlysavarnaféLaigsiniS óskar að flytja 'hinni Látnu þakk ir féiaigsins fyriir áhu.ga hennar og fórnfú.st starf í þágu slysa- varnanma. Svo ^aftur sé vikið að fnaman greindum ljóðLínum: „Hvað er hel? ÖLLum Líkn er Lifa vel." Nú er vegfenðinni lokið, erfiðri sj.úk- dómsbyrði síðustu máuðiina af- létt. Heimvonin er góS, nýtt til- verusvið tekur við þar sem birta hins eilífa morguns dvínar ekki: „Sóiarbros ©r birtir éL heitir hel." Börn, tengdaibörn ag barna- börn kveðja ástríka móður, tengdamóður og ömmu og þakka henni sikiLnimg, nærg'ætnd og um- ömnun á llðnuim árum. Jatfn- framt kveðja aðrir ættingjar og vinir ihina mikilthæfu sæmdar- konu með virðingu og þakklætL Blessuð sé minning hennar. Ármann Kr. Einarsson. Þorsteinn Erlendsson Minning F. 25. marz 1885 Dd. 15. sept. 1967 Þorsteinn Erlendsson var fædd ur að Ketilsstöðum í Holtum 25. marz 1885 og dvaldist þar sín fyrstu bernskuár eða til 1894 að hann fluttist með foreidrum sín- um að GíslahoLti í sömu sveit og dvaldi þar til 22ja ára aldurs, er hann flutti að Sumarliðabæ, einnig í sömu sveit árið 1907. Árið 1916 flytzt hann svo aftur á sínar fyrri bernskuslóðír og byrjar búskap á Ketilsstöðum og bjó þar tii ársins 1947 er hann fluttist að Snjaiisteinshöfðahjá- leigu (sem nú heitir Ártún) í Landssveit og dvaldi þar tii ævi- loka, hjá hjónunum Elínborgu Sigurðardóttur og Bjarna Jó- hanssyni, en þau höfðu áður byrjað sinn búskap á Haga í Holtum, sem er næsta jörð vi'ð Ketilstaði. Þorsteinn heitinn var maður hægur og gæddur góðum gáfum og hafði sérstaklega skemmtilega kímnigáfu til að bera, hagyrðingur góður þó svo að hann væri nokkuð spar á þá hæfileika sína. Hann var glað- lyndur að eðlisfari og manna skemmtilegastur í kunningjahópi. Hann var búmaður góður í orðs- ins fylLsta skilningi, þó svo að hann byggi aldrei stóru búi. En hvergi á byggðu bóii hef ég fyrr né síðar litið aðra eins snyrti- mennsku í alLri umgengni og á Ketiisstöðum, enda fór orð af, hve aliur búfénaður á Ketils- stöðum var fallegur og veL fóðr- aður. Mínar fyrstu bernskuihinning- ar eru tengdar Steina á Ketils- stöðum, en svo var hann jafnan nefndur af nágrönnunum. Fn það var einn af has mörgu góðu kost- um, hvað hann var sérstaklega barngóður. Það vakti mikla til- hlökkun, að fá að fara sendiferð að Ketilsstöðum og ég var ekki gamall eða hár í loftinu, þegar ég fór að sækjast eftir að sendast þangað, ef eitthvert erindi til féll. Aldrei átti Steini svo annríkt að hann mætti ekki vera að ræða við lítinh snáða og engar voru þær spurningar til sem hann ekki gat svara'ð þó svo að hann kímdi stundum, því um margt þurfti að fræðast á þeim árum. Enda hefur mér fundizt þá og jafnan síðan meira koma til Steina en annarra manna og með þakklæti í huga geymi ég minningu hans. Gamall sveitungi. Síðasta hefti ,Barna- gamans' komio út RÍKISÚTGÁFA námsbóka hefur nú sent frá sér 4. og síðasta hefti lestrarkennslubókarinnar „Barna gaman" eftir Rannveigu Löve og Þorsíein Sigurðsson með tieikn- ingum eftir Baltasar. Þetta síðasta hefti er fyrst og fremst heigað kennslu samhljóða sambanda, og eru öll þau helztu kynnt og æfð í orðaLista og texta, en skotið inn á milli upp- rifjunaræfinga, þula og ævin- týra. Fjórða heftið er svipað hinum fyrri að stærð og útliti, 48 biað- síður í stóru broti. Eins og fyrr hefur fsafoldarprentsmiðja hf. sett textann og Litbrá hf. off- setprentað. Lestrarkennsiubókin Barna- gaman, sem nú er komin út í heiid, er á ýmsan hátt nýstárleg. Bókin hefst á u.ndirbúningsæfing um, sem ætlað er að kanna les- þroska barnanna, skerpa athygli þeirra og einbeitingu, festa nauð synleg hugtök og vinnuvenjur í huga þeirra og auka orðaforð- ann. Yfirferð er hæg, námsat- riði mörg, og þyngd stigskipt. Þá er í byrjun mikið magn af létt- um texta, en í öllum heftunum eru orðalistar í ýmsu formi mik- ið notaðir til kynningar á orð- myndum og skýringarmyndir tengdar nafnorðunum, þar sem þess er kostur. AlLt miðar þetta að því að ieggja traustan grund völL að Lestrarnáminu og koma í veg fyrir lestrarörðugieika síðar á námsferlinum. Litlu bokstafirnir eru ein- göngu notaðir, meðan á kennslu hljóðanna stendur. Þessi ný- breytni er upp tekin, vegna þess að samsömun hljóðs og hljóð- tákns (bókstafs) veldur mörgum nemendum örðugleikum í byrj- un. Tvenns konar hljóðtákn fyr ir sama hijóðið (t.d. D-d) gerir börnunum þá mun erfiðara fyr- ir og rugiar þau að óþörfu. Að Lokinni innLögn hljóðanna eru stóru bókstafirnir kenndir og sérstaklega æfðir í iéttum texta, sem jafnframt er ætLaður til al- mennrar upprifjunar og könn- unar, áður en kennsla samhLjóða sambanda og tvöfaLdra sam- hLjóða hefst. Almennt má segja, að „Barna gaman" sé byggt upp samkvæmt grundvaLlarlögmálum hljóðaað^ ferðarinnar, en jafnframt er leit azt við að hagnýta kosti annarra aðferða og sneiða hjá þeim van- köntum, sem Lestrarsérfræðing- ar hafa fundið á hljóðaaðferð- inni. Slátrun haiin ú Klaustri SLÁTRUNIN hófs í sláturhúsi SLáturfélags SuðurLands á Kirkju bæjarklaustri si. mánudag. Er gert ráð fyrir að nú í haust verði slátrað um 20 þúsund fiár. Það sem af er slátruin virðast diikar vera fremur rýrir. í fyrra var siátrað um 21 þús- und fjár. — Fréttaritari. Alúðarþakkir færi éig ÖU- um ættingi'um mínum og vinum, starfsfélögum og Lúðrasveita.nféLögum hér í bæ og víðs vegar um landið fyrir að minnast mín á fimm- tugsafmæii mínu með skeyt- um, blómium og öðr.um góð- um giöfum. Lifið heil. Hreiðar Ólafsson.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.