Morgunblaðið - 05.12.1968, Blaðsíða 10

Morgunblaðið - 05.12.1968, Blaðsíða 10
10 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 5. DES. 1998 Alþingishátíðrkantatan er stórbrotið og hátíðlegt verk Skyndirabb við fáeina félaga úr söngsveitinni Fílharmonía MEÐAN flestir Reykvíkingar snæddu hádegisverðinn sinn í gærdag, stóð hópur manna á pöllunum í Háskólabíó og söng. Það var lokaæfing á Alþingishátíðarkantötunni eftir dr. Pál fsólfsson, sem flutt verður f "kvöld. Baddir og stef kórannna og Sinfóníu- hljómsveitarinnar stigu og hnigu eftir tónsprota stjórn- andans og fléttuðust saman í glitvefnaði verksins. Enginn hugsaði um mat. Ég sá á augabragði að þarna var verkefni fyrir hundrað blaða menn, því á sviðinu voru Fóst- bræður, söngsveitin Fílharmonía og Sinfóníuhljómsyeitin, eða ná- lægt 200 manns. Ég varð að láta mér nægja að tala við nokkra félaga úr Fílharmoníu, þar sem ég þekki bezti til. TENÓR EBA BASSI? Sigurður Þórðarson er núver- andi formaður söngsveitarinnar og hefur sungið með kórnum frá upphafi, að undanskildum þeim árum, sem hann rtam verkfræði í Kaupmannahöfn. Sigurður er kvæntur Sigrúnu Andrésdóttur, fiðluleikara, sem einnig hefur sungið með í kórnum, þó ekki í þetta sinn, því hún eignaðist son fyrir nokkrum dögum. — Ég veit ekki enn hvort hann yerður tenór eða bassi, sagði Sig- urður, því Fæðingardeildin er og Sálmasinfóníu Stravinskys, 9. sinfóníu Beethovens og sálu- messa Verdis, sem flutt var í fyrravor. Kórfélagar væru nú um 130 samtals, en að þessu sinni syngju um 85. Ég spurði Sigurð, hvaða verk hann hefði haft mesta ánægju af að flytja. — Ég held að það sé 9. sin- fónía Beethovens, svaraði hann. Ekki svo að skilja að ég telji hana stórbrotnara verk en önn- ur, sem flutt hafa verið, en ég byrjaði fyrst, þegar verkið var nærri fullæft og þurfti að leggja mig allan fram til að læra það. Þetta er að sjálfsögðu ekki gott fordæmi, en þannig gekk það til, og ég var afskaplega hrifinn af því að fá að vera með. — Söngstu ekkert meðan þú dvaldir erlendis? — Jú, ég söng í tvöföldum ís- lenzkum kvartett undir stjórn Axels Arnfjörðs, og auk þesa söng ég í kirkjukórnum hjá sr. Jónasi Gíslasyni. Ég vildi gjarnan taka það fram, sagði Sigurður að lokum, að kórinn er orðinn það stór, skipaður fólki úr öllum stéttum og frá öllum landshlutum, að það hefur reynzt nokkurt átak að ná öllu fólkinu saman. Á stjórn- andinn okkar, dr. Robert A. Ottó son, drýgstan þáttinn í því, hve vel það hef ur tekizt. ÞRJÚ SYSTKIN ÞRISVAR A SVEÐINU Guðlaug Björnsdóttir er Hafn- kvöldin, á milli þess sem ég er að raula þetta. PLATABUR í KÓRINN Jakob Möller, lögfræðingur og fulltrúi bæjarfógetans í Kefla- vík, sagðist hafa verið plataður í kórinn. — Ég fór með vini mínum á æfingu og átti að fá að hlusta. Ég varð hugfanginn af söngnum. Svo var gert hlé að allirbeðnir um að fara út, nema ég. Ég hélt ég væri tiltölulega laglaus mað- ur, hafði eiginlega aldrei sungið nema í rútubílum, en söngstjór- inn vildi endilega prófa mig. Ég gekk í gegnum þá hrikalegustu raun, sem ég hef undirgengizt. Síðan hef ég verið í kórniun. Mér finnst alveg stórkostlegt að vera með í þessu verki, bætti Jakob við. Ég þekkti það ekki í heild áður og mér þykir blátt áfram ótrúlegt að maður með ís- lenzku nafni hafi samið það. Flest stórverk, sem við heyrum, eru tengd mönnum með þýzk nöfn. Ég hefði ekki trúað því að óreyndu að það væri jafn stór- — Hvernig stóð á því að þú tókst þátt í flutningnum? '— Ég var um þessar mundir nýbyrjuð að læra að syngja og var í söngtíma hjá Sigurði Birk- is og hann valdi mig í kórsöng. Það er ef til vill gaman að minn- ast á það, að árið áður fór fimmt íu manna kór, undir stjórn Sig- fúsar Einarssonar, á tónlistarhá- tíð í Kaupmannahöfn, og veit ég ekki betur en það hafi verið fyrsti íslenzki kórinn, sem fór slíka för. Það var mjög skemmti- legt ferðalag, að mér fannst, og ekki dró það úr ánægjunni að kórinn fékk viðurkenningu, á- samt finnska kórnum, sem var sá bezti. — Þú hefur sungið allar götur síðan í kórum. — Já, ég hef sungið jöfnum höndum einsöng og í kórum. Ég hef sungið með Fílharmoníu í nokkur ár og haft af því mikla ánægju. GAMLAR BÆKUR OG LIF- ANDI MÚSIK Egill Bjarnason er mikill bassa Alt-söngkonurnar Kristín Einarsdóttir Syre og Díana Magnús- dóttir. Gerður Guðmondsdóttir Bjarklind og Guðlaug Björnsdóttir. Þær eru raddformenn í sópran og alltaf með blýantana á lofti aff telja þá, sem mættir eru. þannig úr garði gerð, að feður komast ekki lengra en að gler- inu, og hef ég enn ekki heyrt í honum hljóðin. Ég bað Sigurð að segja mér lítillega frá starfsemi kórsins. Hann sagði, að vorið 1959 hefðu nokkrir tónlistarfrömuðir í Reykjavík stofnað félagið Fíl- hamonía í þeim tilgangi að stofna kór, sem fær væri um að flytja helztu tónverk tónbókmennt- anna. Söngsveitin Fílharmonía var stofnuð um haustið og voru í henni 35 félagar. Fyrsta verk- efni söngsveitarinnar var Car- mína burana eftir Carl Orff, sem flutt var í Þjóðleikhúsinu vorið 1960, ásamt Þjóðleikhúskórnum. í kjölfarið fylgdu síðan „Ein deutsches Requiem" eftir Brahms, Messías eftir Handel, sálumessa Mózarts, Magnificat eftir Bach firðingirr, vinnur hjá Pósti og síma þar á staðnum, og hefur al- izt upp í músík frá blautu barns- beini. — Jú, það er rétt, sagði Guð- laug, Sigurður Björnsson, óperu- söngvari er bróðir minn. Systir mín, Sigurlaug, syngur einnig í kórnum og það hefur komið fyr- ir þrisvar sinnum, að við syst- kinin höfum öll staðið á sviðinu og sungið. Ég er búin að vera í kórnum í 9 ár og hef alltaf meira og meira gaman af því og á erf- iðara og erfiðara með að hætta. Söngurinn á það rík ítök í mér. Ég held ég mundi fyrr sleppa ein hverri annarri tómstundaiðju en söngnum í Fílharmoníu. Hvað ég geri mér annað til gamans? Sem stendirr er ég að æfa í jólaóper- unni Amahl og næturgestirnir, og svo dunda ég við af vefa á brotið. Því betur sem ég kynn- ist verkinu, þeim mun erfiðara reynist mér að flytja það, og það er jú merki allrar góðrar tón- listar. SÖNG KANTÖTUNA 1930 Frú Kristín Einarsdóttir Syre, verzlunarstjóri, var ein af þeim, sem söng Alþingishátíðarkantöt- una á Þingvöllum 26. júní 1930. — Nú þegar ég rifja sönginn upp aftur, sagði frú Kristín, held ég að mér hafi aldrei fundizt það fallegra, og persónulega hef ég mjög gaman af að flytja hana aftur, bæði vegna tónlisrtarinnar og dr. Páls. Hann stjórnaði tón- verkinu sjálfur á Þingvöllum, eins og allir vita. Þá var hátíð í lofti, þó veður væri ekki upp á það bezta, og söngurinn bergmál aði í Almannagjá. Þar hafði verið slegið upp pöllum í tilefni flutn- ingsins og þar stóðum við söng- fólkið, 100 talsins, og fluttum verkið ásamt hljómsveit. Eg held ég fari rétt með, að sumir hljómlistarmannanna hafi verið fengnir utanlands frá, og af því má sjá hvað íslenzku tónlistarlífi hefur vaxið fiskur um hrygg á þessum tíma, því meirihluti Sin- fóníuhljómsveitarinnar eru nú fs lendingar. söngvari og leikur sér að því að fara niður á contra c-ið. — Það er aldurinn, sem gerir það að verkum, sagði Egill. Á mínum yngri árum var ég 1. bassi, en nú þegar ég hef hálfa öld að baki, hefur röddin orðið dýpri. Það fer svo um flesta. Eg byrjaði að syngja í kór heima á Dalvík 16 ára gamall, já norðlenzku tenórarnir eru bjiart- ir en ég hef dökku röddina. Síð- an var ég samfelh; í kórum í mörg ár. Einn vetur var ég í þremur kórum. Það fannst mér einum of mikið og ég ákvað að taka mér hvíld í nokkur ár til að safna hljóðum. Ég hef sungið undir stjórn dr. Róberts í Útvarpskórnum, og að öðrum söngstjórum ólöstuðum er hann mest mér að skapi. Hann hefur skaphita listamannsins og snilli stjórnandans. Það er m.a. af því, sem ég fór í kórinn í fyrra, fyrir utan nú það, að ég hef allbaf kunnað betur við mig í blönduðum kór en karlakór. Mér þykir andrúmsloftið á æf- ingunum glaðlegt og stjórnand- inn hefur lag á að koma söngfólk inu í gott skap með sínum sér- stæðu athugasemdum, t.d. eins og þegar hann segir: „Hvemig getur svona góður kór sungið Ásdis Egilsdóttir. svona illa". Eða: „Þetta var svo f allegt að ég verð að heyra það aftur". Egill er kunnur fyrir þýðingar sínar á óperum og óperettum. Hann sagðist hafa verið að ljúka við 10. þýðingu sína fyrir Þjóð- leikhúsið, söngleikinn „Fiðlarinn á þakinu". Að aðalstarfi sagðist Egill yera fornbókasali. — Ég lifi innan um gamlar bækur en nærist á lifandi musík, bætti hann við, um leið og hann kvaddi. JAFNVÆGI MBLLI ELDRI OG YNGRI Asdís Egilsdóttir leggur stund á íslenzku og bókasafnsfræði í Háskólanum. Hún var í Mennta- skólanum, þegar hún byrjaði að syngja með kórnum. — Ég hef alla tíð haft gaman af tónlist, en ég spila ekki á hljóðfæri. Því taldi ég, að eina leiðin til að genast virkur þátt- takandi í tónlist, væri að fara í góðan kór. Ég byrjaði í 9. sin- fóníunni. Það kom einhver sendi boði í skólann til að leita að á- hugafólki. Ég og vinkona mín gengum af stað í próf til dr. Ró- berts. Það var hellirigning og við vorum skjálfandi af kulda og kvíða. En það var tekið hlýlega á móti okkur, og eftir að hafa hlustað á okkur syngja, bauð hann okkur velkomnar í kórinn. Eitt af því, sem mér þykir bezt við kórinn, er hve jafnvægið milli eldri og yngri kynslóðarinn ar er gott. Ungu raddirnar eru hreinni og bjartari en þær eldri þroskaðri og styrkari. Þegar þetta blandast saman á eðlilegan hátt, hlýtur útkoman að vera góð. Ennfremur met ég það, hve vel ég hef kynnzt tónverkum í gegnum kórinn, lært að þekkja hverja nótu verksins, og með því móti nýt ég tónlistarinnar miklu betur en áður. — Eru margir háskólanemend ux í kórnum. — Já, þeir eru nokkuð margir, bæði kvenfólk og karlmenn. Ann ars hafa karlmennirnir í Háskól- anum það fram yfir kvenfólkið, að þeir hafa sinn eigin kór, og þar eru margar skínandi raddir, Frambald á bls. 15 Jakob Möller, Sigurður Þórðarson og F.gill Bjarnason.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.