Morgunblaðið - 25.09.1969, Blaðsíða 17

Morgunblaðið - 25.09.1969, Blaðsíða 17
MORGUNBLAÐHO, FIMMTUDAGUR 25. SEPT. 1969 17 „Við gefum engar kosningagjafir" Á kosningafundi hjá Kurt Ceorg Kiesinger kanzlara V-Þýzkalands „Ég held, að kosningabarátt- an hjá okkur sé harðari og spenntari nú en nokkru sinni fyrr sl. 20 ár, segir roskinn prestur við mig, rétt áður en ég og hópur fleiri eriendra blaðamanna stígum upp í vagn ¦ inn, sem flytja á okkur í skyndi frá Bonm-Bad Godesberg norð uir 'tól Kölwair á kosmdinigialfluind hjá Kurt Georg Kiesinger kanzlara VestU'rjÞýzkaiiamid!S. Þetba er rétt. Allir eru sammála um það í land inu, að fólk sé nú pólitískara í hugsuin iniú em það hatfi mokfcru sinni verið eftir stríðslok. Þess vegna er kosningaúrslitanna á sunnudaginn kemur beðið með áberandi óþreyju. Þegar fcomið er til Kölraar, er komið myrkur og við stígum út úr bílnum fyrir framan mikla vörusýningahöll, þar sem fund- utrinn á að fara fram. Víst er, að mikil spenna liggur í loftinu. Á leiðinmti frá bílniuim rná sja kosn- ingaskilti þjóðernissinna, NPD, með mynd af „foringjanum, Ad olf von Thadden. En á leið okk- ar verðum við einnig að ganiga í gegnuim þröng „APO-fólks (Auisser panliaimiemitarisdhe Oppo- sition) og ber þar mest á síð- hærðum unglingum, sem hvorki eru of nákvæmir í orðbragði né fclæðalbuirði og uindiir sftieirfc- um áhrifum stjórnleysingja og kommúnista. Hvorir Itlveggja, NPD og Apo, fá hvern venjulegan Þjóðverja til þess að krossa sig, séu þess- ir flokkar nefndir á nafn. „Guð Igefi að þeiir syfcfcju í jörð mið- ur, heyri ég einhvern segja og enn annar segir: „Menningar- sjúkdómar okkar tíma" en hættu lausir. Ef lýðræðið stendur slíka hópa ekki af sér, þá er lítið fyr- ir það gefandi." Þegar inn er komið, glymur í eyrum hávær dægurlagamúsík frá hljómsvedt á palli og mann- fjöldinn sem skiptir þúsundum klappar óspart, þegar hverju lagi lýfcu'r. Vestiur-Þjóðveirjar hatfa sennilega lært meira af Banda- ríkjamönnum en nokkur önnur þjóð í Evrópu sl. 25 ár og kosn- ingabaráttan er háð á amerískan hátt. Þýzk lög heyrast varla. Skyndilega er tekið að leika „When ttoe Saints come march- ing in" og þegar í stað stendur fjöldi fólks upp af stólum sín- um. „Nú kemur hann," heyrist (hrópað. En svo er ekki, þetta er bara eitt lagið í viðbót. Stuttu síðar heyrist hins veg- ar mikið klapp. Dr. Max Aden- auer, sonur Adenauers kanzlara gengur inn í salinn. Hann er fyrrverandi borgarstjóri í Köln, en þeirri stöðu gegndi faðir hans einnig á sínum tíma. Max Aden- auer tekur sér sæti uppi á há- um palli og þar setjast einnig stuttu síðar frambjóðendur kristi legra demókrata, CDU, í Köln, en þeir eru fjórir að tölu. í hópi þeirra er ein kona. Frambióð- endunum öllum er tekið með miklu lóf aklappi. Enn líður nokkur stund, unz Kiesinger birtist, en þegarhann gengur inn í salinn, ætlar allt uim fcoll að keyra af flagiraafð- arlátum og lófaklappinu ætlar aldrei að linna. Það er augljóst, að þetta er fyrst og fremst flokksfundur, þ.e. fundur dyggra flokksfélaga CDU. Samt má þó heyna hávær hróp aifltia»n frá og þar enu að verki ýmist hópur ungs fólks frá jafnaðarmönnum, SPD eða Apo. Fyrstur talar Hans Katzer fé- lagsmálaráðherra, en kjördæmi hans er einmitt í Köln. Síðan tal ar George Kiesinger. Rödd hans er þunlg og áfcveðiin, em saimt heyrist varla í horaum vegna lófa klapps í fyrstu. Þess verður hvarvetna vairt, hve vinisæll Kies- iniger er persóniullega í iandinu og enda þótt ekki beri að draga þá ályktun af þessum fundi, þar sem yfirgnæfandi meiri hluti fólks er dyggir flokksfélagar, kemur það skýrt fram hjá hin- um almenna borgara, sem mað- uir gefur sig á tal við yfirleitt á götu úti. Enda þótt viðkom- andi kunni að vera ákveðinn jafnaðarmaður eða stuðningsmað bragði. Við og við má heyra „Sieg heil, sieg heil" og önnur hróp af verri endanum, sem trufla eiga kanzlarann, í ræðu hans. SPD liðið aftur á móti reyn ir að snúa út úr fyrir kanzlar- anum, með því að klappa, þegar hann fer með eitthvert af slag- orðum SPD og ætlar að hrekja það. Þá dynur lófaklapp SPD- liðsins yfir, þannig að kanzlar- inn nær naumast að segja ann- að en slagorðin, rétt eins og ingarnar, sökum þess að stjórn- málaflokkarnir þori þá ekkiann að en að láta undan af ótta við reiði kjósenda á kjördag. Kies- inger leggur áherzlu á, að nú komi það í ljós, hverjir vilji og þori að taka ábyrgðarfulla af- stöðu. Það sé tilgangslaust að knýja fram launahækkanir, sem enginn grundvölluir kunni að vera fyrir og verði síðan teknar af launþegum innan skamms tíma með hækkandi verðlagi. „Ég vil taka það skýrt flram, að við gef- uim enigaæ kosninlgaigjaifir" segir kanzlarinn og hlýtur óspartlófa klapp. Launahækkanir verði að ákveða með samningum, sem byggðir séu á útreikningum hlut ekki um raunverulega hagsmuni verkamanna hvað þá efnahagslíf þjóðarinnar í heild, sem beðið hafi mikinn álitshnekki undan- farna daga söfcum verkfallanna. Allan tímann, sem Kiesinger flytur ræðu sína, er hvað eftir annað gripið fram í fyrir hon- um með miklu lófaklappi svo að toaran verðuT aið tafca sér góðlar rniáihivílidir. Þrátt fyrir 400 kosm- ingafundi að baki sér í kosninga baráttunni, sem staðið hefur í meira en einn og hálfan mánuð, er ekki að sjá nein þreytumerki á honum. Andlit hans er brúnt eftir sumarið, sem hefur verið afar sólríkt á meginlandi Evrópu og> hamm lyfltir hendi sinmi oft brosanidi til þass að lægja lófaklapp stuðningsmanna sinna. Ræðu sinni lýkur hann með því að kreppa hnefann og skora á stuðningsmenn sína að draga ekki úr baráttunni á þeim stutta tíma, sem enn sé eftir til kosninganna og undir orð hans er tekið með feiknarlegu lófa- - EFTIR MACNUS SIGURÐSSON lausra sérfræðinga um gebu at- hafnalífsins og alls ekki megi nota kosningarnar sem þvingun arkefli í slíkum samningum. Hann gagnrýnir óspart Karl Schiller efnahagsmálaráðherra, og jafnaðarmenn yfirleitt, sem hann segir, að séu búnir að missa öll tök á verkalýðsfélögunum, en kommúraistar, sem til þessa hafi verið algjörlega áhrifalaus ir innan verkalýðssamtakanna, eflist nú að áhrifum þar dag frá degi á kostnað iafnaðarmanna og ástæðan sé sú, að jafnaðar- menn séu of hræddir við að taka nauðsynlegar ákvarðanir og tala um fyrir verkamönnum. SPD sé orðinn að borgaralegum flokki, sem hugsi sér fyrst og fremst um að hagnýta sér verkalýðssamtök in í pólitísku skyni en hugsi klappi. „Sicheir in die siebsiger Jahne" er ein af síðustu setning- um hans og þýðir nánast! Ör- ugg inn í sjöunda áratuginn, sem er eitt af vinsælustu kosn- ingaslagorðum CDU. Þegar þess um kosningafundi lýkur, finnst mér sem ég hafi verið að hlusta á mann, sem ekki virðist stór- brotinn persónuleiki og ekki vekja sérstaka samúð hjá hlust- andanum. En hann er greinilega afbragðs ræðumaður, virðist hafa skeimimtiiaga kíimnigátfu og framar öðru ábyrgur. Hann hef- ur hveirgi gert of lítið úr vand- anum en ekki miklað hann held- ur og óspart gefið í skyn, að vandimin sé hllultskipti mianmilegB lífls og að það sé veirðiuigaira hlutskipti að leysa hann en hlaupast frá honum. „Auf den Kanzler kommt es an". Það sem máli skiptir er, hver er kanzlari. Mynd þessi er af kosningaskilti CDU með mynd af Kurt Georg Kiesinger kanzlara og stenður skiltið fyrir fram- an eitt af stórhýsum Dusseldorf. ur frjálsra demókrata, heyrast óvirðingarorð um Kiesinger nær aldrei, en öðrum skoðanabræðr- um hans í ríkisstjórninni eins og Frainis Joseif Stlraiuiss er ógjainnam sparaðuir löóniniimm. I upphafi ræðu sinnar minn- ist Kiesinger hvað eftir annað Konrads Adenauers og segist hlakka til þess dags, sem áreið- anlega eigi eftir að koma, að nafnið Adenauer ljómi að nýju isikært á stjórinimiálalhiimmi Kölmair. Hér er óspart klappað og þegar dr. Max Adenauer stendur upp og hneigir sig brosandi, eykst lófaklappið enn. „Hvílík gæfa var það ekki fyr ir þessa þjóð, að Konrad Aden- auer með eins atkvæðis meiri hluta myndaði fyrstu ríkisstjórn þessa lands eftir stríðið og að það varð einmitt hann, sem hafði djörfung til þess að gera það", heldur Kiesinger áfram. „1 tuttugu ár höfum við þess vegna getað lifað við frið og í frelsi". Kiesinger minnir á fund Efna- hagsbandalagsríkjanna sex, sem fram á að fara 17. og 18. nóv- ember og segist hafa rætt um margvísleg vandamál, sem banda lagið varða, við George Pompi- dou, forseltia Fmaíkfciamdð. TaflB- verður ágreiningur ríki um fram tíð bandalagsins en þó ekki meiri en svo, að auðvelt muni verða að leysa hann, ef góður vilji sé fyrir hendi og sá góði vilji sé þiagiar ifyric 'heradi af hálllflu a'lHra bandalagsríkj anna. Þegar hér er komið, eru bæði Apo og SPD-fólkið farið að ó- kyrrast. Apo-liðið má þekkja úr, sökum þess að það er miklu ó- svífnara í framkomu og orð- hann væri í áróðuirsherferð fyr ir SPD. En hvað eftir annað hefur hann á takteinum snjöll svör, sem eru svo hnitmiðuð, að hróp andstæðinganna kafna í hæðnis- hlátri áheyrenda, sem skemmta sér óspart, þegar Kiesinger ger- ir grín að andstæðingum sínum, sem hann gerir yfirleitt á góð- látlegan hátt. Síðan snýr Kiesinger sér að meginvandamáli dagsins í kosn- ingabaráttunni, en það eru ó- iagl'egu ve'rkifölllim, seim breiðzit hafa út um landið undanfarna daga og haifa þegair kmúið ýimis samtök atvinnurekenda til þess að láta undan geysilegum launa kröfum. Kiesinger segir, að það sé alls ekkert gegn launahækk- unum að segja, en tíminn, sem valinn sé til þess að knýja þær fram, sé í senn óraunhæfur og óréttmætur. Það sé eins og fólk treysti á það, að það megi knýja allar óskir fram rétt fyrir kosn GOÐ LOFORÐ S A L U R Tónfflistarslkó'iairas í Reyfcjiaiviílk viair þéttisetinin gl. miánuidiaigislbvöld. Þar iófc Jóiraais Inigiimiuinidiairsoin í flyrsta siran op- inlbierlliagia í Rayfcjiavifc, em hiainm hlaflur lumdlanlfariið hialidið fjöidia itióiráedlka mieíð sömiu elflniisskirá víiðisiviagar uim lanidiilð. Þötita Itíón- leilbalhiaiid er eimis taaniar „lumidian- náis", því aið Jóinias toefluir emm eWki iokið mláimli síniu i píainióieiilk í Vím, sigOliir þamigað inmian sfcaimims mieð bezbu ósfcum 'adllra þeinpa, sam þagar halfla till toams heynt. Á tónilaikluiniuim tófc toainin tiiíl mieð'ferðar Moklkuir vanldiasömi verk, m. a. varik, þar sam ágætin JfHjóta 'efcfci oflairaá" og 'haifla þvi 'étóki niáð aimienmuim viinisæildiuim. Þetta vonu B-dlúr sómata Mozairítis; K. V. 570 og „Þrrtlú páainiólltióið" ('apus posltlh.), aam eiginttiagia enu þrjiú „iimrorcimituis" D. 946 í es- truoiM, Es-'d)úr og C-dúr. Loikaverklilð var „Tiíibriigði uim staf eftiir Hánidel", op. 24, efttr Binalhimis. í Öiiuim þesauim verfciuim sýnidi Jóiraas, iaið toamn stefmir að abveðirau og hláieitu miariki, tóni- ieikiairm'iir voinu sem gió>ð ioflorð, oig Jóinias æ/tJliair sér áneiiðiainiieigla aið ©flna þaiu aið mláimi ioikmlu. HVAR GÆTI SLÍKT GERZT" ? // „HVAR gæti slíkt gerzt — nema hér", hiailtiir riaimimiaigirieiim á ior- síðu Þjlóðiviljians í igær. Tiildfmið er, að söign IbHaiðsiras, aið ráðdinm hiaflur viarið tl stanfa við istaóiia út á lamdi miaðiuir, iseim opinlbert imiáll toeifluir mýilaga vieriið toöfðlaið igagm, en elf þeiim tslölkuim miisisti toainm 'fyrri stöðu isíraa. Nú toefiur Þjió'ðivilljinin varpað fnaim þessari spiuinnlihigu og tieliur siilg sjiáttsaigit hafla rt.il þes.g ©ittidiar Úrskurðuð lútin en unduði enn Kaupmannahöfn, 22. septern ber NTB. SJÖTUG dönsk kona slapp naumlega við að vera fryst í hel í síðustu viku. Hún hafði verið úrskurðuð látin, en rétt áður en hún var sett inn i kæliklefa líkhússins, tók um- sjónarmaðurinn eftir því aiV hún dró enn andann. Hann gerði lögreglunni viffvart, og konan var þegar flutt á sjúkra hús. Kona þessd hafði tefcið of stórian slkamimt af svefnilyf juim, og sl. þriðjudaig skoðaði læfcn- ir hana og úrslkurðaði að hún væri láltjin. Lögneglan hefuir málið til meðfer8ar, og bor ið fram ákænu á h'amdur við- komandi laekni. Af konunni er það að segja að hún er nú óðum að hress- ast ,og búizt er við að hún nái sér að fuliiu. ásltæSiu'r. En það geta fleiiri spumt en Þjóðlviiliiiiinirí, cg nýjiar spuim- iragair geta valknað. Og aið igiaflntu þesau tilefmi frá Þj'óðivljlaniuim lamigaT miig rtiil að 'bæta við ararii- arri apiuinniiinigiu, siem gæ'ti verilð eiltttovaið á þessa ieiö: Er það nétt, alð stiainflsimiaiðiur Veðlumsltioifiuinmar, isieim álkænðiur er fynir aið hiafla stoiiilö eflni fná sticifiniuminirai, siem Motað var í itímiaspneinigjlu í Hvalifiiirði ag auigijóisiieiga gat st'eflnt mianinisiDíf- uim í 'vioða, sé eran í sltianfi tojá þeissuim opinbe'na 'aðiillia? Salk- sólkmairi hiafluir toöfiðaið aalkaimiáH á toianidiur imiairand þessiuim og iög uim réttiimidii cig sfcyldlur stiainfisimiarania nílkiisiiras gleymia ákiviaðdinm fyrir- miæiii uim iaiusn úr sitiöðu þagar siviomia stamdluir á. Veginia þess álhuiga ÞjióolviíWainB á silöfeirði opiirJbema stanfsmianinia, siam miú er kloimijnm .{ ijióis, veilt ég að toiaðlið teiuir efcki efltiir sér 'aið svauna þesisiari spiumndirigu olg læit- ur það elkki Ihiafa átor'lf á sivariSð þóltt viðlkoimiainidi stiairflsimiaöuir sé flansieti Æslkiuilýðsfyikiinigiairiininiar. Magnús Óskarssom, IhrL

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.