Morgunblaðið - 09.06.1970, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 09.06.1970, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLABIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 9. JÚNÍ 1070 GEORGES SIMENON: EINKENNILEGUR ARFUR una undir handleggnum — son- ur Elísu, sem hafðii fylgt mann- inum sínum um alla Evrópu, bú- ið í draslaralegum gistihúsuim og herbergjuim og borðað í ómerki- legum m'atsöluhúsum. En rætur hans stóðu dýpra. Hann var son arsonur annarrar systurinnar, sem myndin var af yfir arinhill- unnd, þeirrar með fallega og blið lega andMtiði, sem minnti bann a Colette — og sonarsonur sitein- smiiðsins, sem hafði endað sem ökumaður hjá kalkofnunum. Þessi var uppruni hans og hann fann sig bundinn honum sterk- um bönduim. Og samt var hann aðkomumaðuT frá framandi landi sem hafði gengið frá borði á skipi, seim þefjaði af salti og þorski, og reikaði um bryggjuna með farangur sinn í hendinni og með skrítnu sielsfcinnshúfuna á höfðinu. Hinu fólkinu var allt öðru vísi farið. Það þekkti hvert ann að hafði verið í skóla saiman, tal aði sama málið og átti sameiigin- legar endurmiinndngar. Gerardine Eloi var systir móð ur hans. Hún hafði Kka átt bernsku sína í húisinu við Escale götu þar sem ai'lt bergmálaði af tónlist daginn úit og daginn inn. Hún hafði ekki gifzt flökku- tónlistarmanni, heldur manni af skipshöndiaraætt í fjóra liði, sem alltaf hafði átt hekna í hús- inu við Duperrébryggjunia. Hún hafði aldrei farið úr þessu húsi. Þar hafði hún fætt börn sín og alið þau upp, og þegar maðurinn hennar dó, hafðli hún tekið við verzluninni. Altar tegundir I útvarpstseki, vasaljós og leik- föng alltaf fyrirliggjandi. Aðeins i heitdsölu til verxlana. Fljót afgreiSsla. HNITBERG HF. öldugötu 15, Rvlk. — Slmi 2 28 12. Bókhald Þar sem við höfum nú tekið í notkun bókhaldsvél, getum við bætt við okkur nokkrum fyrirtækjum eða einstaklingum. Sjáum <im ársuppgjör og framtal til skatts. Sömuleiðis milhuppgjör ef óskað er. Tilboðum sé skilað til blaðsins fyrir n.k. föstudag merkt: „Vélabókhald — 2747". Og þetta hafði gerzt meðan hann isjálfur var víðsfjanri og þekkti ekki annað til La Rochelle en það, sem hann hafði heyrt hjá foreldrum sínum, og það hafðd einmiitt neegit tii þess að draga upp fegraða mynd af staðnum — faiie'gum stað með þýðum, hlýjuim litum — höfn friðar og heiðarlei'ka. Stunduim breytti suðan úr hinu herberginu um tón. Það var þeg- ar Colette talaði. Hvenær sem Gilles heyrði til hennar, strauk hann sór um ennið og tíendurn- ar. Lögregluimienniirnir tveir voru nú komnir út í glugga að fá sér frískt loft. Hann hafðii getið upp á leynd- armálinu og opnað skápinn, og hann gat ekfci öðru trúað en að þannig hefði frændi hans óskað þess. Þetta dularfulla orð, sem Þyrfti að finna — minnti það ekki á drekana í sögunum, sem gættu inngangsins að einhverj- um fjársjóðum? Þessi seigi, ha'rðlskeytti mað ur, seni talaði ekki við nokkurn mann, umgekkst mieðlbræður sína með fyrirlitningu — hann fór vikulega í píiagríim'Sför til Nieul, tiil þess að horfa á vangamynd konu, sem var óðum að upplit- ast, efitár því sem árin liðu. Það var þetta, sem varð að upplýsa. Það ga't verið sama um Mauvoisin hinn vægðarlausa, sem ekkert gat mýkt, ekkevt staðið i vegi fyrir — manninn siem þrammaði þungstígu'r dag hvern gegnum borgina, sem hann hafði lagt undir sig. Hvað hafði Octave frændi haft í hyggju? Að stráiksnáði skyldi erfa völdin hans? Ætti að hafa líf og dauða Samtakanna í hendi sér? Stundum komust taugar hans í háspennu og voru í þann veg- inn að hrökkva, og þá stökk hann upp úr sætinu, en þegar lögreglumennirnir tveir litu við og gláptu á hann, set'tist han.i niður aftur, ves'æddarleiga. Hann vissi það. Hann var sá eini, sem vissi það. Octave Mau'voisin var föður- bróðiir hans. Gerardine Eloi var móðuirsystir hans. Og eitt kvöldið, á skuggalegu stigagatinu, hafði hann, Gilles Mauvoisin, haldið Colette í faðmi sér — Colette, sem var tengdafrænka hans og af vörum hennar hafðii hann drukk'.ð sjálft lífið. Nú var hún þarna fyrir innan gl'erhurðin'a, veikluð og varniar- laus. Bjaiia dórnarans hringdfi, og fulltrúinn fflýtti sér að svara. Hvað ætluðu þeir að gera við Coliette? Þegar fulltrúinn kom aftur út úr hinu herberginu, gaut hann auga tii hins manns- ins og gefck út á ganginn. Fáum minútuim síðar kom hann aftu'r, með Sauivaget lækni, sem var órakaður og föiur, fötin krukluð, og maðurinn aumlegri og ráðVilltari en nokkru sinni. Nú það var þá svona! Það átti að láta elsfcendurna mæteist! Og Gilies sfcildi allt saman. Hann var erfingd mannsins, sem þau höfðu svifcið. Þegar fulltrúinn hafði leitt lækninn fyrir réttinn, kom hann fram aftur í biðstofuna og lok- aði dyrumum. Svo leiiit hann á úrið sitt. — Ég held ég verði að fara og hringja heim til konun.na'r. Það þýddi siama sem, að nú yrði bið, kannski klu'kku/stu'nd- um saman. Litla taskan stóð þarna enn og lét lítið yfir sér, en sagði siína raunasögu. Hvað hafði Col- ette setit niður í hana? Hún hafði ekki grátið, þegar þeir komu að sækja hana. Hún hafði efcki kvatt Gilles. Hún hafði far ið þegjandi, næstum leyniiega, rétt eins og sumit fólk deyr, til þess að angra ekki þá sem kring um hana voru. Og Gerardine Eloi var móður systir hans. Nú þekktá hann sögu hennar. Rinquet hafði sagt hon um hama, og Rinquet vissi allt. Hún hafði verið> triilofuð bankamanni í Crédit Lyonnais, en hann hafði dáið úr tæringa nokkrum mánuiðum síðar. Svo hafði hún gifzt Désiré Eloi, sem var fimmtán árum eidri en hún. — Skrítinn kari það, sagði Rinquet. — En „sikrítmn" þýddi hjá honum sama sem hálfbrjálaður. Hann átJti sér ekki niema eitt áhugamál — úr, gömul úr. Fólk kom með þau til hans úr allri borginni, þar eð vitað var, að hann var safmari. Allan daginn og hálfa nóttinia var hann að kufcla við þau, taka þau sund- ur og setja þau saman aftur. Jú, hann gat sannarlega fengið þau til að ganga. En á meðan stálu þjónar hams frá honum öllu steini lóttara, svo að verzkminm LXIV sem hafði verið edn sú blóml'eg- asta í bænum, fór óðuim að hraka. Og um þær mundir sem hann dó, var ástandið orðið hörmulegt. Langt árabil, sem Gilles var með öllu ókunmugt, hafði lífi Gerardine verið lifað þarna uppi yfir búðinni, þar hafði hún alið upp börnin sín þrjú — nema á sumrin, þegar hún fluitti með þau í húis úti við sjó. Svo kom sá dagiur, er hún þurftii að taka við stjórninni á verzluninni. Hún varð að halda sínu gegn öðrum kaupmönnum og svo skips'tjórum, sem.reyndu að féfletta hana. Kannski studdi þessi búningur hennar hana, og gerði hana hörfculegri á sv'ipinn. Um sfceið barðist hún við ósigr andi vandræði, og útvegaði sér peninga hér og þar, til þess að komast yfir S'tundarerfiðfl'eika.na. En sivo að lofcum leítaði hún til Octave Mauvoiisin. Fyrst og síðast var hún móð- ir, sem var að berjast fyrir af- kvæmum sínum. Hvaða máli skipti það þó að Bob væri land- eyða, Louise væri fitukliumpur og systir hennar heimsk og áhrifa- gjörn stelpa, sem hafði kastað sér í fangið á giftum manni? í lífd Octave Mauwoisin var hún aðteins einn sbifcluisteinninn á daglegri hringferð hans, stund arfjórðungs stanz, klukkan fimm, til þess að hafa auga með þess- um nofckur hundruð frönkum, sem hann hafðd lánað henni — til þess að drekka bolla af þunnu te og ¦ éta tvær sneiðar af ristuðu braiuðii með ávaxta- mauki... Seinlegt fótatak í stiganum fyr ir utan. Þar var maður að koma upp, og stanzaði með fárra sek- úndna mdllibili til þesis að blása mæðiinni. Það mátti heyra hann blása og mása. Þegar hann kom inn í biðlstofuna, þekkti Gilles, að þar var kominn Rataud þing- maður, s'em hann vissi, að átti ekki verri ó-vin. tii en stigatröpp ur. Að vanda bar hann regnhlíf. Stjömuspá Jeaae Ðixost Hrúturinn, 21. maxz — 19. apríl. Það blæs byrlega í fjármálum þessa dagana. Þér semur ekki við þá, sem þér eru kunnugastir. Nautið, 20. april — 20. maí. Þér finnst allt ganga á afturfótunum. Farðu þvi að öllu með gát. Tvíburarnir, 21. maí — 20. júní. Innkaup og lán, verða flóknari og draga meiri dilk á eftir sér, en þú hafðir gert ráð fyrir. Krabbinn, 21. júní — 22. júlí. Frestaðu frekari ákvörðunum degi lengur, cf þú mátt. Ljónið, 23. júlí — 22. ágúst. Þér hættir við að taka einhverjum afleiðingum ol alvarlega. Meyjan, 23. águst — 22. september. Þér er ýmislegt ljóst, sem aðrir ekki skilja. Það er tilgangslaust að fella dóm á gerðir annarra. Vogin, 23. september — 22. október. Gerðu ráð fyrir þvi, að þessi dagur beri margt í skauti sér, sem margir skilja ekki. Sporðdrekinn, 23. október — 21. nóvember. Þú þarft ekki að blanda geði við Pétur eða Pál, sem koma langt að. Þú þekkir nóg af fólki. Bogmaðurinn, 22. nóvember — 21. desember. Viðskiptamál eru viðkvæm eins og endranær, einkum ef þú dregst aftur úr í starfi. Steingeitin, 22. desember — 19. janúar. Samvlnna og tillitssemi gera dagínn að gleðiefni fyrir flcsta. Sumir eru í hjúskaparhugleiðingum. Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar. Það er hvorki staður né stund tö að fást við tilraunir. Það eru svo margir, sem fást við sleggjudóma. Fiskarnir, 19. febrúar — 20 marz. Þú ert of tilfinnnganæmur þessa da.gana. Gættu skapsmuna þinna þvi einkar vel.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.