Morgunblaðið - 09.05.1971, Blaðsíða 6

Morgunblaðið - 09.05.1971, Blaðsíða 6
MORGTJNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 9. MAl 1971 BlLAÚTVÖRP Blaupunkt oj) Philips viðtæki í allar tegurvdir bíta, 8 mis- munandi gerðir. Verð frá kr. 4.190.00. — TÍÐNI HF., Ein- holti 2, sími 23220. RÓSASTIKLAR Gróðrastöðin, Birkihlíð, Nýbýlavegi 7, Kópavogi. Sími 41881^ ÍBÚÐ ÓSKAST Ung, barnlaus hjón, sem bæði vinna úti, vantar 2ja— 3ja herb. íbúð til leigu í eitt ár frá 1. júní, Uppl. í síma 41854, FRlMERKI — FRÍMERKI íslenzk frímerki til sýnis og sölu í dag sunnudag, frá kl. 10—20. Tækifærisverð. Grett- isgötu 45, TIL SÖLU Landrover, benzín, árg. 1965. Uppl. í síma 84005 og 85010. BARNAGÆZLA Mjög barngóð 12 ára telpa óskar eftir að gæta barns í sumar á reglusömu og góðu heimili. — Katla Ólafsdóttir, simi 83658 og 25862. SYSTRAFÉLAG KEFLAVÍKUR- KIRKJU heldur fund mánudaginn 10. maí í Tjarnarfundi kl. 8,30. Mætið vel. — Stjórnin. ÍBÚÐ I VESTURBÆNUM Vil kaupa snyrtilega íbúð, 2 til 3 herb., sem næst gamla kirkjugarðinum. Tilb. merkt: „Vesturbær 7393" sendist Mtol. fyrir miðvikudagskvöld. ANTIK-HÚSGÖGN TILKYNNIR Skyndísala næstu daga til rýmingar næstu vörusend- ingar. Gefum 10—30% afsl. Opið frá kl. 2 e.h. Antik-hús- gögn, Vesturgötu 3, kjallara. VUXHALL VELUX árg. 1966 í top-standi til sölu, keyrður um 75 þús. km, Uppl. í síma 30583. KEFLAVlK — KEFLAVlK Hjón með 3 börn óska eftir 3ja—4ra herb. íbúð á leigu strax. Vinsamlegast hringið í síma 1257. toúÐ Barnlaus hjón óska eftir góðri 2ja herb. íbúð nú þeg- ar eða seinna. Algjör reglu- semi. Uppl í síma 19279. ATVINNA I BOÐI Öskum eftir vönum mönnum í skrúðgarðyrkju. Garðaprýði sf — sími 13286. TH. SÖLU TRESMfÐAVÉL mínni gerðin af Steinberg. Upplýsingar í síma 82766. UPPHLUTUR eða upphlutssilfur áskast. Upplýsingar í síma 40682. „Vorið nú með völdin fer" Ég gekk upp & Hól nm daginn. Hlýr vestanvindur- inn strauk mér um vang- ann, gældi við mig, og þótt ekki væri sól, virtist allt fag-urt og gott. Við höfðum frændurnir, Tryggvi og Björn, verið að dytta að skógargirðingunni okkar Það er nú einu sinni svo um veturinn og klakann, frostið og allt hitt, að það á það til að lyfta upp girðuigarstaur- um, og allt þarf að laga fyr- ir gróðursetninguna í vor. Norðaustanvert i Hólnum er gömul hleðsla. Þar hlóðu Bretar eitt sinn vígi utan um Brenbyssu slna. Við héldum því lengi við, svona af „brí- aríi", og enn sjást þess merki. Hér kemur eilitill útúrdúr: Er ekki kominn tími til að varðveita þær fiáu menjar, sem enn eru uppistandandi frá hernámsárunum? Skyldu þær ekki þykja merkilegir forngripir, þegar tímar liða fram? • Á berum melnum, þarna beint móti noröaustan svarr- anum, óx falleg jurt, senni- lega fegurst blóma á Islandi, bæði fyrir sakir þess, að hún sprettur fyrst á vorin allra villtra blóma á Islandi, og þá ekki siður fyrir hitt, hversu ægifögur hún er í sjálfu sér. Við höfium valið henni nafnið Vetrarblóm. Alltof fá skáld hafa mært það í Ijóði, en þegar Vetrarblómið sést I fyrsta sinn, er óhætt að fuli- Engin rós, engin Iiljan frið, yrða, „að úti er vetrarþraut." er fegurri Vetrarblóminu, þar sem það breiðir út hvitfjólu- bla krónublöðin móti sólinni, sikartar sínu fegursta, teygir sig til þessa mikla gjafara elsku og yls, sýnir okkur mannfólkinu, að lengur er ekki að harma vetur, — vorið er komið, eða eins og Kol- beinn i Kollafirði orti: „Vorið nú með völdin fer. Vetur les sinn dóm — í hljóði. Veggjaþefur inni er. ÚtUof t er betra þér. Gróðurangan mætir mér mitt í önn og dreymdu hljóði." • Og nú er að koma timi sá, þegar affir skógræktarunn- endur láta hendur standa fram úr ermum við að planta trjám. Og öll eru þau islenzk, þótt einstaka pipar- kerling hafi „barrið" á hornum sér. Sermilega er þessi kona í Velvakanda ekki nógu gömiul tit að vita það, að barr hefur verið tii á Is- landi, sennilega löngu á und- an birki og viði. — Og þó virðist manni kona sú vera skelfing orðin gömul, grá og grettin, þegar hún er að Hverjum, sem gróðursetur tré, verður umbunað með löngiun lifdögum. (Marco Pólo). skamma okkur barrkarlana. Líklega er hún þrælpipruð, — og hvernig væri, að hún ræktaði piparjurt? Hún kvað vera svo geysiholl fyrir melt- inguna og gefur hraust- legt og gott útlit? En við ætluðum nú ekki að elta ól- ar við barrandstæðinga, en mætti ég ráða, myndi ég stinga dýnuna hennar út með barrnálum, svo að hún gæti sofið róleg sínum Yoga- svefni. Vonandi gengur hún ekki aftur. • Trjáplöntun á sér langan aðdraganda. 1 hinni stór- merku ferðasögu Marco Póiós, sem út kom í íslenzkri þýðingu Haraldar Sigurðs- sonar 1940, segir svo um skóg raafct og er það eitt fyrsta, sem um þetta efni er ritað: „Auk áðurgreindra orsaka er enn sú forsenda fyrir trjá- plöntun stórkhansins með- fram vegum, að spámenn Og stjörnumeistarar hafa lýst yf ir því, að hverjum, sem gróð- ursetur tré, verði umbunað f yrir með löngum líf dögum." — Og þá hafa menn það, barrkarlar og birkibein- ar, svo og þær jómfrúr, sem forðast vilja frjósemina, eins og heitan eldlnn, líkt og frú- in í Velvakanda á dögunum: • Og nú skiptir um svið. Gömul æskuminning sækir á. Við gengum upp með Þverá, sem varJa er nema lítill læk- ur, — bræðurnir, Björn og ég, og æt'Iunin var að festa á léreft, eitthvað af vorlitun- um i aftanskininu. Þverá var þá rétt eins og lítil lind, sem skoppaði og hoppaði niður kletta, innan um grjót og gróður, blóm og burkna. Tómas Guðmundsson náði að lýsa þeirri tilfinninigu af snilld, þegar menn sitja á lækjarbakka á vorin, hlusta hljóðir á þennan eilifðarsöng, og svo kveður þá skáldið ljúfa í Morgunljóði úr brekku m.a. svo: • „Heyr morgunljóð úr brekku, ég er silf urlindin litla, og Ieik mér við að skoppa og hoppa niður kletta. Og blómin flykkjast saman um bakka mina á vorin, og bara ef þau sjá mig þau flýta sér að spretta. Og taki ég að syngja þau hlusta hrif in á mig og heila vendi fiétta til dýrðar minni snilli. I'ó læzt ég hvorki skilja, hvað þau skrafa sín & milll né skeyti um þeirra hylli, svo sjátfsagt finnst mér þetta. Því af lindum þeim, sem detta og syngja á svona stöðum, hef ég sólbjartasta rónunn. Um slíkt er engiun blöðum að fletta, segja blómin." ¥ Við bræðurnir sátum hvor á sinni hundaþúfunni í gilinu neðan við Kleifaveginn. Sól- in gyllti litla fossinn sem féll fram, stall af stalli. Brún moldin kallaði á mjúka litatóna, og grasið, sem bar tizkulitina frá í fyrra, kalaði . á enn meiri næmni tii að skynja samhengi litanna i náttúrunni. Yfir okkur þandi hrossagaukurinn flugið, og spóinn vaJi graut úti í myri, en á hólnum handan við ána, gaf heiðlóan frá sér tregablandin hljóð. Hún flaut mer JE»verá á Kleif um. aði, rétt eins og hún væri ráðin hjá „Komedienne harmonist" þar suður í lönd- um. Mín hundaþúfa var ofur- litið nær fossinum en Bjössa, en samræmið var algert mffli okkar fyrir þvt Við nut um þess að vera úti í veður- bliðunni, nutum þess að vera tiL, — reyna af veikum mætti að likja eftir litbrigðum móð- ur jarðar, aftansólarinnar og þess neista, sem i hugum okk- ar bjó. • Skyndilega varð eitthvað til að trufla mig. Ég man, hvað það var þótt langt sé nú liðið síðan. Rétt við þúf- una fyrir framan mig, — það var lambagrasþúfa — bústin og feit, — skreið kolsvartur járnsmiður eftir elskunni sinni. 1 humátt á eftir parinu skreið eljarinn. Hann var snöggtum stærri, og sjálfsagt herðabreiðari, — en ást- fangna parið hraðaði för sinni að fótum mér. Ég sleppti pensiinum augnablik, og fylgdist með atferli þeirra. Enginin vafi var á því, að hér myndu mikil ðrlög verða ráð- in. Afbrýðisemin logaði og skein úr minum járnsmið og sauð upp úr þegar hann hugð ist vernda astina sína fyrir þessum „play-boy" neðan við þúfuna. Og svo tókust þeir &. Segja ekki Frakkar ailtaf: Hvar er konan? — og nú skyldi einvígi háð. Sá ást- fangni snerist til varnar. Ást in hans kúrði undir Isumba- grasi, og það fór fiðringur um litinn likama. í>að var bitizt. Bitklær járnsirniðsins eru stórar og sterkar, og þetta var alvara, enginn hé- gómi. Sá hinn stærri, glaum- gosinn, bolaðist, en sá ást- fangni, sem var að verja elsik una sina, lagði haim á leggj- arbragði og beit hann á bark ann um leið. Rétt eins og Tarzan, setti hann eina aí sex löppum sínum á bringu hins sterka „Mohamid Ali", rak upp skaðræðis sigurösk- ur, og labbaði síðan settl&gur, eilítið móður, með elsk- unni sinni niður að Jasknum til að svala þorstanum, og eru þau úr sögunni, en hafa sannað, að náttúruskoðun, getur stundum verið smágerð og fingerð, og ekki þarf langt að fara. • Og stuttu siðar héldum við bræðurnir heim, með blaut málverkin, og við gátum tek- ið undir með Riehard Beck, þeim ágæta Islendingi og skáldi, þegar hann yrkir í kvæðinu Vor í lofti á þessa leið: „Söngvavængir vorsins lyfta vonum djörfum mannsins hug, kveikja honum andans elda, æðri sýn og hærra fIug. Vor í lof ti vekur hjarta vorsins drauma unaðsbjarta," • Stuttu siðar vorum við komnir heim í sumarbústað, og móðir okkar gaf okkur „kókó", sem yljaði okkur vel innanbrjósts, en faðir okkar kom máiverkunum fyrir á vís um stað, enda eru þau til ennþá. — Fr. S. ÚTI A VÍÐAVANGI Mæðrablómið er selt í dag

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.