Morgunblaðið - 06.05.1972, Blaðsíða 22

Morgunblaðið - 06.05.1972, Blaðsíða 22
22 MORGUÍJBLAÐÍÐ, LAUGARDAGUR 6. MÁl 1972 Aðalbjörg Alberts dóttir — Minning Fædd 10.4. 1884. Dáln 28.4.1972. í dag verður til moldar borin írá Dómkirkjunni í Reykjavík f rú. Aðalbjörg Albertsdóttir, ekkja Þorsteins heitins Sigur- geirssonar, sem lengi var verzl- unarstjóri hjá Timbur og kola- verzluninni h.f. hér í Reykja- víkf en síðar gjaldkeri við Bún- aðarhankann frá stofnun hans til dauðadags. Hann féll frá bann 8. febrúar 1935. Frú Aðalbjörg fæddist þann 10. apríl 1884 að StóruvöHum í Bárðardal. Foreldrar hennar voru Albert Jónsson frá Stóru völlum og kona hans Guðrún Jónsdóttir frá Bjarnastöðurn. Bæði af gagnmerkum ættum komin. Aðalbjörg fluttist með foreldr um sínum til Akureyrar innan við tvítugs aldur. Þar kynntist hún tilvonandi eiginmanni sín- um og þar áttu þau Þorsteinn brúðkaup sitt snemma árs 1906. Árið 1907 koma þau hjón hing að til Reykjavíkur og áttu lengstum heima að Klapparstíg 27 ög minnast margir eldri Afasystir mín, Snjólaug S. Jónsdóítir, Laugavegi 54b, Reykjavík, andaðist á Landspítalanum föstudaginn 5. maí 1972. Sighvatur Jónasson frá Helgastöðum. Reykvikmgar þeirra hjóna frá þeim árum. Á Klapparstíg 27 rikti festa og gleði og þarna ól- ust börnin upp: Sigrún, sem gift er Jóni Jósepssyni frá Setbergi, Guðrún, sem gift er Gunnari B. Guðmundssyni, hafnarstjóra, Guðlaug, sem dáin er, Stefán garðyrkjumaður i Ólafsvík, kvæntur Helgu Þorkelsdóttur og séra Garðar Þorsteinsson, prófastur í Hafnarfirði, kvænt- ur Sveinbjörgu Helgadóttur. Við séra Garðar vorum skóla- bræður og félagar og heima- gangar hvor hjá öðrum öll okk ar skólaár. Á ég þvi margra yndisstunda að minnast frá Klapparstíg 27, er frú Aðal- björg var hrókur fagnaðar með heimafólki sínu. Oft settist hún niður og spilaði undir, er við fé lagarnir og annað heimilisfólk og gestir tókum lagið, sungum æsku- og ættjarðarsöngvana, sem svo títt var í heimilum þeirra daga, meðan útvarp og sjónvarp var enn ekki komið hér til sögu. Þarna var notið mikillar ánægju og gleði við brunna tón listarinnar og við umræður um bækur og ljóð skáldanna, sem þá voru að koma hér fram á sjonarsviðið. „Verið ávallt glaðir. Ljúf- lyndi yðar sé kunnugt öllurn mönnum," segir postulinn. Þann- ig minnist ég frú Aðalbjargar, hlýrrar og bjartrar, með það bros á brá, er aldrei gleymist heimilisvinunum mörgu frá þess ari löngu liðnu tíð. Og þegar mest reyndi á, eftir lát manns hennar, reyndist hún sama hetja sem margar hinna beztu formæðra vorra, sem uxu við hverja raun. Hóf hún mat- sölu á Amtmannsstíg 4, sem hún Móðir okkar. t TORFHILDUR SIGRlÐUR EINARSDÓTTIR, lézt fimmtudaginn 4. maí að Elli- o9 hjúkrunarheimilinu Grund. Fyrir hönd aðstandenda, Agústa Sveinsdóttir, Alfreð Bjarnason. Eiginmaður minn. t - HARALD FAABERG, sipamiðlari. Laufásvegi 66, lézt fimmtudag nn 4. ma! í hjúkrunar- og endurhæfingardeild Borgarspítalans Fyrir hönd aðstandenda. Sigriður Faaberg. Eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir og amma,' guðrOn erlendsdóttir, verður jarðsungin frá Kotstrandarkirkju, mánudaginn 8. maí klukkan 3 eftir hádegi. Blðm og kransar eru afbeðnir, en þeim, sem vildu minnast hennar, er vinsamlegast bent á systrafélagið Alfa, Ingólfs- stræti 21. Þorkell Bergson, börn, tengda- og barnaböm. Móðir okkar, tengdamóðir og amma, SIGRÍDUR SOFFlA ÞÓRARINSDÓTTIR, Skaftahlíð 10, verður jarðsungin mánudaginn 8. maí klukkan 13,30 frá Fossvogskirkju. Erna Aradóttir, Böðvar Jónasson, Sigríður Soffía Böðvarsdóttir, Ragnheiður Aradóttir, Sigurður Þ. Guðmundsson. rak með reisn og prýði og við hinn bezta orðstir, til þess og að létta undir með börnum sinum, sem þá voru að brjóta sér braut. „Guð er mitt hæli og styrk- ur." Þannig var sannfæring Aðal bjargar, þvi gekk hún veg sinn allan, svo ókvíðin og björt, svo öruggum og styrkum skref um. í nafni okkar heiimilisvinanna gömdu á Klapparstíg 27 tjái ég börnum hennar nú dýpstu sam- úð. Garðar Svavarsson. Eifur timans rennur án afláts i skaut eilifðarinnar. Einstaka sinnum getur þó niður þessarar eifar ghimið i eyrum eins og hvellasta bjalla. Slíkur hljómur náði eyrum fjölskyldu minnar 28. apríl s.l. er tengdamóðir mín Aðalbjörg Albertsdóttir kvaddi þenran heim. Aðalbjörg var fædd að Stóru- völlum i Bárðardal 10. apríl 1884 og var hún því nýlega ort in 88 ára gömul. Foreldrar henn ar voru hjónin Guðrún Jónsdótt ir og Albert Jónsson, er þá bjuggu á Stóruvöllum, ásamt fleiri systkinum Alberts. Síðast liðinn vetur las ég dagbókarbrot Sigurgeirs, bróður Alberts, síð- ar organista á Akureyri, þar sem hann lýsir æskuheitmili Að albjargar og lífi fólksins að leik og starfi. Ljóst er, að sá fram- farahugur og félagsandi, sem greip um sig meðal aldamótakyn slóðarinnar festi djúpar rætur hjiá hinu fjölmenna frændaliði á StóruvöIIum. Lýsti þetta sér m.a. í iðnaðar- og tóniistarnámi bræðranna og þeim stórhug, er ráðizt var í byggingu eins elzta húss úr tilhöggnum hlöðnum steini i sveit, hérlendis. Mörgu markverðu frá þessum árum hefir Aðalbjörg sjálf lýst í viðtölum við fræðimenn, sem íest hafa á letur. Albert flutti með fjölskyldu sína til Akureyrar og reisti þar húsið Stóruvelli, er stóð, þar sem útsýni er hvað íegurst út Byjaf jörð, skammt frá þeiim stað þar sem nú stendur Akureyrar- kírkja. Auk Aðalbjargar áttu þau Guðrún og Albert, Halldór, er lengi var kaupmaður á Blöndu- ósj, Jón er Jézt ungur og Hólm- friði, sem nú er e:n á lífi þeirra systkina. Á Akureyri kynntist Aðal- björg manni sinum, t>orsteini Sigurgeirssyni, er fæddur var að Álftagerði í Skagafirði, son- ur hjónanna Guðlaugar Hjálms- dóttur og Sigurgeirs Stefánsson ar. Hafði hann lokið námi frá Möðruvallaskola og stundað kennsiu og verzkinarstörf. Þau reistu bú i Reykjavík, þar sem Þorsteinn varð verzlun arstjóri hjá fyrirtækinu Timbur og kol og síðar 'fyrsti féhirðir Búnaðarbanka íslands, er hann var stofnaður. Þeim Aðalbjörgu ot Þorsteini varð sex barna auðið. Gunnar lézt i bernsku og Guðlaug rúm- lega þrítug að aldri, en á lífi eru séra Garðar, prófastur i Hafnarfirði, Stefán, garðyrkju- maður í Ólafsvik, Guðrún píanó leikari og Sigrún snyrtisérfræð- ingur, báðar í Reykjavik. Þorsteinn lézt á miðjum aldri árið 1935. Hóf Aðalbjörg þá Minning: Viktoría dóttir frá Halldórs- Stokkseyri Fædd 6. ágiist 1889. Dáin 30. apríl 1972. 1 dag er til moldar borin frá Stokkseyrarkirkju Viktoria Halldórsdóttir, er lézt á Land- spitalanum hinn 30. april s.l. Er þar með lokið farsælum lífsferli mikillar sæmdarkonu, sem allt var í senn fyrirmyndar hús- freyja, eiginkona og móðir, auk þess sem hún var um árabil leið- togi i félagsmál'um á Stokkseyri og raunar að vissu leyti á lands mæiiikvarða. Sívakandi áhuga kona um hiálpsemi, aðstoð og fyrirgreiðslu við saimferða- fólkið, sem naut þessara eigin- leika hennar í ríkum mæli. Þegar vinir kveðja veröld okkar vakna í vitundinni marg- ar minningar. Ég á þœr margar og góðar frá samveru og starf- stundum með Viktoriu i gegnum árin. Hún var e:n af þeim fyrstu, er ég kynntist, er ég kom til Stokkseyrar fyrir ára- tugum síðan. Á okkar samstarf og vináttu féll aldrei skuggi. Viktoría var svo traust, hjálp fús og fórnfús að eftirtekt hlaut að vekja. Ávallt reiðubúin að rétta hjálpar og líknarhönd þeim, sem á þurftu að haida og horfði þá ekki í að hlaupa und- ir bagga frá sínum umfangs- miklu heimilisstörfum og stóra barnahópi. Hjálpsemi og kær- leikur var henni í blóð borin, lífsköllun, sem hún sinnti af slíkri umhyggju og ástúð að betur verður ekki gert. Ótaldar eru vökustundir hennar yfir þeim, er sjúkdórrrum voru þjáð- ir, ótalin sporin til þeirra, sem af einhverjum ástæðuim þurftu á persónulegri huggun og uppörv- un að halda, þar var hún kjör- in manneskja til að glæða lífs- vonir þreyttum og vonlitlium og beina huga viðkomanda til þess, sem lífið á, þrátt fyrir allt, bjiart, fagurt og eftirsóknarvert. Um áratugi var Viktoria í far arbroddi í félagsmáluin. Gædd miklum starfsvilja, föst og ákveðin í skoðunum og þvi oft um hana nokkur styr, sem jafn- an vill vera um þá, sem í þjóð- félagsmál blanda sér. Viktoria var kona fyrirmannleg og bar mikinn persónuleika. Að henni sópaði á mannafundum. Máli hennar fylgdi þungi sannfæring ar og hugsjónaeldur fyrir mál- efnum þeim, er hún bar fyrir brjósti, svo að ræður hennar vöktu jafnan athygli og var eft- ir tekið af viðstöddum. Hún var í 15 ár formaður Kvenfélags Stokkseyrar og frumkvöðull að mörgum þeim málum, sem íbúar Stokkseyrar í dag njóta nú ávaxtanna af. 1 fersku minni er mér bar- átta hennar fyrir stofnun Sjúkrasamlags á Stokkseyri á fyrstu árunum sem þau voru að komast á fót í landinu, en voru ekki lögboðin. Þar dró hún ekki af sér. Hún sá af lífs- reynslu sinnar skilningsríku sál ar hve þýðingarmikið öryggis- og mannréttindamál var hér á ferð inni og framsýni hennar brást þar ekki frekar en endranær, um það eru störf Sjúkrasamlag- anna í dag öruggt vitni. Viktoría giftist Jóni Þóri Ingimundarsyni trésmið á Stokks eyri, sem látinn er fyrir nokkr- um árum og bjuggu þau allan sinn búskap á Stokkseyri. Þau eignuðust 9 börn. Við Viktoría áttum samleið um áratugi við ótal félagsleg verk- efni sem vinkonur og félagar með mörg sameiginJeg áhugamál og skyldar skoðanir í flestum Þökkum innilega auðsýnda samúð við andlát og jarðarför eiginmanns mins, föður, tengdaföður og afa, ÓLAFS ÞORLEIFSSONAR, Brávallagötu 42. Anna K. Jónsdóttir, Anna Þóra Ólafsdóttir, Anton Sigurðsson, Ingibjörg Ólafsdottir, Olafur S. Bjömsson, Agústa Þórdís Osinski, David Osinski og bamabðm. málum. Viktoria var í hópi þeirra samferðakvenna, er ég met mest af þeim konum, sem ég hefi átt samleið með á lifsleið- inni og vil ég þó á enga halla með þeim orðum mímum. Við burt for hennar úr þessum heimi sakna ég góðs vinar og ráðgjafa. Indællar konu, sem bar með sér birtu og Iífsgleði hvenær sem hana var að hitta og það jafnt þó hún væri oft sjáM bundin böggum erfiðra ástæðna, áhyggju og sorgar, sem hún lét ekki bugast af, helcbur var jafn an reiðubúin að veita öðrum styrk og huggun. Slikar konur verða jafnan ljósgjafar á veg- ferð mannlífsins. Ég vil ljúka þessum fátæk- legu kveðjuorðum mínum til þessarar vinkonu minnar með þakklæti og virðingu fyrir allt, sem húTi var mér frá fyrstu kynnum á lömgum og ánægjuleg um starfsferli. Ég sendi börnum hennar, tengdabörnum og venzlafólki mínar samúðarkveðjur. Stiokkseyri unni Viktoría af sinu heita falslausa hjarta. Stokkseyri hafði hún unnið lang an og giftudrjúgan starfsdag. 1 dag fer hún austur i síðustu ferð ina til Stokkseyrar eftir nokk- urra ára fjarveru. Stofekseyri var henni ávallt efst í huiga. Þar mótaðist lifssaga hennar og ör- lög. Þaðan eru ótal óbrotgjarn- ar minningar um kærleiksverk hennar og fórnarstörf og marg- visleg framlög til félags- og mann réttindamála, sem fyrir hennar tilstilli og annarra, sem með henni unnu, eru orðin að veru- leiika, samtíðinni og óbornum kyn slóðum til blessunar. í dag er hún lögð til hinztu hvilu við hlið eiginmanns síns á Stokkseyri. Ævistarfi merkr- ar samríðarkonu er lokið. Guð blessi henni framhaldið á land- irnu bak við móðuna mikiiu. A rma Hjartardóttlr.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.