Morgunblaðið - 08.06.1974, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 08.06.1974, Blaðsíða 28
28 MORCUNBLAÐIt). LAUOARDAGUR 8. JUNI 1974 Sjö sögur af Villa eftir Rudolf 0. Wiemer Geithafurinn starir í gaupnir sér. Skeggið á hon- um er rytjulegt og kviöurinn innfallinn. ()g þegar vel er aö gáð sést, að hann riðar allur á fötunum. ,,Færðu ekki nóg að borða hjá Kristófer?" ,,Þaö er ekki það versta. Við erum vanir rýrum kosti. En Kristófer krefst þess af mér, sem ég get ekki veitt honum, me-he." ,,Hvers krefst hann?" „Að ég gefi af mér mjólk. Kristöfer segir að geithafrar séu ekki til neins gagns úr því ekki sé hægt að mjólka þá. Þess vegna rak hann mig úr vistinni." ,,(), fanturinn sá arna." segir Villi og steytir hnef- ana. „Réttast væri að stela öllum peningunum hans, en ekki bara einum poka. Hvernig kemst ég inn í húsið?" Geithafurinn er á báðum áttum um, hvort rétt sé að segja ræningjanum það. Hann er heiðarlegur geithafur og vill ekki valda fyrrverandi húsbónda sínum tjóni. ,,Ef þú lætur þér nægja að taka einn poka," segir hann loks, ,,og ef þú talar mínu máli við þann gamla, skal ég hjálpa þér. í fjósinu er hleri í gólfinu og undir hleranum er kaðalstigi niður í kjallarann undir húsinu." „Dálítið tafsamt," segir Villi. En hann gerir þó eins ez /9A Mvsnar þrjár teiknuóu hver sína myndina, en svo fóru þær að rífast um það, hver hefði teiknað hvað. Þetta var mjög flókið úrlausnarefni, en leystist að lokum og þá kom í ljós: "UUHIJ !PRU>ii3j nfxd. ju snui 80 pisnq ippu^iaj qaj mu snjv Q uBi>fjout 'uuiijr>i ipRu^iaj up ju snp\r og geithafurinn ráðleggur honum. Hann opnar lúg- una og fetar sig niður kaðalstigann'. Svo þreifar hann sig áfram eftir dimmum gangi. Við endann er hurð og þegar hann gægist gegnum skráargatið, kemur hann auga á stóra peningapoka. Tvo, þrjá, f jóra — sex og peningapoka og ef til vill enn fleiri. „Hvert þó í heitasta.. ." tautar Villi. Um leið opnast dyrnar. Villi er nærri dottinn á hrammana inn í litla dimma herbergið. Þar logar aðeins á einum lampa, sem stendur á borðinu, þar sem sá nízki Kristófer situr og er að telja peningana sína. Kristófer er klæddur rósóttum morgunslopp og með nátthúfu á höfði. Andlitið er hrukkótt og nefið langt og mjótt. Hann telur af miklum móð. Hann raðar peningunum í stafla. Svo skrifar hann tölur með krít á borðplötuna. Hann er að reikna. Svo strikar hann yfir allt saman og reiknar aftur. „Gott kvöld, Kristófer," segir Villi. „Þér eruð önnum kafinn." „Ekki trufla mig," segir Kristófer. „Ég ætla ekki að tef ja lengi." „Ágætt," segir Kristófer. „En áður en ég fer ætla ég að biðja yóur aó gera svo vel að afhenda mér einn af peningapokunum yöar." Villi dregur upp byssuna sína og miðar henni á nirfilinn. „Ég vona að þessi skratti sé ekki hlaðinn", segir Kristófer. Hann strikar yfir tölustafina í tvö hundr- aðasta og ellefta sinn. Svo lítur hann upp. Villi sér, að andlit hans er vott af svita. „Ég er ólánsamasti maðurinn í öllum heimin- um," segir Kristófer. „Getur það verið... með alla þessa peninga?" segir Villi. „Æ, æ," segir Kristófer og stynur þungan. „Pen- ingarnir valda bara svefnleysi um nætur. Ég þoli ekki að vita ekki upp á eyri, hvað ég á mikið." „Hvað eigió þér þá mikið?" „Þaö er lóðið, ég tel upp aftur og aftur, en stund- um er útkoman einum eyri of há eða einum eyri of lág." „En núna?" „Einum eyri of lág." „Er það svo óbærilegt." cfJVönni ogcTWanni eftir Jón Sveinsson Freysteinn Gunnarsson þýddi Lm leið rak nautið upp ógurlegt öskur og kippti hausnum ofan af steininum. Blóðið rann úr nösum þess. Það prjónaði eins og fældur liestur og tók svo á rás niður brekkuna. suður og austur. eins hratt og hægt var fyrir trjákubbnum. Tryggur endasenlist niður af steininum og rak flótt- ann. Það varð lítið úr því, að ég kæmi seglgarnsspottan- um í gegnum miðsnesið á bola. En nú stukkum við Manni niður af steininum og lilupiim síðan og leiddumst upp brekkuna, þangað sem ég hafði skilið hestinn eftir. Hann lá kyrr á sama stað, og alveg eins og þegar við sáum hann fyrst, áður en hann fældist með Manna. Og Manna var það í svo fersku minni, að hann bjóst við. að eins gæti farið í annað sinn. „Skyldi hann nú ekki gera okkur sama grikkinn aftur?*" sagði Manni. „IN'ei, nci", svaraði ég. ..Þetta var okkur að kenna. Snærinu var allt of fast hnýtt upp í hann. Það særði hann. Af því lét hann svona. En mí er það ekki lengur. Ég lagaði það áðan". Og nú rann hræðslan af Manna. Við settumst nú niður og hvíldum okkur dálítið, því að við vorum orðnir mjög þreyttir, og svangir vor- um við orðnir aftur. En nú hÖföum við ekkert að borða. Eftir litla stund kom Tryggur aftur. Harm var orð- inn lafmóður, og tungan lafði langar leiðir út úr hon- um. Hann hafði gert sit til. Við létum bann setjast á milli okkar og strukum honum og kjössuðum hann. En nú fyrst tókum við eftir því. að farið var að halla degi. „Hvað skyldi klukkan vera orðin?" spurði Manni. Eg leit til vesturs. Sólin var að síga. „Hún er víst orðin margt", svaraði ég. „Hvað skyldi mamma segja, b~v------»ð komum ekki ffleÖÍmofQunliaffinu — Og silfurkaffikannan, sem við fengum í brúðar gjöf frá mömmu gömlu . .. sniff... sniff... l! !' • — Og hver er hámarks- hraðinn???

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.